บทที่ 1153 อันดับที่หนึ่ง

เจิ่นลู่ 13,400 แต้มดารา

จี้เซวียนปิง 12,900 แต้มดารา

เฉินซี 12,300 แต้มดารา

จ้าวเมิ่งหลี 12,290 แต้มดารา

ชื่อเหล่านี้ยังคงกะพริบอยู่บนกำแพงแสง ในหมู่พวกเขาคือผู้เยี่ยมยุทธ์ชั้นนำจากภพพุทธองค์ ผู้สืบเชื้อสายของวิหคอมตะจากภพวิหคอมตะ และลูกหลานของหนึ่งในเจ็ดตระกูลโบราณที่ยิ่งใหญ่อย่างตระกูลจี้

ในทางกลับกัน เฉินซีได้กลายเป็นศิษย์เพียงคนเดียวของภพเซียนที่มีภูมิหลังและต้นกำเนิดธรรมดายิ่ง ชายหนุ่มมาจากทวีปทักษิณา และเป็นคนที่ขึ้นมาจากภพมนุษย์!

คนส่วนใหญ่ที่อยู่ที่นี่ ต่างก็ไม่เคยได้ยินชื่อทวีปทักษิณามาก่อน เพราะภพเซียนนั้นกว้างใหญ่ไพศาล และสิ่งที่มีชื่อเสียงที่สุดในนั้นคือ สี่มหาทวีป ดังนั้น จะมีใครสนใจและจำชื่ออีกสี่พันกว่าทวีปได้หรือไม่?

ในบรรดาสิ่งมีชีวิตจำนวนนับไม่ถ้วนในภพเซียน พวกเขาส่วนใหญ่อาจไม่เคยแม้แต่จะก้าวเท้าออกจากทวีปที่ตนอาศัยอยู่มาตลอดชีวิต ไม่ต้องกล่าวถึงความรู้ของทวีปอื่น ๆ

แต่ในเวลานี้ ชื่อของทวีปทักษิณาได้ถูกสลักอยู่ในใจของทุกคนที่อยู่ที่นี่ และเหตุผลก็เป็นเพราะคนคนเดียว เฉินซี!

ผู้ข้ามผ่านจากภพมนุษย์ ชายหนุ่มในขอบเขตเซียนลึกลับขั้นต้น กลับได้อันดับที่สามในรอบที่สองของการทดสอบ สิ่งนี้สามารถอธิบายได้ว่า เป็นดั่งปาฏิหาริย์อย่างแท้จริง!

ในการทดสอบคัดเลือกของสำนักศึกษาจักรพรรดิเต๋าในอดีต เหตุการณ์เช่นนี้ไม่เคยปรากฏมาก่อน

ดังนั้นทุกคนที่อยู่ที่นี่ในตอนนี้ จึงไม่สามารถหลีกเลี่ยงความรู้สึกตกตะลึงในใจได้ แม้แต่ผู้ยิ่งใหญ่จากมหาอำนาจเหล่านั้น ก็ยังอยากรู้จักเฉินซีอย่างลึกซึ้ง

“ข้าไม่เคยคิดเลยว่า คนผู้นี้จะแข็งแกร่งถึงเพียงนี้ แต่ข้ากลับกังวลว่าเขาจะถูกกำจัดด้วยน้ำมือของตระกูลจั่วชิว” เหลียงเริ่นพึมพำท่ามกลางฝูงชน ใบหน้าเต็มไปด้วยความชื่นชมและความประหลาดใจ

“ข้าบอกแล้วว่าเขารู้สึกว่าเราเป็นภาระ และตอนนี้มันก็เป็นจริงแล้ว” กู่เยวหมิงกล่าวหยอกล้อ

“เจ้าทั้งคู่ทำได้ดีมาก” เถี่ยชิวอวี้ที่อยู่ใกล้เคียงยิ้ม “เดิมที ข้าคิดว่าคงจะโชคดีถ้ามีสักคนจากทวีปทักษิณาของเราสามารถเข้าสู่สำนักศึกษาจักรพรรดิเต๋าได้ แต่ข้าไม่เคยคิดว่าจะมีถึงสี่คน”

“สี่คนหรือ?” เหลียงเริ่นและกู่เยวหมิงขมวดคิ้ว

“แน่นอน นอกจากนี้ยังมีสาวน้อยจากตระกูลอิน อนิจจา ข้ารู้สึกสงสารเจียงจูหลิวคนนั้นจริง ๆ ตอนนี้เขาได้รับผลกระทบจากปีศาจภายในใจ และกลับไปยังทวีปทักษิณาแล้ว เส้นทางในเต๋าอาจจะหยุดอยู่แค่นี้” เถี่ยชิวอวี้ถอนหายใจ

เหลียงเริ่นและกู่เยวหมิงกลับเฉยเมย ไม่ได้รู้สึกสงสารเจียงจูหลิวเลยสักนิด สิ่งเดียวที่ทำให้พวกเขาประหลาดใจ คืออินเหมียวเมี่ยวไม่ได้ถูกคัดออกจากการทดสอบนี้

“การทดสอบรอบที่สามยังไม่เริ่มด้วยซ้ำ มันยังเร็วเกินไปที่จะด่วนตัดสิน” เหลียงเริ่นส่ายศรีษะ

เถี่ยชิวอวี้โบกมือไปมา “อย่าได้กังวล ข้าวัดเจตจำนงเต๋าแห่งการต่อสู้ของพวกเจ้าทั้งหมดด้วยมือของข้าเอง ตราบใดที่ไม่เกิดเหตุการณ์ไม่คาดฝันใหญ่ขึ้น พวกเจ้าทุกคนก็จะไม่ถูกคัดออกจากการทดสอบรอบที่สาม”

เหลียงเริ่นและกู่เยวหมิงรู้สึกสบายใจมากขึ้นเมื่อได้ยินสิ่งนี้

ทันใดนั้น เถี่ยชิวอวี้ก็เงยหน้าขึ้น และมองไปที่หวังต้าวหลูที่ยืนอยู่กลางอากาศ ก่อนจะเสียงหัวเราะลั่น ขณะกล่าวผ่านกระแสปราณว่า “สหายเก่า ตอนนี้เจ้ายิ่งรู้สึกเสียใจมากขึ้นหรือไม่”

“ฮึ่ม!” คำตอบของหวังต้าวหลูในครั้งนี้ง่ายมาก และเป็นเพียงเสียงคำรามอย่างเย็นชา แต่เมื่อมันเข้าไปในหูของเถี่ยชิวอวี้ มันทำให้ชายชราหัวเราะอย่างร่าเริงมากขึ้น ราวกับได้ล้างแค้นศัตรูตัวฉกาจ

ในอีกด้านหนึ่ง ที่มุมหนึ่งในฝูงชน อินเหมียวเมี่ยวยืนอยู่เพียงลำพัง ขณะจ้องมองไปยังชื่ออันดับที่สามบนกำแพงลอยแห่งแสง นางกัดริมฝีปากสีแดงแน่น ความรู้สึกพ่ายแพ้รุกล้ำเข้ามาในหัวใจ สีหน้าของนางทั้งมืดมนและหม่นหมอง

เสียงนั้นเหมือนดังก้องอยู่ข้างหูนางอีกครั้ง ‘เจ้าจะไม่มีคุณสมบัติที่จะท้าทายข้าในอนาคต!’

ตอนนี้ ดูเหมือนจะเป็นจริงแล้ว…

จู่ ๆ อินเหมียวเมี่ยวก็สั่นสะท้าน เมื่อรู้สึกถึงความโดดเดี่ยวและเย็นยะเยือกจากภายในสู่ภายนอก

“พี่ใหญ่หลิงหลง เจ้าขอให้ข้าดูแลเฉินซี เจ้าไม่เห็นหรือว่าเขาอยู่ในอันดับที่สาม!?” มู่เสี่ยวลิ่วกล่าวด้วยความโกรธอยู่ภายในห้องโถงที่ห่างไกลจากจัตุรัส

มู่หลิงหลงกลอกตา และกล่าวด้วยความโกรธว่า “ถ้าข้ารู้ว่าเขาจะสามารถครองอันดับที่สามได้ แล้วขยะอย่างเจ้ายังจำเป็นจะต้องช่วยเขาอีกหรือ? แล้วเจ้าแน่ใจแล้วหรือว่าเจ้าได้ช่วยเขาในการทดสอบรอบที่สอง?”

ใบหน้าของมู่เสี่ยวลิ่วแข็งค้าง ขณะพึมพำด้วยความโกรธ “ถึงข้าจะไม่ได้ช่วย แต่ข้าก็ไม่ใช่ขยะ ข้าได้ตั้งอันดับที่สามสิบเจ็ดเชียวนะ!”

มู่หลิงหลงไล่ต้อนอย่างต่อเนื่อง “อย่าได้ลืมคำที่ญาติผู้พี่จวินหลินได้กำชับไว้ ว่าเจ้าจะไม่สามารถกลับไปที่ตระกูลได้ หากเจ้าไม่สามารถติดในสิบอันดับแรก!”

ดวงตาของมู่เสี่ยวลิ่วเปิดกว้าง ชายหนุ่มเม้มริมฝีปากอย่างอ่อนแรง “เฮ้อ ข้ามู่เสี่ยวลิ่วไม่สามารถเปรียบเทียบกับเฉินซีได้ แต่เฉินซีก็เทียบกับเจิ่นลู่และจี้เซวียนปิงไม่ได้เหมือนกันไม่ใช่หรือ?”

เห็นได้ชัดว่าชายหนุ่มค่อนข้างไม่มั่นใจ ในความเหนือกว่าของเฉินซี

คิ้วเรียวงามของมู่หลิงหลงเลิกขึ้น นางกำลังจะดุด่ามู่เสี่ยวลิ่ว ทว่าเสียงอุทานด้วยความตกใจอย่างท่วมท้นก็ดังขึ้นอย่างกะทันหันจากจัตุรัสที่ห่างไกล และคลื่นเสียงมากมายกลบทั้งฟ้าดิน

หลังจากนั้น มู่หลิงหลงก็ไม่จำเป็นต้องดุด่ามู่เสี่ยวลิ่วอีกต่อไป เพราะยามนี้ชายหนุ่มอึ้งจนหน้าถอดสี

“โอ้ สวรรค์! อันดับที่หนึ่ง!”

“แต้มดาราของเขาเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็วถึงห้าพัน! หรือว่าเขาฆ่าสัตว์อสูรจักรวาลขอบเขตเซียนทองคำได้?”

“บัดซบ! อย่าชักช้า บอกมาเร็วว่าใคร!”

ความคิดเห็น