บทที่ 1184 เขาไปเอาความมั่นใจมาจากไหน?

หลีเป่ยและเหล่าผู้คุมกฎต่างขมวดคิ้วต่อการมาถึงของเฉินซี

“การซ่อมแซมหม้อสมบัติเก้าลึกล้ำ และการสอบสวนเซวียนหยวนพัวจวินไม่เกี่ยวข้อง พ่อหนุ่ม เรื่องนี้ไม่ใช่สิ่งที่เจ้าจะเข้ามายุ่งเกี่ยวได้” หลีเป่ยกล่าวอย่างเฉยชา

ทว่าเฉินซีกลับยิ้มกว้าง และกล่าวอย่างใจเย็น “แล้วผู้อาวุโสจะเชื่อหรือไม่ หากข้าบอกว่าความเสียหายของหม้อสมบัติเก้าลึกล้ำนั่น ไม่เกี่ยวข้องกับการกลั่นโอสถพลิกชะตาสวรรค์?”

ขณะกล่าว เฉินซีก็ก้าวเท้าไปยืนตรงหน้าหม้อสมบัติ และจ้องมองหม้อสมบัติโบราณอย่างระมัดระวัง “แน่นอนว่าคำพูดของข้าไม่มีน้ำหนักมากนัก พวกท่านคงไม่เชื่อข้า ไม่ว่าข้าจะกล่าวอันใดก็ตาม แต่ข้าก็มีวิธีพิสูจน์คำพูดของข้า”

ทุกคนที่อยู่ตรงนั้นต่างตกใจ เมื่อได้ยินเช่นนี้

แม้แต่เซวียนหยวนพัวจวินก็ยังตกตะลึง และไม่เข้าใจแน่ชัดว่าคนผู้นี้วางแผนจะทำสิ่งใด

“วิธีอะไรหรือ?” เสิ่นฮ่าวเทียนเอ่ยถามอย่างอดไม่ได้

“มันง่ายมาก เพียงถามผู้อาวุโสหม้อสมบัติโดยตรง แล้วท่านจะได้รับคำตอบทันที” เฉินซีตอบกลับอย่างสบาย ๆ

“ผู้อาวุโสหม้อสมบัติ?”

ทุกคนตกตะลึง และตระหนักได้ว่าเฉินซีกำลังกล่าวถึงหม้อสมบัติเก้าลึกล้ำ

“ไร้สาระ! ไม่ต้องกล่าวถึงหม้อสมบัตินี้ได้รับความเสียหาย แม้ว่ามันจะอยู่ในสภาพสมบูรณ์ก็ตาม แต่ก็ไม่เคยปรากฏในรูปของวิญญาณสมบัติเลยสักครั้ง แล้วจะหาคำตอบจากมันได้อย่างไร? นี่เป็นเพียงคำพูดพล่อย ๆ ที่ไร้ความผิดชอบเท่านั้น!”

จั่วชิวเซิงคัดค้าน ใบหน้าอวบอูมเต็มไปด้วยการเย้ยหยันและดูถูกเหยียดหยาม

เฉินซีชำเลืองมองจั่วชิวเซิง และกล่าวอย่างใจเย็น “แม้ท่านไม่เคยเห็น ก็ไม่ได้หมายความว่าวิญญาณสมบัตินั้นไม่มีอยู่จริง หรือบางทีด้วยความสามารถในปัจจุบันของท่าน ท่านจึงไม่มีคุณสมบัติที่จะพบกับวิญญาณของหม้อสมบัติ”

คำพูดของเขาถูกกล่าวออกมาอย่างห้วน ๆ และไม่มีการยั้งคิดแม้แต่น้อย

เมื่อได้ยินสิ่งนี้ จั่วชิวเซิงรู้สึกโกรธแค้นมากขึ้น ขณะกำลังจะทำบางอย่าง เขากลับถูกหยุดโดยโม่หลิงไห่ที่ยืนอยู่ข้างเคียง “ช่างเถอะ มันไม่เหมาะสมที่จะถือสาผู้เยาว์”

จั่วชิวเซิงมองเฉินซีอย่างเย็นชา ก่อนจะเงียบไป

“ใช่แล้ว วิญญาณสมบัติถือกำเนิดจากชะตากรรมเมื่อหม้อสมบัติเก้าลึกล้ำถูกสร้างขึ้น อย่างไรก็ตาม ในช่วงหลายปีที่ผ่านมา มันได้ปรากฏตัวเพียงไม่กี่ครั้ง ยิ่งไปกว่านั้น ในช่วงหมื่นปีที่ผ่านมา มันได้หายไปอย่างไร้ร่องรอย ดังนั้นคงไม่ดีนักหากเจ้าจะตัดสินด้วยมุมของเจ้าผู้เดียว” เสิ่นฮ่าวเทียนขมวดคิ้ว และกล่าวหลังจากไตร่ตรองอย่างลึกซึ้ง

ผู้อาวุโสคนอื่น ๆ พยักหน้าเห็นด้วยเช่นกัน เพราะหม้อสมบัติเก้าลึกล้ำมีตัวตนมาเนิ่นนาน วิญญาณสมบัติของมันก็เคยดำรงอยู่ในช่วงเวลาเดียวกับจักรพรรดิเต๋าในยุคบรรพกาล แต่ในช่วงหลายพันหลายหมื่นปีที่ผ่านมา มันแทบไม่ปรากฏตัวออกมาเลย และจนถึงตอนนี้ พวกเขาก็ถึงกับสงสัยว่าวิญญาณสมบัติอาจออกจากสำนักศึกษาเพื่อไปแสวงหามหาเต๋าของมันนานแล้ว

อย่างไรก็ตาม เฉินซีกลับกล่าวอย่างใจเย็น “ทุกท่านจะได้รู้ว่ามันเป็นไปได้หรือไม่ หลังจากที่ข้าได้ซ่อมแซมหม้อสมบัตินี้แล้ว”

เมื่อการสนทนามาถึงจุดนี้ มันก็กลับไปที่ประเด็นแรก นั่นคือการซ่อมแซมหม้อสมบัติ

ทุกคนต่างขมวดคิ้วเมื่อได้ยินสิ่งนี้ ไม่รู้ว่าเฉินซีไปเอาความมั่นใจมาจากที่ใด หรือเหตุใดเฉินซีจึงกล้าพูดว่าตนสามารบูรณะหม้อสมบัติได้จริง ๆ

“หรือชายผู้นี้ที่มีการบ่มเพาะขอบเขตเซียนลึกลับขั้นกลาง จะสามารถทำในสิ่งที่เหล่าผู้เฒ่าอย่างเราทำไม่ได้?”

เซวียนหยวนพัวจวินเฝ้าดูเฉินซีอย่างเย็นชามาตั้งแต่ต้น เมื่อเขาเห็นว่าเฉินซีกล่าวและแสดงท่าทีสบายอารมณ์ ไม่ได้มีท่าทีคุยโวโอ้อวด เซวียนหยวนพัวจวินก็อดไม่ได้ที่จะกล่าวอย่างไม่รีบร้อน “ในเมื่อมันเป็นเช่นนี้ ทำไมเจ้าไม่ลองดูสักหน่อยเล่า?”

เฉินซีพยักหน้าและมองไปที่หัวหน้าผู้คุมกฎหลีเป่ย “ผู้อาวุโส ไม่ว่าท่านตั้งใจจะสอบสวนสิ่งใด ท่านก็ไม่ควรรีบร้อนใช่หรือไม่? เหตุใดไม่รออีกสักหน่อย บางทีอาจต้องพึ่งพาความแข็งแกร่งของผู้อาวุโส เมื่อข้าซ่อมแซมหม้อสมบัติสำเร็จ”

หลีเป่ยตกตะลึง ใบหน้าเย็นชาและมั่นคงเผยร่องรอยประหลาด ขณะจ้องมองเฉินซีอย่างลึกซึ้ง “แล้วจะทำอย่างไรหากวิธีของเจ้าไม่ได้ผล?”

เฉินซีกล่าวโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย “เช่นนั้น ชีวิตของข้าเฉินซีจะตกอยู่ในความเมตตาของท่าน”

ทุกคนประหลาดใจเมื่อได้ยินคำพูดเหล่านี้ พวกเขาไม่คิดว่าคนผู้นี้จะพร้อมเสี่ยงทุกอย่างเพื่อช่วยเซวียนหยวนพัวจวิน

ในทางกลับกัน จั่วชิวเซิงเกือบกลั้นหัวเราะไว้ไม่อยู่ เขากำลังรอให้เฉินซีกล่าวคำเหล่านั้น เพราะด้วยวิธีนี้ หากเฉินซีไม่สามารถซ่อมแซมหม้อสมบัติได้ ไม่ใช่แค่เฉินซีเท่านั้น แม้แต่เซวียนหยวนพัวจวินก็จะต้องเผชิญกับความพินาศ!

นี่อาจกล่าวได้ว่าเป็นการฆ่านกสองตัวด้วยหินเพียงก้อนเดียว!

เซวียนหยวนพัวจวินรู้สึกหวาดกลัวและรู้สึกสะเทือนใจยิ่ง “เด็กน้อยที่ไม่รู้จักที่สูงที่ต่ำ เจ้ากำลังกล่าวเรื่องไร้สาระอันใดอยู่? รีบไปซ่อมแซมหม้อสมบัติเร็วเข้า และอย่าถามถึงเรื่องอื่นอีก!”

น้ำเสียงของเขาเคร่งขรึม แต่ก็แฝงด้วยความห่วงใยและการปกป้องที่ไม่ได้ปกปิดเลยแม้แต่น้อย

เฉินซียิ้มและกล่าวกับตนเองในใจ ‘ข้ามีความสัมพันธ์อันดีกับอาซิ่ว หากข้าสามารถได้รับการยอมรับจากบุคคลสำคัญของตระกูลเซวียนหยวนได้ ก็ถือเป็นเรื่องที่น่ายินดี’

เขาคิดพลางเดินมาที่เบื้องหน้าหม้อสมบัติ

ในระหว่างกระบวนการทั้งหมดนี้ หลีเป่ยและเหล่าผู้คุมกฎไม่ได้เอ่ยขัดหรือจากไป เห็นได้ชัดว่าพวกเขายอมรับการกระทำของเฉินซี หรืออาจกล่าวได้ว่า พวกเขาต้องการดูว่าชายหนุ่มคนนี้จะสามารถซ่อมแซมได้สำเร็จหรือไม่

จะเล่นตุกติกอย่างไร?

หรือคนผู้นี้มีความสามารถจริง ๆ?

…

ความคิดเห็น