บทที่ 1190 ความเร่าร้อนที่แผดเผา

ห้องโถงตกอยู่ในความเงียบสงัด มีเพียงเสียงอันไพเราะและเงียบสงบ แฝงร่องรอยของความเกียจคร้านเท่านั้นที่ล่องลอยอยู่ในอากาศ

สีหน้าของเหล่าผู้อาวุโสต่างซับซ้อน มันเป็นการแสดงออกที่เต็มไปด้วยความตกใจ ผสมผสานกับความประหลาดใจ ความตื่นเต้น ความปิติยินดีและความรู้สึกอื่น ๆ สายตาจ้องมองหม้อสมบัติเก้าลึกล้ำค่อย ๆ แฝงไปด้วยความร้อนแรง

เสียงนั้นมาจากหม้อสมบัติเก้าลึกล้ำจริง ๆ!

“นี่ไม่ได้หมายความว่า… วิญญาณสมบัติของหม้อสมบัติเก้าลึกล้ำกำลังจะปรากฏตัวต่อหน้าพวกเราอีกครั้งหรอกหรือ?”

เมื่อคิดมาถึงตรงนี้ แม้ว่าเสิ่นฮ่าวเทียนจะสงบนิ่ง แต่หัวใจก็สั่นไหวไม่แพ้กัน

ในบรรดาผู้คนที่อยู่ที่นี่ มีเพียงเฉินซีเท่านั้นที่สงบที่สุด หรืออาจกล่าวได้ว่า ตอนที่ซ่อมแซมหม้อกลั่นโอสถ เขารู้อย่างชัดเจนแล้วว่า วิญญาณสมบัติของหม้อใบนั้นอยู่ที่นั่นเสมอ

เหตุผลเรียบง่ายมาก ประการแรก มาจากความเข้าใจเกี่ยวกับแผนผังค่ายกลยันต์อักขระภายในหม้อกลั่น ประการที่สอง เป็นเพราะทราบอย่างชัดเจนว่าแผนผังค่ายกลยันต์อักขระภายในหม้อกลั่นมีความเกี่ยวข้องกับชะตากรรมแห่งเต๋าสวรรค์ เพราะถ้าไม่มีวิญญาณสมบัติคอยปกป้องอยู่ ชะตากรรมที่สะสมมานับพันนับหมื่นปีภายในหม้อกลั่นก็คงไหลออกมา และหายไปนานแล้ว

ดังนั้นเมื่อเฉินซีได้ยินหม้อกลั่นกล่าว ชายหนุ่มก็ยืนขึ้นทันทีและหยิบบงกชครามบรรพกาลเขียวขจีออกมาอย่างระมัดระวัง จากนั้นจึงเดินไปยืนอยู่หน้าหม้อกลั่น แล้วยกมือทั้งสองขึ้นเพื่อยื่นให้

ฟิ่ว!

ลำแสงศักดิ์สิทธิ์อันพร่ามัวและไร้ตัวตนพลันพุ่งออกมาจากภายในหม้อสมบัติเก้าลึกล้ำ ลำแสงนั้นตวัดบงกชครามบรรพกาลเข้าไปในหม้อกลั่น

เมื่อเห็นฉากนี้ ผู้อาวุโสทุกคนในห้องโถงก็ยิ่งแน่ใจว่าวิญญาณสมบัติแห่งหม้อกลั่นโอสถได้ปรากฏตัวแล้ว!

โดยเฉพาะผู้อาวุโสจากฝ่ายสงวนโอสถ ไม่อาจยับยั้งความตื่นเต้นในใจได้อีกต่อไป พวกเขาลุกขึ้นยืนอย่างรวดเร็ว ด้วยสีหน้าตื่นเต้นที่เต็มไปด้วยความเร่าร้อนอย่างไร้ขอบเขต

นี่คือสุดยอดสมบัติของฝ่ายสงวนโอสถ หม้อกลั่นโอสถระดับสูงสุดที่จักรพรรดิเต๋าในยุคบรรพกาลได้หลอมสร้างด้วยตัวเอง! หากไตร่ตรองอย่างถี่ถ้วน พวกเขาจะต้องเรียกหม้อกลั่นโอสถว่า ‘บรรพบุรุษ’!

ปัง!

หม้อกลั่นโอสถสั่นและเปล่งแสงศักดิ์สิทธิ์อันไร้ขอบเขต ผังอักขระยันต์ต่าง ๆ ทะยอยโผล่ออกมาจากตัวหม้อกลั่นโอสถ สะท้อนฉากอันยิ่งใหญ่อย่าง พระอาทิตย์ พระจันทร์ ทิวทัศน์ พืชพรรณ สรรพสัตว์ และฉากต่าง ๆ เป็นต้น

“โสมโลหิตเส้นชีพจรหยก รากเซียนเกล็ดม่วง น้ำค้างวิญญาณหมึกพิสุทธิ์เปลือกจักจั่นทองคำหกปีก…”

เสียงอันเงียบสงบเผยร่องรอยของความเกียจคร้าน พลันลอยละล่องไปทั่วห้องโถงอีกครั้ง และดูเหมือนกำลังกล่าวกับตัวเองอยู่

อย่างไรก็ตาม เมื่อมันลอดผ่านหูของเหล่าปรมาจารย์ในเต๋าแห่งโอสถอย่างเสิ่นฮ่าวเทียนและโม่หลิงไห่ มันทำให้ร่างกายของทั้งสองสั่นสะท้าน ก่อนจะหยิบกล่องหยกออกมาโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย ทุก ๆ กล่องล้วนเก็บรักษาวัตถุดิบไว้มากมาย ซึ่งแต่ละอันก็เป็นวัตถุดิบเซียนที่วิญญาณสมบัติของหม้อกลั่นโอสถเอ่ยถึง

และพวกมันมีมากถึง 127 ชนิด!

จำนวนนี้ทำให้เสิ่นฮ่าวเทียนและคนอื่น ๆ ตกตะลึง เพราะเท่าที่พวกเขารู้ การกลั่นโอสถทิพย์เก้าชีพจรจะต้องใช้วัตถุดิบเซียนทั้งหมด 136 ชนิด

แต่วิญญาณสมบัติกลับขอเพียง 127 ชนิดเท่านั้น จึงเห็นได้ชัดว่ามันน้อยลงกว่าเก้าชนิด!

หม้อสมบัติเก้าลึกล้ำทำผิดพลาดหรือไม่?

ย่อมไม่ใช่อย่างแน่นอน!

ในฐานะที่เป็นหม้อกลั่นโอสถที่ไม่มีใครเทียบได้ ซึ่งเคยกลั่นโอสถและสมุนไพรมานับไม่ถ้วน มันจึงมีคุณสมบัติเพียงพอที่จะเป็นบรรพบุรุษของโลกแห่งการกลั่นโอสถ เช่นนั้นมันจะผิดพลาดได้อย่างไร?

เป็นพวกเขาต่างหากที่คิดผิด!

เสิ่นฮ่าวเทียนและโม่หลิงไห่ชำเลืองมองกันและกันอย่างรวดเร็ว ซึ่งทั้งคู่ต่างก็เห็นความตกตะลึงในดวงตาของอีกฝ่าย เพราะการเปลี่ยนแปลงเล็กน้อยในสูตรของโอสถ ย่อมหมายความว่าสรรพคุณของโอสถจะเกิดการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่

โอสถทิพย์เก้าชีพจรคุณภาพใดที่หม้อสมบัติเก้าลึกล้ำสามารถกลั่นได้ด้วยการทำเช่นนี้?

ในขณะนี้ ผู้อาวุโสทุกคนจากฝ่ายสงวนโอสถต่างมีสีหน้าเคร่งขรึมอย่างยิ่ง พวกเขาจดจ่ออยู่กับหม้อกลั่นโอสถ และพยายามรับรู้ถึงการเปลี่ยนแปลงทุกอย่างภายในนั้นอย่างระมัดระวัง

พวกเขาไม่อาจรักษากิริยาของปรมาจารย์ในเต๋าแห่งโอสถได้อีกต่อไป ยามนี้ไม่ต่างจากศิษย์กลุ่มหนึ่งที่ว่านอนสอนง่าย ซึ่งกำลังรับฟังผู้อาวุโสที่ตนนับถือ อธิบายความลึกล้ำของเต๋าแห่งโอสถ ทุกคนต่างใจจดใจจ่อ และรับฟังอย่างตั้งใจ

“ทุกสิ่งในโลกล้วนมีจิตวิญญาณ เช่นเดียวกับโอสถทิพย์ แล้วจิตวิญญาณมาจากที่ใด? ย่อมมาจากเต๋า! ทว่าเต๋านั่นไร้รูปร่าง และด้วยการอธิบายเพียงอย่างเดียว โอสถจึงกำเนิดจากการทำความเข้าใจความลับของสวรรค์”

“ความล้ำลึกของการการกลั่นโอสถนั้นเน้นที่หัวใจ เพื่อแบกรับแก่นแท้ของจิตวิญญาณจำนวนมหาศาล และหลอมกลั่นด้วยวิธีการมากมาย”

“การฝึกฝนในวิถีของการกลั่นโอสถ ก็เป็นเช่นเดียวกับการบ่มเพาะเต๋า และเต๋าก็เป็นหัวใจเช่นกัน

หม้อกลั่นโอสถเปล่งประกาย ท่วงทำนองแห่งเต๋าดังก้องกังวาน เสียงที่ไพเราะและเงียบสงบพลันล่องลอยอยู่ในอากาศ อีกทั้งเปี่ยมด้วนกลิ่นอายอันเป็นเอกลักษณ์ ทำให้เหล่าผู้อาวุโสหลงใหลและเคลิบเคลิ้มไปกับเสียงนี้

บางครั้งประหลาดใจ บางครั้งขมวดคิ้ว บางครั้งแย้มยิ้ม และบางครั้งเต้นรำด้วยความยินดีปรีดา

ซึ่งเป็นดั่งคำกล่าวที่ว่า เต๋ามีความลึกล้ำอยู่มากมาย และไม่มีความเข้าใจใดที่เหมือนกัน แต่เมื่อมันลอดผ่านหูของผู้คนที่แตกต่างกัน สัจธรรมที่พวกเขาเข้าใจก็จะแตกต่างกันไป

หม้อสมบัติเก้าลึกล้ำกำลังกลั่นโอสถและชี้แนะในเวลาเดียวกัน ซึ่งในขณะนี้ ทั้งห้องโถงดูเหมือนจะกลายเป็นสถานที่บรรยาย อย่างไรก็ตาม ศิษย์ที่กำลังรับฟังกลับเป็นเสิ่นฮ่าวเทียนและเหล่าผู้อาวุโส

ส่วนเซวียนหยวนพัวจวินและคนอื่น ๆ เพียงยืนอยู่ด้านข้าง พวกเขาไม่มีความสำเร็จในเต๋าแห่งโอสถมากนัก แต่เมื่อได้ยินหม้อสมบัติเก้าลึกล้ำอธิบายถึงสัจธรรมอันลึกล้ำของเต๋าแห่งโอสถ พวกเขาก็มีความเข้าใจไม่มากก็น้อย

หลังจากฝึกฝนจนมาถึงระดับการบ่มเพาะปัจจุบัน คน ๆ หนึ่งจะสามารถได้รับความเชี่ยวชาญในเคล็ดวิชาทั้งหมด และรู้แจ้งผ่านการสังเกตจากส่วนหนึ่ง แม้ว่าสัจธรรมอันลึกล้ำของเต๋าแห่งโอสถจะคลุมเครืออย่างยิ่ง แต่มันก็เป็นหนึ่งในสามพันมหาเต๋าในท้ายที่สุด และทั้งหมดก็จะบรรลุเป้าหมายเดียวกัน แม้ใช้วิธีการที่แตกต่าง

ในบรรดาผู้คนที่อยู่ที่นี่ มีเพียงเฉินซีเท่านั้นที่ดูเบื่อหน่ายมากที่สุด

เมื่อเทียบกับผู้อาวุโสคนอื่น ๆ ด้วยการบ่มเพาะของตน ทำให้ชายหนุ่มไม่สามารถเข้าใจสัจธรรมที่ลึกซึ้งนี้ได้อย่างแท้จริง จากการฟังหม้อกลั่นโอสถชี้แนะ แม้สิ่งนี้จะไม่ทำให้เขารู้สึกเสียใจ แต่ก็อดอิจฉาไม่ได้อยู่ดี

โอสถก็มีเต๋าแห่งโอสถ

ตัวเขาก็มีเต๋าของตนเองเช่นกัน

ความคิดเห็น