บทที่ 1226 เงาของราชันเซียน

สมรภูมิฝันร้าย

แม่น้ำแห่งดวงดาวมากมายทอดยาวเหมือนเส้นแบ่งเขตแดนตามธรรมชาติ ซึ่งแยกภพเซียนและนอกพิภพออกจากกัน ค่ายของภพเซียนตั้งอยู่ฝั่งหนึ่ง และค่ายของคนต่างพิภพตั้งอยู่อีกฝั่งหนึ่ง

มันเป็นดั่งกำแพงที่กั้นระหว่างภพเซียนกับดินแดนนอกพิภพ มันทั้งกว้างใหญ่ไร้ขอบเขต และทอดยาวไปอย่างไม่มีที่สิ้นสุด

เมื่อเฉินซีและคนอื่น ๆ มาถึงที่นี่ภายใต้การนำของโจวจื่อหลี พวกเขามาถึงท้องฟ้าที่เต็มไปด้วยดวงดาว และเห็นแม่น้ำแห่งดวงดาวที่ทอดยาวผ่านจักรวาล

แม้ว่าจะเรียกมันว่าแม่น้ำแห่งดวงดาว แต่แท้จริงแล้ว มันคือดวงดาวจำนวนนับไม่ถ้วนที่มารวมตัวกัน มันไม่ได้ไหลรินเหมือนน้ำ แต่มีดวงดาวมากมายมหาศาลเรียงกันเป็นสาย ดังนั้นการเรียกมันว่าแม่น้ำแห่งดวงดาวจึงเหมาะสมอย่างยิ่ง

“นี่คือพรมแดนระหว่างภพเซียนกับดินแดนนอกพิภพ ตั้งแต่ยุคบรรพกาล การต่อสู้ที่สั่นสะเทือนโลกนับครั้งไม่ถ้วนปะทุขึ้นรอบ ๆ แม่น้ำแห่งดวงดาวแห่งนี้ ร่างของผู้เยี่ยมยุทธ์ที่ไม่ธรรมดานับไม่ถ้วนก็ถูกฝังไว้ที่นั่น” โจวจื่อหลีชี้ไปที่แม่น้ำแห่งดวงดาวซึ่งอยู่ห่างไกล ท่าทางสำรวมเผยให้เห็นเศษเสี้ยวของอารมณ์ “อาจกล่าวได้ว่า การที่สถานการณ์ภายในภพทั้งสามนั้นมั่นคงและเฟื่องฟูมากนั้น แลกมาด้วยเลือดและชีวิตของบรรพชนที่ล้มตายในการต่อสู้ พวกเขา… คือบุคคลที่ยอดเยี่ยมอย่างแท้จริง ผู้สละชีวิตเพื่อปกปักษ์รักษาภพทั้งสามจนลมหายใจสุดท้าย!”

ทุกคนมีความเคารพอย่างสุดซึ้งในหัวใจ โลหิตเดือดพล่านอยู่ในอก มันเป็นความชื่นชม และความเคารพที่มีต่อเหล่าบรรพชน

คนต่างพิภพเป็นศัตรูกับภพทั้งสามมาช้านาน ความบาดหมางฝังอยู่ในสายเลือดของเหล่าเซียน แล้วพวกเขาจะมีความประทับใจที่ดีต่อศัตรูได้อย่างไร?

มันก็เหมือนกับที่กล่าวไป พวกที่ไม่ใช่เผ่าพันธุ์เดียวกันจะต้องมีเจตนาร้ายอย่างแน่นอน!

ครืน!

ในขณะนั้นเอง จู่ ๆ ก็มีเสียงดังกึกก้องจากส่วนลึกของแม่น้ำแห่งดวงดาวอันไกลโพ้น มันดังจนท้องฟ้าที่เต็มไปด้วยดวงดาวสั่นสะเทือน

ทันใดนั้น ทุกคนก็สังเกตเห็นนิ้วเรียวยาว สง่างาม และเที่ยงธรรมทะลุผ่านแม่น้ำแห่งดวงดาวอันไร้ขอบเขต จากนั้นมันก็เข้าบดขยี้ดวงดาวจำนวนมาก และชี้ไปยังส่วนลึกของแม่น้ำอย่างรุนแรง

โฮก!

เสียงคำรามของสัตว์ร้ายดังก้อง ร่างของช้างสีดำขนาดมหึมาเดินผ่านท้องฟ้าที่เต็มไปด้วยดวงดาว จมูกของมันเหมือนกับแส้ ฟาดฉีกผืนนภาที่เต็มไปด้วยดวงดาว เข้าปะทะกับนิ้วอันน่าสะพรึงกลัว

แม่น้ำแห่งดวงดาวถูกปกคลุมไปด้วยเสียงดังกึกก้องอย่างรุนแรง คลื่นกระแทกกระจายไปทั่วท้องฟ้า รัศมีแห่งการทำลายล้างอันน่าสะพรึงกลัวที่เล็ดลอดออกมา ทำให้สีหน้าของเหล่าศิษย์ซีดเผือด ปากอ้าค้างอย่างไม่มีที่สิ้นสุด

ฉากนี้น่าสะพรึงอย่างยิ่ง มันบดขยี้ดวงดาว และทำให้ท้องฟ้าเกิดความปั่นป่วนโกลาหล เห็นได้ชัดว่ามันอยู่ไกลมาก แต่ก็สามารถสังเกตเห็นได้อย่างชัดเจน เป็นที่ประจักษ์ว่าการโจมตีดังกล่าวนั้นน่ากลัวเพียงใด!

“บัดซบ! นั่นคือการต่อสู้ระหว่างผู้เยี่ยมยุทธ์ขอบเขตราชันเซียน! รีบไปกันเถอะ!” สีหน้าของโจวจื่อหลีกลายเป็นหนักอึ้งทันที จากนั้นเขาก็สะบัดแขนเสื้อ และพาทุกคนจากไป

…

เมื่อเฉินซีได้สติอีกครั้ง เขาก็อยู่บนดาวรกร้างว่างเปล่า อันที่จริง มีเมืองตั้งอยู่ที่นี่ แต่นอกเหนือจากนั้นมันไม่มีสิ่งใดอยู่เลย

“นั่นคือการปะทะกันระหว่างราชันเซียนหรือ?” บางคนยังคงหวาดกลัว เพราะว่าต่อให้ดวงดาวนั้นยิ่งใหญ่เพียงใด ก็ถูกบดขยี้เป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยเหมือนเศษกระดาษด้วยนิ้วนั้น เป็นพลังที่น่าสะพรึงกลัวอย่างยิ่ง

“นั่นคือส่วนลึกที่สุดของแม่น้ำแห่งดวงดาว และเป็นสถานที่ซึ่งมีเพียงราชันเซียนเท่านั้นที่จะเข้าไปได้ หนึ่งในนั้น อาจเป็นหนึ่งในสี่ราชันเซียนผู้ยิ่งใหญ่ ส่วนจะเป็นใครนั้น ข้าก็ไม่สามารถระบุได้” สีหน้าของโจวจื่อหลีกลับมาเป็นปกติ และอธิบายด้วยท่าทางที่ผ่อนคลายขึ้น “เอาล่ะ นั่นคือสถานที่ที่ราชันเซียนต่อสู้กัน ไม่ต้องห่วง นั่นไม่ใช่สถานที่สอบในครั้งนี้”

เมื่อพวกเขาเห็นว่าโจวจื่อหลีที่มักจะสำรวมได้กล่าวหยอกล้อ ทุกคนถึงเริ่มยิ้ม และรู้สึกผ่อนคลายมากขึ้น

“เมืองนี้มีชื่อว่า เมืองเมฆาสุบิน มันเป็นฐานที่มั่นของภพทั้งสามระหว่างทางไปสมรภูมิฝันร้าย พวกเจ้าจะออกจากที่นี่ในเช้าวันพรุ่งนี้ และเริ่มทำการสอบ” โจวจื่อหลีชี้ไปยังบริเวณที่เป็นเหมือนอาณาจักรข้างหน้า จากนั้นก็อธิบายรายละเอียด และนำเหล่าศิษย์เข้าสู่เมืองเมฆาสุบิน

“โอ้? กลุ่มจากสำนักศึกษาจักรพรรดิเต๋ามาถึงแล้ว!”

“เป็นพวกเขาจริง ๆ ในบรรดากลุ่มผู้เข้าสอบของสำนักศึกษาที่ยิ่งใหญ่ทั้งเจ็ด มีเพียงสำนักศึกษาจักรพรรดิเต๋าเท่านั้นที่ยังไม่มาถึง”

“จุ๊ จุ๊ ข้าเดาว่าชายหนุ่มและหญิงสาวทั้งห้าสิบคนเหล่านั้น คือศิษย์ที่เข้าร่วมการสอบครั้งนี้ ศิษย์ของทั้งเจ็ดสถาบันที่ยิ่งใหญ่จะต้องได้รับการบ่มเพาะร่วมกัน บางทีพวกเขาอาจรู้อยู่แก่ใจว่าใครจะเป็นผู้ชนะในการสอบครั้งนี้”

เงาร่างมากมายรวมตัวกันภายในเมืองเมฆาสุบิน เมื่อพวกเขาเห็นโจวจื่อหลี หวังต้าวหลู ทาปาเทียนซี และจั่วชิวไท่อู่นำเฉินซีและคนอื่น ๆ เข้ามาในเมือง มันก็ทำให้เกิดความแตกตื่นขึ้นทันที

สายตาของผู้คนจำนวนมากมีร่องรอยของความหวาดกลัว และความเคารพไม่น้อย นอกจากนี้ยังมีร่องรอยของความเกลียดชังปะปนอยู่ด้วย

โจวจื่อหลีและผู้เยี่ยมยุทธ์ขอบเขตราชันเซียนครึ่งขั้นคนอื่น ๆ ไม่สนใจสิ่งเหล่านี้ พวกเขาพาเฉินซี และคนอื่น ๆ ตรงไปยังส่วนลึกของเมืองทันที

คราวนี้ ทาปาเทียนซีกล่าวด้วยน้ำเสียงที่อบอุ่นซึ่งทำให้ผู้คนรู้สึกราวกับสายลมของฤดูร้อนกำลังพัดผ่าน “พวกเจ้าไม่ต้องสนใจ อีกหกสำนักศึกษาที่ยิ่งใหญ่เป็นคู่แข่งของสำนักศึกษาจักรพรรดิเต๋ามาช้านาน แต่น่าเสียดายที่หลังจากผ่านไปหลายปี สำนักศึกษาจักรพรรดิเต๋ายังคงเป็นสำนักศึกษาอันดับหนึ่งในภพเซียน เป็นสถานะที่พวกเขาไม่อาจสั่นคลอนได้”

น้ำเสียงของเขาสงบนิ่ง แต่แฝงไปด้วยความภาคภูมิใจ มันเป็นทัศนคติที่หยิ่งยโส ซึ่งมาจากความรู้สึกที่ได้เป็นส่วนหนึ่ง และภาคภูมิใจในฐานะสมาชิกของสำนักศึกษาจักรพรรดิเต๋า!

ใช่แล้ว สำนักศึกษาจักรพรรดิเต๋าเป็นสำนักศึกษาอันดับหนึ่งในภพเซียน นอกจากนี้ ยังครองอันดับหนึ่งมาเนิ่นนาน จึงเป็นธรรมดาที่พวกเขาจะมีความภูมิใจ และมั่นใจเช่นนี้

ความคิดเห็น