บทที่ 1235 สวรรค์เริงระบำ

บทที่ 1235 สวรรค์เริงระบำ

บทที่ 1235 สวรรค์เริงระบำ

แผนภาพหยินหยางโกลาหล!

เมื่อได้ยินชื่อนี้ เฉินซีก็ตกใจเล็กน้อย และสังเกตเห็นอย่างชัดเจนว่าจี้เซวียนปิง จ้าวเมิ่งหลี และเจิ่นลู่เองก็ตกตะลึงเช่นกัน ก่อนสีหน้าของพวกเขาจะมืดมนลงเล็กน้อย

พวกเขาอาจไม่รู้มาก่อนว่าแผนภาพหยินหยางโกลาหลมีอยู่จริง?

เฉินซีเหลือบมองศิษย์พี่คนอื่น ๆ และสังเกตเห็นว่าพวกเขาส่วนใหญ่ยังคงสงบ และไม่แสดงท่าทีใด ๆ ราวกับรู้แต่แรกแล้วว่าอ๋าวจ้านเป่ยมีสิ่งนี้อยู่กับตัว

“เรียบร้อย” อ๋าวจ้านเป่ยกล่าวขึ้น รูปร่างของคนผู้นี้สง่างาม และเต็มไปด้วยกล้ามเนื้อที่ดูเหมือนทำจากทองคำ เขาเป็นทายาทสายตรงของมังกรทองพิสุทธิ์จากภพมังกร มักอยู่อย่างสันโดษ ไม่สุงสิงกับผู้ใด แต่ในยามนี้กลับกลายเป็นศูนย์กลางของความสนใจเสียแล้ว

“เดี๋ยวก่อน!” จี้เซวียนปิงพูดเสียงต่ำ “แผนภาพหยินหยางโกลาหลเป็นหนึ่งในสมบัติอันล้ำค่าของสำนักศึกษา เหตุใดมันถึงได้อยู่ในความครอบครองของเจ้า?”

“อาจารย์ทาปาเทียนซี มอบมันให้ข้าก่อนเข้าสู่สมรภูมิฝันร้าย” คล้ายอ๋าวจ้านเป่ยจะคาดไว้ว่าต้องมีคนถามคำถามนี้อย่างแน่นอน จึงตอบออกมาได้อย่างลื่นไหล

คำตอบนี้ทำให้ใบหน้าของจี้เซวียนปิง จ้าวเมิ่งหลี และเจิ่นลู่มืดมนลงอีก และแม้แต่เฉินซีก็ยังขมวดคิ้ว

“ทำไมเราถึงไม่รู้เรื่องนี้” จี้เสวียนปิงถามด้วยน้ำเสียงขุ่นเคืองเล็กน้อย

“มีเพียงอันดับหนึ่งบนเทียบอันดับทองคำมวลสวรรค์คนเดียวเท่านั้น ที่สามารถครอบครองสมบัติอันล้ำค่าเช่นนี้ได้ เจ้าก็น่าจะรู้ไม่ใช่หรือ?” อ๋าวจ้านเป่ยตอบอย่างไม่ใส่ใจ

“ถ้าอย่างนั้น ให้ข้าถามเจ้าสักหน่อย อาจารย์ทาปาเทียนซีมอบสมบัตินี้ให้กับเจ้า ย่อมตั้งใจให้เจ้าพาเราเข้าไปในสุสาน เพื่อโอกาสสำรวจและรับโชคลาภภายในนั้น แล้วเหตุใดเจ้าถึงไม่บอกพวกเรา?”

จ้าวเมิ่งหลีพูดต่อทันที ดวงตาสดใสของนางเย็นเยียบดุจน้ำแข็ง

“นั่นเป็นเพราะเรากังวลว่าเรื่องนี้จะรั่วไหลออกไป เพราะแผนภาพหยินหยางโกลาหลนี้เป็นสมบัติอันล้ำค่าจากยุคบรรพกาล ยิ่งมีคนรู้น้อยเท่าไร มันจะทำให้คนอื่นโลภน้อยลงเท่านั้น”

จั่วชิวจวินขัดจังหวะ “เอาล่ะ ตอนนี้พวกเจ้าทุกคนก็ได้รู้กันแล้ว มันไม่ได้สายเกินไปเสียหน่อย”

“ช่างเป็นข้อแก้ตัวที่ดีเสียจริง!” จี้เสวียนปิงโกรธยิ่ง และรู้สึกราวกับว่าตนกำลังถูกหลอก “เจ้ากล้าฝ่าฝืนเจตจำนงของสำนักจริง ๆ หรือ เจ้าไม่กลัวที่จะถูกลงโทษหรือ?”

“อาจารย์ทาปาเทียนซี ไม่ได้บอกให้ข้าแจ้งเรื่องนี้แก่ทุกคน” การแสดงออกของอ๋าวจ้านเป่ยยังคงใจเย็นและสงบนิ่ง

“เซวียนปิง อย่าโกรธไปเลย ข้าเองก็ทราบเรื่องนี้เช่นกัน ไม่ใช่ว่าพี่อ๋าวจงใจปกปิดข้อมูลนี้ อันที่จริงแล้วเป็นเพราะสมรภูมิฝันร้ายนี้เต็มไปด้วยอันตราย ดังนั้น มันจึงเป็นการดีกว่าที่น้อยคนจะรู้ว่าเขากำลังถือสมบัติล้ำค่าเช่นนี้”

จี้เหวินเล่ยซึ่งอยู่ในอันดับที่สี่ในเทียบอันดับทองคำมวลสวรรค์กล่าวขึ้น เขาเป็นศิษย์อาวุโส และเป็นคนของตระกูลจี้ด้วย แต่เป็นเพียงคนของตระกูลสายรอง ดังนั้นสถานะจึงเทียบไม่ได้กับจี้เซวียนปิง

จี้เซวียนปิงแค่นเสียงเย็น ก่อนเหลือบมองจี้เหวินเล่ย แต่สุดท้ายก็ไม่ได้พูดอะไร

เฉินซีเฝ้าดูอย่างเย็นชา พอจะคาดเดาได้ราง ๆ แล้วว่ามันเกิดอะไรขึ้น

ทาปาเทียนซีรู้เกี่ยวกับการมีอยู่ของสุสานนี้มาตั้งแต่ต้นอย่างแน่นอน และนั่นคือเหตุผลที่เขามอบแผนภาพหยินหยางโกลาหลให้อ๋าวจ้านเป่ยเพื่อความปลอดภัย จุดประสงค์คือเพื่อให้อ๋าวจ้านเป่ยพึ่งพาสมบัตินี้เพื่อทำลายข้อจำกัดของกระแสห้วงมิติ และนำเหล่าศิษย์ของสำนักศึกษาจักรพรรดิเต๋าเข้าสู่สุสานของราชันเซียนได้อย่างราบรื่น

ทว่าดูเหมือนว่าอ๋าวจ้านเป่ยจะไม่ได้บอกเรื่องนี้กับใครนัก อย่างน้อยที่สุดเฉินซี จี้เซวียนปิง จ้าวเมิ่งหลี และเจิ่นลู่ก็ไม่ได้รับรู้

บางทีอ๋าวจ้านเป่ยอาจรู้สึกว่า ยิ่งมีคนรู้น้อยเท่าไร ความปลอดภัยของแผนภาพหยินหยางโกลาหลก็ยิ่งมากขึ้นเท่านั้น แต่เห็นได้ชัดว่าไม่มีผู้ใดเชื่อคำกล่าวนี้

เหตุผลที่อยู่เบื้องหลังการกระทำของอ๋าวจ้านเป่ยเป็นสิ่งที่น่าคิด เขาจงใจมุ่งเป้าไปที่ศิษย์ใหม่หรือไม่? หรือมีเป้าหมายอื่น?

เฉินซีไม่สามารถเข้าใจได้ แต่อย่างน้อยที่สุด เขาก็รู้ว่าอ๋าวจ้านเป่ยและจั่วชิวจวินนั้นอยู่ในกลุ่มเดียวกันอย่างเห็นได้ชัด

“ยามนี้พวกเจ้าทุกคนเข้าใจทุกอย่างแล้ว ดังนั้น ข้าจะไม่อธิบายอีก ไปกันเถอะ หากเราล่าช้า และปล่อยให้ศิษย์ของสำนักอื่นกวาดโชคลาภภายในสุสานไปหมด พวกเราก็จะไม่มีใครได้รับประโยชน์เลย” อ๋าวจ้านเป่ยกวาดสายตามองทุกคน ก่อนที่จะยกมือขึ้น

ฟุ่บ!

ม้วนหนังสือโบราณกางแผ่กลางอากาศ ภายในนั้นล้วนเต็มไปด้วยความโกลาหล เดือดพล่านไปด้วยฉากอันยิ่งใหญ่ของหยินและหยางที่หลอมรวมเข้าด้วยกัน

เมื่อมองจากระยะไกล เฉินซีรู้สึกได้ถึงรัศมีอันน่าสะพรึงกลัววิ่งผ่านทั่วกาย ราวกับว่าวิญญาณจะถูกพัดเข้าไปด้านใน หากมองไปนานกว่านี้!

“ช่างเป็นรัศมีที่น่ากลัวเหลือเกิน มันทรงพลังมากเพียงใดกัน?”

เฉินซีรีบถอนสายตากลับ หัวใจเต้นถี่รัว เขามีความรู้สึกว่าการเดินทางมายังสมรภูมิฝันร้ายในครั้งนี้ ฉากหน้าอาจเป็นการทดสอบศิษย์ฝ่ายใน แต่เบื้องหลังอาจเป็นสุสานของราชันเซียนนี้ มิฉะนั้น ทางสำนักศึกษาจะกล้ามอบสมบัติล้ำค่าเช่นนี้ให้กับศิษย์ทั่วไปได้อย่างไร?

“เฉินซี เจ้าไม่คิดที่จะมากับพวกเราจริง ๆ หรือ?” จี้เซวียนปิงหันกลับมาและถามเฉินซีอีกครั้ง

เฉินซีส่ายหัว

เมื่อเห็นเช่นนั้น จี้เซวียนปิงไม่ได้พูดสิ่งใดให้มากความ เขาประสานหมัดกล่าวลา

“เฮอะ” จั่วชิวจวินแค่นหัวเราะเสียงเย็น พลางมองเฉินซี ราวกับกำลังพูดว่า ‘ข้าอยากจะเห็นนักว่า เจ้าจะเข้าไปในสุสานโดยไม่ได้รับความช่วยเหลือจากแผนภาพหยินหยางโกลาหลได้อย่างไร!’

“ไปกันเถอะ!” อ๋าวจ้านเป่ยชี้ไปที่แผนภาพหยินหยางโกลาหลกลางอากาศ ความผันผวนแปลกประหลาดแผ่กระจายออกไปพร้อมกับเสียงหึ่ง ๆ ที่ดังขึ้นจากแผนภาพ หลังจากนั้น ทัศนียภาพของเฉินซีพลันพร่ามัว ก่อนจะเหลือเพียงตนที่ยืนอยู่เพียงลำพัง