บทที่ 1237 มีความน่าสะพรึงกลัวอย่างยิ่งในช่วงเวลาเป็นตาย

บทที่ 1237 มีความน่าสะพรึงกลัวอย่างยิ่งในช่วงเวลาเป็นตาย

บทที่ 1237 มีความน่าสะพรึงกลัวอย่างยิ่งในช่วงเวลาเป็นตาย

แม้ว่าพวกเขาจะอยู่ท่ามกลางการต่อสู้ที่ดุเดือด แต่เสียงนั้นยังคงดึงดูดความสนใจของผู้คนมากมาย

ดังนั้น ศิษย์ทุกคนของสำนักศึกษานภาไพศาล รวมถึงเล่อเชียนฉวนจึงสังเกตเห็นเฉินซีทันที

“เป็นชายคนนั้นจริง ๆ”

“ที่แท้ก็เฉินซี! ศิษย์ใหม่ที่ได้อันดับหนึ่งของสำนักศึกษาจักรพรรดิเต๋า!”

“เป็นเขาเอง!”

สีหน้าของเล่อเชียนฉวนและคนอื่น ๆ พลันกลายเป็นเย็นชา จ้องมองมา และแสดงความเป็นศัตรูอย่างไม่ปิดบัง

เนื่องจากอวิ๋นฝูเซิงได้บุกไปที่สำนักศึกษานภาไพศาลเพียงลำพังเมื่อหลายปีก่อน และปราบปรามศิษย์ทุกคนในรุ่นเดียวกันทั้งหมด มันทำให้สำนักศึกษานภาไพศาลรู้สึกอับอายมาโดยตลอด ทำให้เหล่าศิษย์ในสำนักถือว่าศิษย์ทุกคนของสำนักศึกษาจักรพรรดิเต๋าเป็นศัตรูของพวกตนเช่นกัน ซึ่งความเป็นปรปักษ์ดังกล่าว ก็ไม่เคยเสื่อมคลายในช่วงหลายปีที่ผ่านมา

หลายปีผ่านไป ความขัดแย้งระหว่างศิษย์ของทั้งสองสำนักก็ปะทุขึ้นบ่อยครั้ง แต่ความขัดแย้งส่วนใหญ่มักจบลงด้วยความพ่ายแพ้ของสำนักศึกษานภาไพศาล

สิ่งนี้ทำให้ความเกลียดชังระหว่างศิษย์ของทั้งสองสำนักทบทวี เนื่องจากศิษย์เหล่านี้เข้าร่วมกับสำนักศึกษานภาไพศาล พวกเขาจึงได้รับอิทธิพลจากบรรยากาศแห่งความเกลียดชังนี้ และมองว่าศิษย์ของสำนักศึกษาจักรพรรดิเต๋าเป็นเป้าหมายที่ต้องปราบปราม

พวกเขาแบกรับภารกิจเพื่อล้างความอัปยศของสำนักศึกษานภาไพศาลไว้บนบ่า ดังนั้นแม้จะไม่มีความเป็นปฏิปักษ์กับเฉินซี แต่จิตสังหารก็พวยพุ่ง เพียงแค่เห็นคนของสำนักศึกษาจักรพรรดิเต๋า ในดวงตาลุกโชนด้วยความเกลียดชังเมื่อเห็นศัตรูคู่อาฆาต

“หรือพวกเจ้าต้องการต่อสู้กับข้าในเวลาเช่นนี้?” เฉินซีชำเลืองมองด้วยหางตา และแค่นหัวเราะเสียงเย็น ถ้าคนเหล่านี้โจมตีตนจริง ตัวเขาก็ไม่รังเกียจที่จะมอบบทเรียนแสนเจ็บปวดให้อย่างเท่าเทียม

หลังจากได้ยินสิ่งที่จี้เซวียนปิงกล่าว เขาก็ทราบอย่างชัดเจนว่า สำนักศึกษานภาไพศาลมักจะถือว่าสำนักศึกษาจักรพรรดิเต๋าเป็นศัตรู ในขณะที่สำนักศึกษาจักรพรรดิเต๋าไม่เคยจริงจังกับความแค้นของอีกฝ่าย กล่าวอีกนัยหนึ่ง อาจารย์และศิษย์ของสำนักศึกษาจักรพรรดิเต๋า รู้สึกว่าสำนักศึกษานภาไพศาลไม่มีคุณสมบัติที่จะเป็นคู่ต่อสู้ด้วยซ้ำ!

กี๊! กี๊!

เสียงร้องแหลมคมของค้างคาวอมตะเสียดแทงหูเหมือนเสียงกรีดร้องของทารก มันปล่อยการโจมตีต่าง ๆ ที่มีพลังงานแห่งความตายพุ่งเข้ามาจากทั่วทิศทางอย่างไม่หยุดยั้ง ฉากนี้ทำให้เล่อเชียนฉวนสงบลงทันที

“อย่าเพิ่งวอกแวก ต้องผ่านที่นี่ไปก่อน!” เล่อเชียนฉวนหายใจเข้าลึก และละสายตาจากเฉินซี ก่อนที่จะสั่งด้วยเสียงทุ้มต่ำ

แม้ว่าคนอื่น ๆ จะไม่เต็มใจ แต่ก็ทราบอย่างชัดเจนว่าตอนนี้พวกเขาถูกห้อมล้อมด้วยฝูงค้างคาวอมตะ และหากไม่ได้รับความช่วยเหลือจากน้ำเต้าฟ้าดิน ก็คงตายไปนานแล้ว สิ่งนี้ทำให้พวกเขาไม่สามารถส่งคนไปจัดการกับเฉินซีได้

ดังนั้นในช่วงเวลาต่อมา เหล่าศิษย์ของสำนักศึกษานภาไพศาลล้วนจ้องมองเฉินซีอย่างดุร้ายอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะมุ่งความสนใจไปที่ค้างคาวอมตะ

แต่ทว่า พวกเขาไม่สามารถสงบจิตใจได้อีกต่อไป เพราะสังเกตเห็นว่า ค้างคาวอมตะไม่ได้โจมตีเฉินซี แต่กลับไล่ตาม และโจมตีกลุ่มพวกตนเท่านั้น!

“นี้มันเกิดบ้าอะไรขึ้น??”

“เป็นไปได้หรือไม่ว่าสัตว์เหล่านี้ตาบอด? เห็นได้ชัดว่ามีคนเคลื่อนไหวอยู่ที่นั่น แต่ทำไมถึงไม่เห็นเขา!?”

“บัดซบ! หรือว่าเราจะดึงความสนใจของค้างคาวเหล่านี้ แล้วปล่อยให้เจ้าเด็กนั่นรอดไปได้” เมื่อเห็นเฉินซีพุ่งออกจากวงล้อมของค้างคาวอมตะ หนึ่งในนั้นรู้สึกไม่พอใจอย่างยิ่ง และกล่าวอย่างโกรธเกรี้ยวทันที

“มันต้องเป็นเช่นนั้นอยู่แล้ว! หากไม่มีเราต้านการโจมตีเหล่านี้ เขาจะหลบเลี่ยงพวกมันได้อย่างไร”

“ศิษย์ของสำนักศึกษาจักรพรรดิเต๋านั่นน่ารังเกียจอย่างแท้จริง!”

“บัดซบ! เราไม่สามารถปล่อยให้เขาหนีรอดไปได้เด็ดขาด!”

คนอื่น ๆ กล่าวอย่างต่อเนื่อง น้ำเสียงเต็มไปด้วยความขุ่นเคือง ดวงตาลุกโชนด้วยเปลวเพลิง เนื่องจากพวกเขาต้องต่อสู้ด้วยความยากลำบาก แต่เฉินซีกลับเดินผ่านไปอย่างสบาย ๆ ราวกับกำลังเดินเล่นอยู่ในทุ่งดอกไม้ เมื่อนำทั้งสองเหตุการณ์มาเปรียบเทียบกัน จะให้พวกเขารู้สึกพอใจได้อย่างไร!

ครืน!

ฉับพลันที่พวกเขาเสียสมาธิ ฝูงค้างคาวอมตะก็กลายเป็นพายุหมุนสีดำส่งเสียงดังก้อง และฉวยโอกาสเมื่อชายหนุ่มจากสำนักศึกษานภาไพศาลลดการป้องกัน เข้าห่อหุ้มตัวคนผู้นั้นไว้

“อ๊าก!!!” แม้ว่าชายหนุ่มคนนั้นจะดิ้นรน แต่ผิวหนังทั่วร่างกายก็ถูกปกคลุมด้วยชั้นของกลิ่นอายแห่งความตายสีดำสนิท ชายคนนั้นส่งเสียงร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวด และในชั่วพริบตา แม้แต่ใบหน้าก็ถูกปกคลุมด้วยกลิ่นอายแห่งความตายที่แปลกประหลาดและน่าเกรงขาม

เห็นได้ชัดเจนว่าผมดำขลับหนาแน่นเปลี่ยนเป็นสีขาวทันที ก่อนที่จะเหี่ยวเฉาและร่วงโรย ผิวหนังเหี่ยวย่น จากนั้นยุบลงและหลุดลอก ทิ้งไว้เพียงโครงกระดูกสีดำสนิทที่น่าสะพรึงกลัว

กร๊อบ!

โครงกระดูกค่อยถูกกักกร่อนทีละนิด ก่อนที่จะเปลี่ยนเป็นเถ้าถ่านสลายไปพร้อมกับสายลม

ทั้งหมดนี้เกิดขึ้นอย่างรวดเร็วในช่วงเวลาสั้น ๆ แม้คนอื่น ๆ จะต้องการช่วยเหลือก็ไม่สามารถช่วยได้ทัน ทำได้เพียงเฝ้าดูสหายของตนกลายเป็นเถ้ากระดูกไปในพริบตา!

และนั่นคือเซียนทองคำ!

แต่เขาก็จากไปเสียแล้ว…

นี่คือพลังงานแห่งความตายของกฎแห่งชีวิตและความตาย มันรุนแรงอย่างมาก และเป็นหนึ่งในกฎสูงสุดที่มีแต่ราชันเซียนเท่านั้นที่จะเข้าใจได้!

เฉินซีอ้าปากค้างเช่นกันเมื่อเห็นฉากดังกล่าว ในที่สุดเขาก็ได้เห็นว่ากฎแห่งชีวิตและความตายนั้นน่าสะพรึงกลัวเพียงใด มันสามารถตัดสินชีวิตและความตายได้ในชั่วพริบตา อีกทั้งยังไร้ความปรานีอย่างที่สุด!

仙