บทที่ 1247 หม้อกลั่นเก้าทวีปศักดิ์สิทธิ์

เฉินซีจากไปโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย ทำให้ทุกคนไม่อาจตอบสนองต่อสิ่งที่เพิ่งเกิดขึ้นได้ทัน

กล่าวอีกนัยหนึ่ง ตั้งแต่ที่เขาพุ่งเข้ามาในห้องโถงอย่างกะทันหัน กวาดล้างศิษย์ของสำนักศึกษาระทมสันต์ สำนักศึกษามหาเดียวดาย และสำนักศึกษานภาไพศาล และจากไปนั้น เกิดขึ้นในเวลาไม่ถึงหนึ่งถ้วยชาด้วยซ้ำ!

ทุกอย่างเกิดขึ้นรวดเร็วราวกับภาพลวง

แต่เมื่อพวกเขาเห็นร่างที่นอนกระจัดกระจายอยู่บนพื้น ได้กลิ่นฉุนของเลือดที่ฟุ้งกระจายในอากาศ และสัมผัสได้ถึงความผันผวนจากกลิ่นอายของการต่อสู้ที่ยังไม่หายไปในห้องโถง…

ทั้งหมดนี้ทำให้จี้เซวียนปิง จ้าวเมิ่งหลี และเจิ่นลู่เข้าใจได้อย่างชัดเจนว่านี่เป็นเรื่องจริง!

เฉินซีบดขยี้ผู้เยี่ยมยุทธ์กว่ายี่สิบคนจากสำนักศึกษาทั้งสามแห่งเพียงลำพัง ฝั่งตรงข้ามส่วนใหญ่ได้รับบาดเจ็บสาหัสและมีบางส่วนต้องจบชีวิตลง ทำให้พวกเขาสูญเสียความสามารถในการต่อสู้ไปสิ้น

สิ่งสำคัญที่สุดคือ เขาได้นำขุมทรัพย์อมตะโบราณสามชิ้นไปจากอีกฝ่ายด้วย!

“สหายผู้นี้พบกับโอกาสอันยิ่งใหญ่ในสมรภูมิฝันร้ายมาหรือ? แม้แต่แผนภาพหยินหยางโกลาหลก็ยังช่วงชิงมาได้ เขาคงไม่…” ดวงตาที่ใสกระจ่างของจ้าวเมิ่งหลีเปล่งประกายแวววาว หัวใจของนางเต็มไปด้วยความสับสน

“เขาคงไม่ฆ่าอ๋าวจ้านเป่ยและคนอื่น ๆ ” เจิ่นลู่กล่าวอย่างกระชับและหนักแน่นในทันที

“ใช่แล้ว หากยึดตามความเข้าใจเกี่ยวกับเฉินซีของข้า อ๋าวจ้านเป่ยกับคนอื่น ๆ คงจะไปทำให้เขาขุ่นเคืองอย่างแน่นอน จึงถูกปล้นแผนภาพหยินหยางโกลาหลมา”

จี้เซวียนปิงถอนหายใจยาวด้วยความโล่งใจ ก่อนที่สายตาจะเปลี่ยนเป็นเย็นชา กวาดไปด้านข้างราวกับกระบี่เฉียบคม เหล่าศิษย์ที่ได้รับบาดเจ็บสาหัสกว่าสิบคนจากสามสำนักศึกษา ต่างดิ้นรนและคร่ำครวญด้วยความเจ็บปวด

“เจ้าคิดจะทำอะไร?” จ้าวเมิ่งหลีตกใจ ขณะที่นางคาดเดาเจตนาของจี้เซวียนปิงได้ราง ๆ

“เฉินซีช่วยเราไว้มาก ข้าไม่สามารถปล่อยให้เขาแบกรับความเกลียดชังและความกดดันทั้งหมดเพียงลำพังได้ ดังนั้น…”

จี้เซวียนปิงก้าวไปข้างหน้าพร้อมกับน้ำเสียงสงบนิ่งไม่แยแส และลงมือทุบนักเรียนที่ได้รับบาดเจ็บสาหัสจากสำนักศึกษาทั้งสามแห่งในฝ่ามือเดียว เลือดกระเซ็นไปรอบ ๆ กลายเป็นฉากที่โหดร้ายยิ่ง ทว่าการแสดงออกของจี้เซวียนปิงก็ยังคงไม่เปลี่ยนแปลง มันกลับดูเย็นชาและไร้ความปรานีอย่างยิ่ง

“พวกเจ้ากำลังทำอะไร! กล้าสังหารพวกเราเช่นนี้ ไม่กลัวการแก้แค้นของทั้งสามสำนักเลยหรืออย่างไร?”

ศิษย์ที่ได้รับบาดเจ็บสาหัส ต่างกรีดร้องออกมาด้วยความหวาดกลัวและเดือดดาล พวกเขาพยายามดิ้นรนอย่างสิ้นหวัง

น่าเสียดายที่จี้เซวียนปิงไม่ได้ให้โอกาสพวกเขาหลบหนี ร่างสูงกะพริบไหวซ้ำแล้วซ้ำอีก หนึ่งฝ่ามือปลิดชีพหนึ่งชีวิต

นี่เป็นการสังหารหมู่อย่างแท้จริง คู่ต่อสู้ไม่อาจต่อต้านได้เลยแม้แต่น้อย ในช่วงเวลาสั้น ๆ พื้นห้องโถงก็เต็มไปด้วยเลือด และไม่มีผู้ใดรอดชีวิตแม้แต่คนเดียว

เมื่อถึงจุดนี้ จี้เซวียนปิงจึงหยุดมือและปัดฝุ่นบนเสื้อผ้าเบา ๆ ก่อนจะพูดว่า “ถ้าข้าทนแรงกดดันเล็ก ๆ น้อย ๆ เช่นนี้ไม่ได้ ข้าก็ไม่คู่ควรที่จะใช้แซ่จี้”

จ้าวเมิ่งหลีตกตะลึง หลังจากเงียบไปครู่ใหญ่นางก็พูดขึ้นว่า “นับข้าเป็นส่วนหนึ่งของเรื่องนี้ด้วย”

จี้เซวียนปิงยิ้ม จากนั้นก็มองไปที่เจิ่นลู่ที่ยืนอยู่ข้างเคียง

ผู้นำของกลุ่มรุ่นเยาว์แห่งภพพุทธองค์ ผู้รักษาท่าทางเงียบขรึมและสงวนท่าทีอยู่เสมอ จู่ ๆ ก็ถอนหายใจออกมา “นับตั้งแต่ข้าเข้าร่วมการทดสอบรอบที่สอง ข้าเองก็เคยลงมือต่อต้านเฉินซี ด้วยความตั้งใจที่จะนำสมบัติอันล้ำค่าของนิกายพุทธที่อยู่ในความครอบครองของเขาคืนมา ครั้งนั้นข้าทำให้เขาขุ่นเคือง แต่ข้าไม่คิดเลยว่าเขาจะยื่นมือช่วยข้า … ”

จี้เซวียนปิงและจ้าวเมิ่งหลีตกตะลึง พวกเขาไม่เคยคิดเลยว่าจะมีปัญหาเช่นนี้เกิดขึ้นระหว่างเฉินซีและเจิ่นลู่

“นี่คือคัมภีร์พุทธที่สามารถขัดเกลาศาสนสมบัติได้ โปรดช่วยส่งต่อให้เขาด้วย คำอธิบายเกี่ยวกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในวันนี้ ข้าจะไปทวงถามจากสำนักศึกษาทั้งสามให้เอง”

เจิ่นลู่หยิบคัมภีร์สีเขียวอ่อนออกมาแล้วส่งต่อให้จี้เซวียนปิง จากนั้นประสานฝ่ามือเข้าด้วยกันและสวดพระนามของพระพุทธเจ้า ก่อนจะหันหลังกลับเพื่อออกจากห้องโถง

“สหายผู้นี้โหดเหี้ยมยิ่งกว่าข้าเสียอีก…” จี้เซวียนปิงเม้มริมฝีปาก เขาเพียงฆ่ากลุ่มคนที่ใกล้ตาย แต่เจิ่นลู่กลับตั้งใจที่จะทวงขอความยุติธรรมจากสำนักศึกษาทั้งสามแห่งนั้น ด้วยท่าทีที่ดูไม่เหมือนนักบวชชาวพุทธที่มีเมตตาเลยสักนิด

“คนของภพพุทธองค์ทุกคนก็เป็นเช่นนี้มิใช่หรือ? พวกเขาเชื่อในเหตุผลและแสวงหาผลกรรม แต่จริง ๆ แล้วสิ่งที่พวกเขากระทำมันก็เป็นพฤติกรรมเดียวกับล้างแค้นหรือแก้ไขความเกลียดชังที่มีต่อกันนั่นแหละ” จ้าวเมิ่งหลีหัวเราะเบา ๆ

หลังจากนั้น นางมองไปที่พื้นที่ด้านนอกห้องโถง “ข้าเกรงว่าเราคงไม่อาจปกปิดเรื่องนี้ได้ เมื่อสักครู่นี้มีร่างหนึ่งแวบผ่านนอกห้องโถงใหญ่ไป บางทีอาจเป็นศิษย์ของสำนักศึกษาเมฆาหมอก สำนักศึกษาเต๋าเร้นลับหรือสำนักศึกษากระแสวาตะก็ได้”

“รู้ก็ดี ข้าอยากจะรู้นักว่าพวกเขาจะกล้ามาก่อปัญหาให้พวกเราอีกหรือไม่” จี้เซวียนปิงยืนเอามือไพล่หลังแล้วหัวเราะอย่างภาคภูมิ

…

ฟุ่บ!

ความว่างเปล่าผันผวน จากนั้นร่างสูงของเฉินซีปรากฏตัวออกมาจากอากาศ

“เฉินซี! รีบปล่อยเราไปซะ มิฉะนั้นหากพวกอาจารย์ทราบเรื่อง พวกเขาจะต้องไล่เจ้าออกจากสำนักอย่างแน่นอน!”

“เจ้ากล้าแย่งเอาแผนภาพหยินหยางโกลาหลไป เจ้าพาหายนะครั้งใหญ่มาสู่ตัวเองแล้ว ยังไม่ยอมหยุดอีกหรือ!”

เมื่อเห็นเฉินซี ดวงตาของจั่วชิวจวิน อ๋าวจ้านเป่ย และคนอื่น ๆ ที่ถูกคุมขังในห้องโถงก็เปลี่ยนเป็นสีแดง พวกเขาทั้งหมดต่างคำรามด้วยความโกรธ

การแสดงออกของเฉินซียังคงสงบไม่เปลี่ยนแปลง เมื่อเขาพลิกฝ่ามือ ขุมทรัพย์อมตะโบราณสามชิ้นก็ปรากฏขึ้น น้ำเต้าฟ้าดิน ตะเกียงวังไหมเขียว และผนึกเทวศสวรรค์ พวกมันลอยอยู่กลางอากาศพร้อมกับเปล่งแสงเรืองรอง

เมื่อพวกเขาเห็นฉากนี้ เสียงคำรามอันโกรธเกรี้ยวในห้องโถงก็หยุดลงทันที สีหน้าเปลี่ยนเป็นความประหลาดใจและสับสน

“เจ้า… เจ้า… เจ้าสังหารศิษย์ของทั้งสามสำนักพวกนั้นไปหรือ?” หนึ่งในนั้นตระหนักถึงบางสิ่งบางอย่างและพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงสั่นเทา

ความคิดเห็น