บทที่ 126 ยอดเขามังกรอเวจี

บทที่ 126 ยอดเขามังกรอเวจี บทที่ 126 ยอดเขามังกรอเวจี

“ข้าจะฆ่าเจ้าหากเจ้ากล้าส่งเสียง” เฉินซีมองไปยังศิษย์นิกายกระบี่เมฆาพเนจรที่ถูกเขาบีบคออยู่ ขณะเขากล่าวอย่างเย็นชา และก็ลอบถอนหายใจออกมาเล็กน้อย

หลังจากที่เฉินซีสามารถเอาตัวรอดออกจากมหาค่ายกลคุ้มนิกายที่มีอยู่มากมาย ทันใดนั้นเขาก็ได้พบศิษย์ของนิกายกระบี่เมฆาพเนจรที่กำลังลาดตระเวนอยู่ ดังนั้นเขาจึงทำได้เพียงจับกุมคนผู้นี้อย่างช่วยไม่ได้

“เจ้า… เจ้าเป็นใคร? ที่นี่คือนิกายกระบี่เมฆาพเนจร! ถ้าหากเจ้ากล้าฆ่าข้าก็ไม่อาจหลบหนีได้เช่นกัน!”

คนผู้นี้มีรูปร่างหน้าตาน่าสมเพช ใบหน้าของเขายาวและแคบ ร่างกายผอมเหมือนลิง และชื่อของเขาคือ ‘หลิวจ่าง’ ในขณะนี้เฉินซีได้บีบคอของเขาอยู่ สีหน้าของเขาเต็มไปด้วยความหวาดกลัว โกรธเกรี้ยว และสับสน

เขาไม่ทราบว่าเฉินซีปรากฏตัวที่นี่ได้อย่างไร ในฐานะศิษย์ของ นิกายกระบี่เมฆาพเนจร เขาย่อมรับรู้ถึงอานุภาพของมหาค่ายกลคุ้มนิกายได้อย่างชัดเจน การดำรงอยู่ของมันสามารถบดขยี้ผู้บ่มเพาะขอบเขตจุติได้อย่างง่ายดาย และในช่วงพันปีที่ผ่านมาไม่มีใครสักคนที่สามารถทำลายมหาค่ายกลคุ้มนิกายได้

ทว่าในตอนนี้กลับมีคนผู้หนึ่งเดินออกมาจากมหาค่ายกลคุ้มนิกายอย่างเงียบ ๆ ยิ่งกว่านั้น คนผู้นั้นก็ไม่ได้กระตุ้นอำนาจที่มีอยู่ในค่ายกล สิ่งนี้จะไม่ทำให้เขาตกใจได้อย่างไร?

เป็นไปได้หรือไม่ว่าผู้อาวุโสคนนี้จะเป็นตัวตนที่ทรงพลังยิ่งกว่าผู้บ่มเพาะขอบเขตจุติ?

หลังจากตกตะลึง ความหวาดกลัวก็เกิดขึ้นในใจของหลิวจ่าง เนื่องจากเขาไม่อาจหยั่งถึงระดับการบ่มเพาะของอีกฝ่ายได้ ดังนั้นเขาจึงมองเฉินซีเป็น ‘ผู้อาวุโส’ โดยไม่รู้ตัว

จู่ ๆ เฉินซีก็ตระหนักได้ถึงบางสิ่งและกล่าวว่า “ข้าจะไม่ฆ่าเจ้า และมีข้อตกลงมาเสนอเจ้า?”

“ไม่มีทาง แม้ว่าข้าจะต้องตาย ข้าก็จะไม่มีวันทำสิ่งที่เป็นอันตรายต่อนิกายของข้าเป็นอันขาด” หลิวจ่างตอบอย่างเด็ดขาดและเต็มเปี่ยมด้วยความรู้สึกเที่ยงธรรม

“เจ้าไม่ต้องกังวล ข้อเสนอของข้าจะไม่ทำให้เจ้าต้องลำบากอย่างแน่นอน” เฉินซีชื่นชมความซื่อสัตย์และใจเด็ดของคนผู้นี้อยู่บ้าง และน้ำเสียงของเขาก็อ่อนโยนลง “บอกข้าทีว่าคนผู้หนึ่งอยู่ที่ใด แล้วข้าจะให้ศัสตราวิเศษระดับมนุษย์ขั้นต่ำแก่เจ้า นับว่าเป็นอย่างไรบ้าง”

ศัสตราวิเศษระดับมนุษย์ขั้นต่ำ? ดวงตาของหลิวจ่างเป็นประกายในขณะที่เขาแอบกลืนน้ำลาย จากนั้นเขาก็กล่าวโดยไม่ลังเลว่า “ตกลง!”

เฉินซีกลับกลายเป็นฝ่ายตกตะลึงแทน เหตุใดถึงเปลี่ยนใจไวนัก? แท้จริงแล้ว คนผู้นี้ไม่มีความซื่อสัตย์และสิ่งที่เขากล่าวออกมาก่อนหน้านี้ก็ไม่ต่างกับการเสแสร้งสักนิด!!

“ผู้อาวุโส ท่านต้องการสอบถามเกี่ยวกับที่อยู่ของใครหรือ?” หลิวจ่างยิ้มอย่างมีเลศนัย จากนั้นก็ตบหน้าอกของตัวเองขณะกล่าวว่า “ผู้อาวุโส ท่านได้พบคนที่คู่ควรแล้วในครั้งนี้ ท่านอาจจะไม่รู้ แต่ข้าหลิวจ่างนั้นมีฉายาว่าจ้าวนักสืบ ภายในนิกายกระบี่เมฆาพเนจรนั้นไม่มีคนที่ข้าไม่รู้จัก!”

“เอาล่ะ ข้าอยากรู้ว่าเฉินฮ่าวอยู่ที่ใด” เฉินซีกล่าว หลังจากนั้นเขาก็หยิบกระบี่บินระดับมนุษย์ขั้นต่ำออกมาจากในแหวนมิติของเขาและแกว่งมันต่อหน้าของหลิวจ่าง “กระบี่เล่มนี้จะเป็นของเจ้าหลังจากที่เจ้าบอกข้าแล้ว”

หลิวจ่างรู้สึกวิงเวียนขณะที่เขาจดจ้องไปยังกระบี่ในมือของเฉินซีด้วยดวงตาวาวโรจน์ จากนั้นเขาก็กล่าวด้วยความตื่นเต้นว่า “แน่นอน ข้ารู้! เฉินฮ่าวเป็นศิษย์ของท่านอาจารย์ ‘เสวี่ยน’ และเคล็ดวิชากระบี่ที่ถูกใช้ด้วยมือซ้ายของเขานั้นทรงพลังเป็นอย่างยิ่ง! ข้าจะไม่รู้จักเขาได้อย่างไร”

“เขาอยู่ที่ใด?” เฉินซีได้รับการยืนยันข้อเท็จจริงจากคำกล่าวของอีกฝ่ายแล้ว เพราะว่าเรื่องที่มือขวาของเสี่ยวฮ่าวพิการและการที่เสี่ยวฮ่าวฝึกฝนกระบี่ด้วยมือซ้ายนั้น เป็นสิ่งที่เขาไม่อยากพูดถึงจึงทำให้คนอื่นไม่รู้ถึงข้อเท็จจริงนี้

” มังกร…” ดวงตาของหลิวจ่างกลอกไปรอบ ๆ ในขณะที่เขากล่าวอย่างลำบากเล็กน้อย “ผู้อาวุโส ถ้าข้าบอกท่านแล้ว ท่านจะไม่ฆ่าข้าใช่ไหมขอรับ”

“นำทางไปซะ ข้าจะปล่อยเจ้าไปเมื่อพบกับเฉินฮ่าว ตอนนี้เราอยู่ในนิกายกระบี่เมฆาพเนจร ไยข้าต้องฆ่าเจ้าให้ตัวเองยุ่งยากด้วยจริงไหม” เฉินซีโยนกระบี่ไปที่หลิวจ่างอย่างจงใจขณะเขากล่าวช้า ๆ

“นั่นก็จริงขอรับ” หลิวจ่างพยักหน้า

ทันใดนั้นเฉินซีก็หิ้วร่างของหลิวจ่างจากไป พวกเขาพุ่งทะยานราวสายลม โดยมีเจ้าถิ่นอย่างหลิวจ่างเป็นคนนำทาง และในไม่ช้า ชายหนุ่มก็มาถึงเบื้องหน้าภูเขาแห่งหนึ่งอย่างรวดเร็ว

ภูเขาลูกนั้นสูงมาก มันตั้งตรงตระหง่านเหมือนหอก แต่บนยอดเขานั้นมีพื้นที่กว้างใหญ่มาก เมื่อมองจากระยะไกล มันเหมือนกับร่มขนาดใหญ่ที่กางอยู่หรือบางคนอาจมองมันคล้ายกับเห็ดที่มียอดสูงเสียดฟ้า รูปร่างของมันดูแปลกประหลาดเป็นพิเศษ

“ภูเขาลูกนี้ถูกเรียกว่ามังกรอเวจี และเป็นสถานที่เนรเทศของนิกายกระบี่เมฆาพเนจรของข้าเพื่อลงโทษเหล่าศิษย์ที่กระทำความผิด ตอนกลางวันร้อนดั่งอยู่ในเตาอบ และเย็นยะเยือกเหมือนบ่อน้ำแข็งในตอนกลางคืน ควบคู่ไปกับการถูกกัดเซาะจากกระแสลมปั่นป่วน สภาพแวดล้อมของมันนับว่าเลวร้ายเป็นอย่างยิ่ง”

“ศิษย์เหล่านั้นที่ถูกเนรเทศมาที่นี่ต้องขุดแร่เหล็กกล้าธารสีชาดที่ไหล่เขาออกมาให้ได้สองร้อยห้าสิบจิน จากนั้นจึงรวบรวมทรายดาราเก้าสวรรค์อีกยี่สิบห้าจิน และในทุกวัน พวกเขาเป็นเหมือนทาสที่ต้องทนทุกข์ทรมานจนไม่อาจอธิบายได้ ศิษย์ทุกคนที่ถูกลงโทษและได้ออกมาจากสถานที่นี้ จะถูกทรมานจนความเป็นมนุษย์และสภาพของพวกเขาก็น่าสังเวชเป็นอย่างยิ่ง”

“เมื่อประมาณหนึ่งปีที่แล้ว ข้าไม่รู้ว่าเฉินฮ่าวได้ละเมิดกฎข้อใดของนิกายจึงถูกเนรเทศ และต้องชดใช้ความผิดเป็นเวลาสามปีเสียก่อน จึงจะกลับไปบ่มเพาะที่นิกายได้” หลิวจ่างกล่าวอย่างฉะฉาน ท่าทางที่ตื่นเต้นของเขามีความกลัวปะปนอยู่ภายใน เขาไม่ทันสังเกตเลยว่าท่าทางของเฉินซีค่อย ๆ มืดมนและเยือกเย็นลงเป็นอย่างมาก

อย่างที่ข้าคาดไว้!

เพราะเฉินฮ่าวมีส่วนเกี่ยวข้องกับข้าจึงได้รับความเดือดร้อนจากการข่มเหงของตระกูลซูและทำให้เขาถูกเนรเทศมายังยอดเขามังกรอเวจี!

‘ว่าแต่…เมื่อหนึ่งปีก่อน มันคือตอนที่ข้าเพิ่งกลับมาจากส่วนลึกของเทือกเขาแดนเถื่อนตอนใต้ไม่ใช่หรือ? ในเวลานั้นข้าได้ทำลายล้างตระกูลหลี่ไปทั้งหมดแล้ว… อืม…ข้าคงดึงดูดความสนใจจากตระกูลซูดังนั้นพวกเขาอาจจะ…’

เฉินซีรู้ได้โดยไม่ต้องคิดว่า ด้วยนิสัยของเสี่ยวฮ่าว เขาจะไม่มีทางละเมิดกฎของนิกายและกระทำความผิดร้ายแรงอย่างแน่นอน เขาไม่มั่นใจเท่าไรว่าใครเป็นต้นเหตุทำให้เฉินฮ่าวถูกเนรเทศมาที่แห่งนี้

แต่นับว่าโชคดีที่ตอนนี้เสี่ยวฮ่าวยังมีชีวิตอยู่ หากเขามาช้าไปกว่านี้ ผลที่ตามมาคงไม่อาจคาดเดาได้!

เฉินซีหายใจเข้าลึก ๆ และข่มความขุ่นเคืองที่อยู่ในใจ จากนั้นกล่าวอย่างแผ่วเบาว่า “เจ้ารู้ไหมว่าตอนนี้เขาอยู่ที่ใด”

“มีคนไม่น้อยกว่าพันคนที่ถูกเนรเทศมายังยอดเขามังกรอเวจีแห่งนี้ ข้าคิดว่าท่านผู้อาวุโสควรลองสอบถามใครสักคนดูเสียก่อนนะขอรับ” หลิวจ่างกล่าวอย่างเร่งรีบ เขาตระหนักได้ว่าอารมณ์ของ ‘ผู้อาวุโส’ ที่อยู่เคียงข้างเขาดูเหมือนจะเลวร้ายยิ่งนัก ดังนั้นจึงไม่กล้ากล่าววาจาไร้สาระต่อไปอีก เพราะเกรงว่าหายนะจะมาเยือนตนเอง เหมือนคำกล่าวที่ว่า ‘ปลาหมอตามเพราะปาก’

“ไม่มีคนเฝ้าที่นี่หรือ?”

“ที่นี่จะมีผู้คุมเฉพาะตอนกลางวันเท่านั้นขอรับ เนื่องจากการทำงานหนักมาตลอดทั้งวันส่งผลให้ร่างกายของนักโทษอ่อนแรง ดังนั้นจะมีผู้ใดมีเรี่ยวแรงที่จะหลบหนีอีก? นอกจากนี้ สถานที่นี้ตั้งอยู่ในนิกายกระบี่มฆาพเนจร แม้ว่าจะมีคนหลบหนี แต่ก็ไม่สามารถออกจากมหาค่ายกลคุ้มนิกายไปได้”

เฉินซีไม่ได้กล่าวอะไรอีกขณะที่เขาพาหลิวจ่างบินไปที่ไหล่เขาของยอดเขามังกรอเวจี ในที่แห่งนั้นมีผู้คนนุ่งชุดที่ทำจากเศษผ้าและท่าทางมอมแมมหลับนอนอยู่

ตอนนี้เป็นเวลาไม่กี่ชั่วยามก่อนรุ่งสาง อากาศเย็นบนยอดเขามังกรอเวจีนั้นทารุณยิ่งกว่าปกติ จนคนเหล่านี้ต้องขดตัวอยู่บนเสื่อฟาง แม้ว่าจะดูเหมือนหลับสนิท แต่ก็ยังตัวสั่นสะท้านจากความหนาว ท่าทางน่าสมเพชของพวกเขานั้นเลวร้ายยิ่งกว่าขอทานที่หลับใหลอยู่ตามซอกถนนเสียอีก