บทที่ 1261 เจ้าเด็กนี้ยากที่จะรับมือ

เมื่อเห็นการกระทำของเฉินซี เปลือกตาของหวงหลงก็กระตุกอย่างอดไม่ได้ จากนั้นใบหน้ากลายเป็นดำมืด พลางจดจ้องอีกฝ่ายแล้วกล่าวด้วยเสียงทุ้มต่ำ “สหายเต๋า เจ้าไม่คิดว่าทำร้ายบริวารของข้ามากเกินไปหน่อยหรือ?”

เขาสังเกตเห็นว่าเฉินซีก็เป็นเซียนทองคำเช่นกัน และนี่คือเหตุผลว่าทำไมถึงยังรั้งรอไม่ลงมือ เพราะตามอุปนิสัยของตน ก็คงไม่คิดเจรจา และพุ่งเข้าไปบดขยี้ศัตรูทันที

ฟึ่บ! ฟึ่บ! ฟึ่บ!

เฉินซียังคงไม่สนใจ แส้เหล็กในมือสะบัดจนเกิดเงาภาพนับไม่ถ้วน ขณะที่ฟาดลงไปอย่างรวดเร็ว จนเกิดคลื่นเสียงคร่ำครวญและโหยหวนดังขึ้นอีกครั้ง

สีหน้าของหวงหลงหมองคล้ำยิ่งขึ้น ทว่าก็กังวลและหวาดกลัวเช่นกัน

เป็นที่ทราบกันทั่วไปว่าเขตเหมืองหลอมวิญญาณอยู่ในการดูแลของตำหนักราชันเซียน และเป็นตัวแทนของศาลเซียน ดังนั้นจึงไม่มีผู้ใดกล้ามาสร้างปัญหาที่นี่

แต่ชายหนุ่มคนนี้ไม่เพียงแต่สร้างปัญหาเท่านั้น ทั้งยังไม่ไว้หน้าตนแม้แต่น้อย ท่าทีเย็นชาของชายหนุ่มก็ดูไม่เหมือนจงใจแสดงความแข็งแกร่งเช่นกัน สิ่งนี้ทำให้หวงหลงอดไม่ได้ที่จะคาดเดาในใจ “หรือว่าชายหนุ่มคนนี้จะมีภูมิหลังที่ไม่ธรรมดา?”

เมื่อคิดมาถึงจุดนี้ เขาก็ข่มความโกรธในใจอย่างแข็งขัน และกล่าวช้า ๆ ว่า “สหายเต๋า โปรดยั้งมือด้วย ตัวข้าไม่รู้แน่ชัดว่าเกิดอันใดขึ้น แต่ถ้าเป็นความผิดของบริวารข้า สหายเต๋าก็ไม่จำเป็นต้องลงมือ ข้าจะลงโทษพวกเขาเอง”

ทันทีที่สิ้นคำ สีหน้าของยามชุดดำที่แต่เดิมหวังจะให้หวงหลงช่วยเหลือก็กลายเป็นซีดเซียว และไม่กล้าเชื่อเลยว่า ใต้เท้าหวงหลงผู้ทรงพลังที่ควบคุมลมฟ้าอากาศ กลับมีท่าทีที่สุภาพกับชายหนุ่มผู้นี้ได้อย่างไร?

หากกล่าวอย่างมีเหตุผล ภายใต้สถานการณ์เช่นนี้ หากเป็นเซียนทองคำคนอื่นก็อาจไว้หน้าหวงหลง น่าเสียดายที่เฉินซียังคงไม่สนใจ

สิ่งนี้ทำให้ความโกรธพวยพุ่งอยู่ในใจ และกล่าวด้วยเสียงทุ้มต่ำว่า “ดูเหมือนสหายเต๋าไม่คิดจะให้เกียรติข้า?”

“เจ้าคิดว่าตัวเองเป็นใครกัน? เจ้าคู่ควรที่จะกล่าวเรื่องนี้หรือ?” เมื่อเห็นเฉินซีเอาแต่เงียบ เซวียนหยวนอวิ่นก็ไม่อาจยับยั้งตัวเองได้ จึงชี้นิ้วไปที่หวงหลงพร้อมกับสบถว่า “ราชันเซียนแห่งทวีปเซียนสายหมอกก็ยังไม่คู่ควร นับประสาอะไรกับเจ้า ข้าแนะนำให้เจ้ารีบคุกเข่าและยอมรับความผิดซะ มิฉะนั้น อย่าหาว่าข้าเตือน”

ถ้อยคำเหล่านี้ตรงไปตรงมาอย่างยิ่ง มันแสดงให้เห็นอย่างชัดเจนถึงความภาคภูมิใจของเซวียนหยวนอวิ่นและทัศนคติที่โดดเด่นในฐานะคนของเจ็ดตระกูลโบราณที่ยิ่งใหญ่

แต่เมื่อได้ยินถ้อยคำเหล่านี้ หวงหลงก็แทบไม่กล้าเชื่อหูตัวเอง มุมปากของเขากระตุกอย่างอดไม่ได้ สีหน้ากลายเป็นมืดมนทันที

“เจ้าเด็กอวดดี! รนหาที่ตายแล้ว!” การถูกทำให้อับอายเช่นนี้ ทำให้หวงหลงโกรธถึงขีดสุด และเพิกเฉยต่อทุกสิ่ง จึงฟาดฝ่ามือใส่เซวียนหยวนอวิ่นอย่างดุเดือด

ฟึ่บ!

มือของเฉินซีสั่นวูบ จากนั้นแส้เหล็กที่เปรียบได้กับสมบัติอมตะระดับวิญญาณทมิฬก็แตกเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย ก่อนจะสลายกลายเป็นฝุ่นผง จากนั้นฝุ่นผงเหล่านั้นก็พุ่งออกไปราวกับแสงที่เจิดจรัสที่สุดในโลกหล้า เหล่าทหารยามชุดดำนับร้อยร้องโหยหวนราวกับว่าถูกเผาด้วยเปลวไฟ และกลายเป็นกองขี้เถ้าทันที!

ด้วยการสะบัดมือเพียงครั้งเดียว ชายหนุ่มก็ทำลายล้างพวกมันทั้งหมด!

ในขณะนี้ร่างของเฉินซีได้หายไปจากจุดนั้น เข้าขวางหน้าเซวียนหยวนอวิ่นในพริบตา จากนั้นซัดฝ่ามือที่เปล่งแสงอันศักดิ์สิทธิ์ กระแทกเข้ากับฝ่ามือของหวงหลงอย่างรวดเร็ว

โครม!

แสงศักดิ์สิทธิ์ปะทุขึ้น บังเกิดเป็นแสงสีทองสาดส่องไปทั่วบริเวณโดยรอบ ร่างของหวงหลงคล้ายถูกกระแทกด้วยขุนเขานับไม่ถ้วนอย่างรุนแรง ร่างถูกกระแทกจนปลิวว่อน เกิดบาดแผลยาวอย่างน่าสะพรึงกลัว

พรูด!

เลือดไหลทะลักออกจากปากของหวงหลง สายตาอาฆาตมองไปที่เฉินซีด้วยความประหลาดใจ “เจ้าเป็นใครกัน!”

เขาถูกซัดจนกระเด็นด้วยการโจมตีเพียงครั้งเดียว ทั้งยังบาดเจ็บสาหัส ซึ่งนี่ไม่ใช่สิ่งที่ผู้เยี่ยมยุทธ์ทั่วไปสามารถทำได้ ตลอดหลายปีท่องไปอย่างอิสระเหนือทวีปเซียนสายหมอก มีเพียงตัวตนที่ขอบเขตเซียนปราชญ์เท่านั้น ที่สามารถซัดเขาจนกระเด็นกลับไปได้อย่างง่ายดาย

“เจ้าพล่ามมามากพอแล้ว” เฉินซีกล่าวในที่สุด แต่น้ำเสียงของเขากลับทำให้สีหน้าของหวงหลงเปลี่ยนไปอีกครั้ง และก่อนจะทันได้ตอบสนอง ร่างของเฉินซีก็หายไปจากระยะสายตาอีกครั้ง

“เจ้ากำลังรนหาที่ตาย! นี่คืออาณาเขตของตำหนักราชันเซียน ไม่ว่าภูมิหลังของเจ้าจะยิ่งใหญ่เพียงใด หรือพลังฝีมือของเจ้าจะกล้าแกร่งปานใด เจ้าจะไม่มีวันได้อยู่อย่างสงบสุข หลังจากล่วงเกินตำหนักราชันเซียน!” ท่ามกลางเสียงตะโกนอันน่ากลัว ร่างของหวงหลงทะยานวูบไหวถอยหลังซ้ำแล้วซ้ำเล่า โดยตั้งใจหลบเลี่ยงการโจมตีของเฉินซี

ทันทีที่ทะยานออกไป มือเรียวก็ยื่นออกมาจากอากาศที่ว่างเปล่า และเมื่อชักกลับ มันก็คว้าลำคอของเขาไว้แน่น แล้วลากกลับมาเหมือนสัตว์ร้ายที่อับจนหนทาง

“เจ้าเป็นใครกันแน่!?” ใบหน้าของหวงหลงแดงก่ำจากการหายใจไม่ออก และพยายามดิ้นรนซ้ำแล้วซ้ำเล่า ทว่ามันก็ไร้ประโยชน์ เขาทำได้เพียงจดจ้องเฉินซีด้วยสายตาที่ประหลาดใจ ซึ่งแววตาก็เต็มไปด้วยความไม่เชื่อและความหวาดกลัว

ในทางกลับกัน เมื่อทุกคนเห็นว่าเซียนทองคำถูกเฉินซีบีบคอเหมือนลูกไก่ เหล่านักโทษที่ยังไม่หลบหนีก็อ้าปากค้าง พร้อมกับกลืนน้ำลายอย่างยากลำบาก

สำหรับชีเซียวอวี่และวิปลาสหลิ่ว พวกเขาต่างยืนอึ้งและตกใจจนไร้คำพูด

แม้จะเคยเห็นความแข็งแกร่งของเฉินซีมาก่อนหน้านี้ แต่ก็ไม่เคยคิดมาก่อนว่าอีกฝ่ายจะแข็งแกร่งได้ถึงเพียงนี้ มันเหนือล้ำจินตนาการยิ่ง!

มีเพียงเซวียนหยวนอวิ่นที่รู้สึกว่านี่เป็นเรื่องปกติ เพราะเฉินซีคนนี้คือผู้เยี่ยมยุทธ์ศิษย์ใหม่ผู้ครองอันดับหนึ่งของสำนักศึกษาจักรพรรดิเต๋า ทั้งยังบดขยี้ศิษย์ชั้นนำของสำนักศึกษาอื่น ๆ ในสมรภูมิฝันร้าย และได้อันดับหนึ่งในการทดสอบสำนักฝ่ายใน จึงถือว่าเป็นบุคคลที่ไม่มีใครเทียบได้ แม้หวงหลงจะถูกขนานนามว่าเป็นเจ้าเหนือหัวในทวีปเซียนสายหมอก แต่แท้จริงแล้วกลับไม่สามารถทำอะไรกับเฉินซีได้เลย

ถึงขนาดที่เซวียนหยวนอวิ่นยอมรับว่า หากตนต้องต่อสู้กับหวงหลง แม้จะไม่สามารถจัดการอีกฝ่ายอย่างง่ายดายเหมือนเฉินซี แต่ก็ยังสามารถทำลายหวงหลงได้ในช่วงเวลาสั้น ๆ

นี่คือความสามารถของศิษย์สำนักศึกษาจักรพรรดิเต๋า เนื่องจากมีอัจฉริยะมากมายในสำนัก พรสวรรค์เหล่านี้จึงไม่นับว่าโดดเด่น แต่ถ้าเป็นในโลกภายนอก พวกเขาล้วนเป็นตัวตนที่อาจเรียกได้ว่าตัวประหลาด

ความคิดเห็น