บทที่ 128 ทะเลสาบสีครามบนยอดเขาอันเงียบสงบ

บทที่ 128 ทะเลสาบสีครามบนยอดเขาอันเงียบสงบ

ฟิ้ว!

เงาร่างพุ่งผ่านท้องฟ้าราวกับดาวตกที่ส่องแสงแพรวพราว

เฉินซีได้ใช้เคล็ดวาตะเหินทะยานอย่างสุดกำลัง ทว่ากลับทำได้เพียงติดตามอยู่ข้างหลังเหวินเสวี่ยนเท่านั้น สิ่งนี้ทำให้เขาตึงเครียดยิ่งนัก อย่างไรก็ตาม เมื่อเขาเห็นอีกฝ่ายเหินห่างออกไปสองลี้ในทุกย่างก้าว ความตกตะลึงก็ปะทุภายในใจเขา

‘แม้ว่าระดับการบ่มเพาะของข้าจะไม่อาจเทียบกับเหวินเสวี่ยนได้ แต่ด้วยการเข้าใจเต๋าแห่งสายลมอย่างลึกซึ้งรวมกับเคล็ดวาตะเหินทะยานที่มีอยู่ อย่างน้อยข้าก็ควรไล่ตามเขาทันได้บ้าง แต่ไม่ว่าจะเป็นเรื่องความแข็งแกร่งหรือความเร็ว ข้ากลับไม่มีโอกาสเอาชนะเลยแม้แต่น้อย!’ เฉินซีแอบถอนหายใจ

“เฉินซี เจ้าต้องระวังตัว ถ้าข้าเดาไม่ผิด เขาน่าจะเป็นผู้บ่มเพาะขอบเขตสถิตกายา” หลิงไป๋กล่าวผ่านกระแสปราณจากภายในแหวนมิติของเขา

‘เจ้าว่าอะไรนะ ผู้บ่มเพาะขอบเขตสถิตกายา? นั่นไม่ใช่ผู้บ่มเพาะที่เหนือกว่าผู้บ่มเพาะขอบเขตจุติอีกหรอกหรือ?’ เฉินซีตกตะลึงเมื่อได้ยิน

เส้นทางของการบ่มเพาะถูกจัดลำดับเป็นขอบเขตใหญ่แปดลำดับ อันได้แก่ ขอบเขตสร้างรากฐาน ขอบเขตก่อกำเนิด ขอบเขตตำหนักอินทนิล ขอบเขตเคหาทองคำ ขอบเขตแกนทองคำหยินหยาง ขอบเขตจุติ ขอบเขตสถิตกายาและขอบเขตเซียนปฐพี และเหนือไปกว่านั้นคือการก้าวเข้าสู่เส้นทางแห่งความเป็นอมตะ ขอบเขตเซียนสวรรค์

อย่างไรก็ตาม แค่แปดลำดับขอบเขตแรกก็มีเพียงไม่กี่คนในโลกนี้ที่สามารถบรรลุได้

ในบรรดาผู้บ่มเพาะนับล้านคนของเมืองหมอกสน ระดับการบ่มเพาะที่สูงที่สุดอยู่ที่ขอบเขตตำหนักอินทนิลเท่านั้น

ในบรรดาผู้บ่มเพาะสิบล้านคนของเมืองทะเลสาบมังกร ผู้บ่มเพาะขอบเขตแกนทองคำหยินหยางได้รับการนับถือว่าเป็นตัวตนชั้นแนวหน้าแล้ว

ส่วนภายในอาณาเขตดินแดนทางใต้ถือว่าผู้บ่มเพาะขอบเขตจุตินั้นอยู่ในจุดสูงสุดแล้ว พวกเขาสามารถสยบทุกสิ่งด้วยพลังของพวกเขา และคนอื่น ๆ ต่างก็เรียกพวกเขาด้วยความเคารพว่าเป็นบรรพจารย์

นี่เป็นเพียงขอบเขตจุติเท่านั้น ความยากในการบรรลุสู่ขอบเขตถัดไปในเส้นทางแห่งการบ่มเพาะสามารถทราบได้จากสิ่งนี้

ในตอนนี้ ตัวตนที่น่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าผู้บ่มเพาะขอบเขตจุติได้อยู่เบื้องหน้าเขาแล้ว แม้เฉินซีจะรู้ว่ามรดกและทรัพยากรของนิกายกระบี่เมฆาพเนจรที่ซ่อนอยู่นั้นเก่าแก่และลึกล้ำ เขาก็อดไม่ได้ที่จะต้องตกใจ

การบ่มเพาะปราณภายในของเฉินซีในปัจจุบันอยู่ที่ขอบเขตตำหนักอินทนิลขั้นหกดาราเท่านั้น ส่วนการขัดเกลากายายังคงอยู่ในขอบเขตตำหนักอินทนิลขั้นสองดารา แม้ว่าเขาจะสามารถต่อสู้ข้ามขอบเขตบ่มเพาะและสังหารผู้บ่มเพาะขอบเขตเคหาทองคำได้ แต่การสู้กับตัวตนที่อยู่เหนือกว่าเขาถึงสามขอบเขต มันไม่ต่างอะไรกับการรนหาที่ตายอย่างแน่นอน

“หลิงไป๋ เจ้าคิดว่าเขาจะพาข้าไปพบใคร?” เฉินซีกล่าวผ่านกระแสปราณ เขาสงสัยเป็นอย่างมากเพราะนอกจากเฉินฮ่าวแล้ว เขาแทบไม่รู้จักใครในนิกายกระบี่เมฆาพเนจรเลย ดังนั้นเหวินเสวี่ยนจะพาเขาไปพบใครกัน?

“ใครจะรู้? คนผู้นี้ลึกลับมาก ถ้าเขาอยากฆ่าเจ้า เจ้าก็ไม่อาจต่อต้านได้ ดังนั้นเจ้าควรวางตัวไปตามสถานการณ์” หลิงไป๋ส่ายศีรษะไม่หยุด

หลังจากผ่านไปประมาณชั่วก้านธูป เหวินเสวี่ยนก็หยุดอยู่เบื้องหน้าภูเขาที่เงียบสงบ เมื่อเฉินซีมองขึ้นไป เขาก็เห็นป่าเขียวขจีอยู่บนภูเขา น้ำตกในหุบเขาลึก น้ำพุที่ไหลในหุบผา และหมอกปกคลุมทั่วภูเขา ราวกับสวรรค์ของเซียนในโลกมนุษย์และเต็มเปี่ยมไปด้วยพลังชีวิต

“ภูเขาลูกนี้เป็นภูเขาด้านหลังของนิกายกระบี่เมฆาพเนจร มีชื่อว่า ‘ยอดเขาสวรรค์’ หากไม่มีผู้นำทางก็ไม่มีใครสามารถเข้าไปได้” เหวินเสวี่ยนยิ้มขณะที่เขาอธิบาย จากนั้นควงพัดขนนกในมือ หมอกสีฟ้าจำนวนมหาศาลลอยขึ้นสู่ท้องฟ้าเหนือยอดเขาสวรรค์ก่อนที่จะเปลี่ยนเป็นแสงสีฟ้าโปรยปรายลงมาราวกับฝน

วิ้ง!

จู่ ๆ ก็มีบันไดทอดยาวลงมาจากยอดเขาสวรรค์ และปรากฏขึ้นใต้เท้าของเหวินเสวี่ยนในพริบตา ราวกับสะพานรุ้งที่ทอดผ่านกลางอากาศ ภาพที่เห็นมันช่างงดงามยิ่งนัก

“มาเถอะ” เหวินเสวี่ยนก้าวเท้าเดินขึ้นบันไดไป จากนั้นเขาก็แย้มยิ้มขณะกวักมือเรียกเฉินซี

เฉินซีอยากรู้มากว่าเป็นผู้ใดที่ต้องการพบเขา จึงก้าวขึ้นบันไดไปอย่างไม่ลังเล

ฮึ่ม!

บันไดที่ทอดตัวยาวพลันหดลงทันควัน จากนั้นก็นำพาเหวินเสวี่ยนและเฉินซีหายเข้าไปในยอดเขาสวรรค์

…

บนยอดเขาสวรรค์มีทะเลสาบสีฟ้า ใบบัวมากมายลอยเหนือน้ำใสในทะเลสาบ พวกมันหมุนไปรอบอย่างช้า ๆ ภายใต้สายลมอ่อน ๆ และดอกบัวที่บานสะพรั่งส่งกลิ่นหอมอบอวลโชยมากระทบใบหน้าและทำให้จิตใจสดชื่น

ที่ด้านข้างของทะเลสาบ ฝูงนกนางนวลสีขาวราวกับหิมะมากมายกำลังบินไปมา เหล่าสัตว์น้ำต่างนอนพักผ่อนอย่างเกียจคร้านอยู่บนหาดทรายสีเงินและฝูงเพียงพอนสามหางที่มีขนเรียบลื่นกำลังคาบปลาตัวใหญ่เนื้อแน่นไว้ในปากอย่างมีความสุข

ทุกสิ่งที่อยู่ตรงหน้าของเขาสามารถกล่าวได้ว่าเป็นทิวทัศน์ในภาพวาดที่เต็มไปด้วยพลังและความมีชีวิตชีวาราวกับแดนสวรรค์

“ปราณวิญญาณที่นี่ช่างหนาแน่นและอุดมสมบูรณ์อะไรขนาดนี้ ใต้สระบัวแห่งนี้มันจะต้องมีเส้นชีพจรวิญญาณชั้นยอดกระจุกอยู่แน่นอน” เฉินซีเดินตามหลังเหวินเสวี่ยนและทันทีที่เขามาถึงยอดเขา เขารู้สึกว่าปราณวิญญาณที่หนาแน่นจู่โจมเข้าใส่ใบหน้าของเขาอย่างฉับพลัน เมื่อเขาสูดมันเข้าไปเต็มปอดก็ส่งผลให้จิตใจของเขาสดชื่นและวิญญาณของเขาก็ถูกยกระดับขึ้นอย่างช่วยไม่ได้