บทที่ 1310 ตบที่หน้าอย่างแรง

เพียะ!

เสียงตบที่ชัดเจนและดังก้องไปทั่วสนามประลอง กระทั่งยังกลบเสียงเซ็งแซ่โดยรอบ

หวังเซวี่ยชงถูกตบจนล้มกลิ้ง ใบหน้าครึ่งหนึ่งปูดบวมเหมือนหัวหมูและอาบไปด้วยเลือด ยิ่งกว่านั้น กระดูกบนแก้มยังแตกจากแรงกระแทก ทว่าเขากลับไม่ได้ส่งเสียงร้องโหยหวน เพียงเอามือจับแก้มพร้อมกับจ้องมองอีกฝ่ายอย่างงุนงง

ไม่เพียงแค่เขาเท่านั้น แม้แต่เหล่าผู้ชมก็ยังตัวสั่น และมีสีหน้าตกตะลึง พวกเขาอ้าปากค้างขณะมองดูฉากที่ไม่คาดคิดนี้ด้วยความเหลือเชื่อ

เดิมที หวังเซวี่ยชงได้แสดงปรากฏการณ์ของปราชญ์โดยกำเนิดที่น่าเกรงขาม ทั้งยังสร้างค่ายกลสายฟ้าปีศาจมายาโบราณที่สืบทอดมาจากยุคบรรพกาลได้อย่างง่ายดาย มันทำให้ทุกคนรู้สึกกังวลต่อเฉินซีอย่างมาก ซึ่งพวกเขารู้สึกว่ามันจะต้องเป็นการต่อสู้ที่ดุเดือดและอันตรายมากอย่างแน่นอน

แต่โดยไม่คาดคิด ทันทีที่การต่อสู้เริ่มขึ้น หวังเซวี่ยชงที่ยืนอย่างภาคภูมิบนเมฆอันยิ่งใหญ่ราวกับปราชญ์กลับชาติมาเกิด จะถูกตบจนร่วงลงมา!

สิ่งนี้เกินความคาดหมายของพวกเขาจริง ๆ ดังนั้นพวกเขาจะกล้าเชื่อสายตาตนเองได้อย่างไร?

“เจ้า… เจ้า… เจ้า…” หวังเซวี่ยชงตกใจจนมึนงงไปหมด และยังไม่กล้าเชื่อทุกสิ่งที่เกิดขึ้นตรงหน้า เขาจ้องมองที่เฉินซีด้วยสีหน้าโง่งมราวกับเห็นวิญญาณร้าย

เพียะ!

ร่างของเฉินซีวูบไหว ในเวลาถัดมา เขาตบหน้าหวังเซวี่ยชงอีกครั้ง ทำให้หวังเซวี่ยชงกลิ้งไปบนเมฆอันยิ่งใหญ่ราวกับน้ำเต้าที่กลิ้งไปตามพื้น แรงตบทำให้เลือดสาดกระเซ็นออกมาจากปาก ฟันกระเด็นไปในอากาศ จนจำรูปลักษณ์เดิมแทบไม่ได้ เพราะมันบวมเป่งน่าเกลียด ทั้งยังเจ็บปวดแสนสาหัส

ยามนี้ หวังเซวี่ยชงได้สูญเสียท่าทางที่เย่อหยิ่ง โหดเหี้ยม ทรงพลัง และหยิ่งยโสโดยสิ้นเชิง!

เหล่าผู้ชมต่างประหลาดใจกับเหตุการณ์นี้เช่นกัน “เฉินซีผู้นี้แปลกประหลาดนัก ทั้งยังไม่ได้รับผลกระทบของค่ายกลเซียนโบราณเลยสักนิด ราวกับกำลังเดินผ่านผืนดินอันว่างเปล่า”

“ไอ้โง่! เจ้าคิดว่าจะฆ่าคนด้วยค่ายกลมั่ว ๆ เช่นนี้หรือ? หึ นี่น่ะหรือปราชญ์โดยกำเนิด? ไอ้โง่โดยกำเนิดเสียมากกว่า” เฉินซีมองหวังเซวี่ยชงด้วยสายตาเย็นชาอย่างสมเพช

คนผู้นี้ช่างโง่บัดซบจริง ๆ การใช้เต๋าแห่งยันต์อักขระต่อหน้าข้า ก็ไม่ต่างอะไรกับตัวตลกที่แสดงฝีมือต่อหน้าผู้เยี่ยมยุทธ์

“นับตั้งแต่ที่พบข้า ชะตาของเจ้าก็ขาดแล้ว!”

“ไอ้โง่โดยกำเนิด!”

เมื่อได้ยินประโยคนี้ มันทำให้หวังเซวี่ยชงโมโหจนแทบจะระเบิด เขาได้สติกลับมาอย่างสมบูรณ์ และตระหนักว่าตนได้ทำผิดพลาดครั้งใหญ่ เพราะค่ายกลใหญ่ที่วางไว้แต่แรกเพื่อสังหารเฉินซีนั้น ไม่เพียงแต่จะไร้ความหมายเท่านั้น แต่กลับทำให้เฉินซีคว้าโอกาสตอบโต้โดยไม่ทันตั้งตัวอีกด้วย

“ไอ้บัดซบ! เจ้าคิดว่าข้ามีความสามารถแค่นี้หรือ?” หวังเซวี่ยชงรีบลุกยืนขึ้น ก่อนจะกู่ร้องยาวออกมา ดวงตาสีเขียวแวววาวปะทุขึ้นด้วยอักขระยันต์ที่หนาแน่นและลึกลับออกมาเป็นแถว พวกมันม้วนไปตามร่างกาย ระเบิดกลิ่นอายน่าเกรงขาม พร้อมเปิดฉากโจมตีเฉินซีอย่างทันพลัน!

โครม!

ไม้บรรทัดหยกก็ปรากฏในมือของหวังเซวี่ยชง เป็นสีเขียวหยกเหมือนท้องฟ้า และเปล่งพลังศักดิ์สิทธิ์อันกว้างใหญ่ ราวกับตั้งใจชี้ทางสว่างให้แก่สิ่งมีชีวิตทั้งหลายในโลก แล้วฟาดลงไป!

เมื่อเผชิญกับสิ่งนี้ ท่าทางของเฉินซียังคงสงบเหมือนเช่นเคย แต่ความสมเพชในดวงตากลับรุนแรงยิ่งขึ้น ซึ่งแปรเปลี่ยนเป็นความเย็นชาและอำมหิต

เวลาต่อมา เฉินซีก็ฟาดฝ่ามือไปข้างหน้า

โอม!

ทันใดนั้น พลังมิติรอบ ๆ ก็เริ่มปั่นป่วน ก่อนที่จะกลายเป็นกระแสห้วงมิติอันไร้รูปร่างที่ส่งเสียงหวีดแหลมขณะพัดโหมไปทั่วบริเวณ

โครม! โครม! โครม!

ทันใดนั้น หวังเซวี่ยชงก็สังเกตเห็นว่าการโจมตีของตนถูกยับยั้งและสลายโดยพลังมิติทีละชั้น… จนเขาไม่มีเวลาที่จะหลีกเลี่ยงหรือขัดขืนใด ๆ

พลังมิตินั้นน่ากลัวเกินไป ไม่อาจขัดขืนและไม่อาจทำสิ่งใดได้ การโจมตีของหวังเซวี่ยชงถูกบดขยี้โดยสิ้นเชิง จากนั้นไม้บรรทัดหยกในมือก็ถูกเฉินซีแย่งไป

ในสายตาของผู้ชม หวังเซวี่ยชงพุ่งไปข้างหน้าพร้อมกับไม้บรรทัดหยก แล้วมอบให้เฉินซีเหมือนคนโง่…

ทุกคนตกตะลึงจนกรามเกือบกระแทกพื้น …หวังเซวี่ยชงผู้นี้คิดทำอะไรกันแน่?

มีเพียงผู้อาวุโสบางคนเท่านั้นที่สามารถรับรู้ได้ว่า พลังฝ่ามือของเฉินซีที่ดูเรียบง่าย แต่แท้จริงกลับแฝงด้วยพลังมิติอันน่าสะพรึง กลายเป็นพลังที่ผันผวนแปลกประหลาดและคลุมเครือ ทั้งยังสลายการโจมตีของหวังเซวี่ยชงได้อย่างสมบูรณ์

เหตุการณ์นี้ทำให้พวกเขาประหลาดใจอย่างมาก ไม่เคยนึกมาก่อน ว่าเฉินซีไม่เพียงแต่เข้าใจพลังมิติเท่านั้น แต่ความสำเร็จในมหาเต๋าแห่งมิติก็ไม่ธรรมดา!

เพียะ!!

เฉินซีถือไม้บรรทัดหยกไว้มั่น ก่อนจะฟาดหลังมือใส่หน้าหวังเซวี่ยชงอย่างแรง ทำให้หวังเซวี่ยชงกรีดร้องโหยหวน ความเจ็บปวดทำให้เกือบขบฟันจนแตกเป็นเสี่ยง ๆ ยิ่งกว่านั้น เขายังจำต้องคุกเข่าลงอย่างควบคุมไม่ได้

ไม้บรรทัดหยกเป็นสมบัติอมตะที่เขาภาคภูมิใจอย่างยิ่ง แต่ตอนนี้มันกลับอยู่ในมือของเฉินซี ยิ่งกว่านั้น พลังที่แฝงอยู่ในฝ่ามือนั้นสามารถทำลายภูเขาและแม่น้ำให้เป็นผุยผง แล้วเขาจะทนมันได้อย่างไร?

โชคดีที่หวังเซวี่ยชงก็แข็งแกร่งอยู่พอตัว และควบคู่ไปกับความจริงที่ว่า เฉินซีไม่ได้ตั้งใจที่จะฆ่าเขาในคราวเดียว ดังนั้นฉากต่อไปจึงปรากฏขึ้น

เพียะ! เพียะ! เพียะ!

ความคิดเห็น