บทที่ 1325 เทือกเขาทุกขทมิฬ

บทที่ 1325 เทือกเขาทุกขทมิฬ

บทที่ 1325 เทือกเขาทุกขทมิฬ

ฟิ่ว

ลำแสงที่พริบพราวราวภาพฝันพุ่งผ่านท้องฟ้ายังชั้นของพายุมิติชั้นแล้วชั้นเล่า ประกายของมันสะท้อนเหนือผืนน้ำทะเลอนันตราซึ่งรายล้อมไปด้วยอันตราย

หลังจากผ่านไปสามชั่วยาม ขณะที่เฉินซีกำลังตกอยู่ภายใต้อาการสะท้านชาจากการได้รับรู้ถึงเรื่องราวที่น่าประหลาดใจอย่างต่อเนื่อง ‘คุณชาย’ เตียนเตี้ยนรูปงามในอาภรณ์ปักลายวิจิตรก็หยุดการกระทำลง ก่อนจะหันมาพูดด้วยเสียงใสกระจ่าง “พวกเรามาถึงแล้ว”

ถึงแล้วหรือ? เฉินซีชะงัก เขาคืนสติกลับมาอย่างรวดเร็ว สายตาคมกริบนั้นทอดมองออกไป ก่อนจะเห็นว่ามีปราการหนึ่งซึ่งไร้รูปร่างตั้งขวางระหว่างฟ้าดินไว้อยู่ห่างออกไปราว ๆ ร้อยจั้ง มันแยกออกจากทะเลอนันตราโดยสิ้นเชิง

ปราการแสงนั้นนวลอย่างเปลือกไข่ มันโปร่งแสง ส่องสว่าง และเต็มไปด้วยรัศมีศักดิ์สิทธิ์ อีกทั้งรัศมีเหล่านั้นยังอาบไล้ไปด้วยกลิ่นอายจากยุคแรกกำเนิด ทั้งโบราณและยิ่งใหญ่

พายุมิติ ความปั่นป่วน พายุคลื่นลม รวมไปถึงทุกสรรพสิ่งภายในทะเลอนันตราล้วนสงบลงเมื่อเผชิญกับม่านแสงนี้ คล้ายความเกรี้ยวกราดของพวกมันถูกข่มไว้ด้วยรัศมีเรืองรอง

ปราการยุคแรกกำเนิด!

เฉินซีจำมันได้ทันทีเพียงมองปราดเดียว ใช่แล้ว มันเป็นปราการที่ก่อตัวขึ้นมาจากซากโบราณแรกกำเนิด โดยพวกเขาจะสามารถเข้าไปในซากโบราณสถานได้ก็ต่อเมื่อผ่านม่านปราการนี้เท่านั้น

เฉินซีอดนึกผิดหวังขึ้นมาในใจไม่ได้ เขาไม่เคยคาดคิดมาก่อนว่าการเดินทางผ่านทะเลอนันตราจะราบรื่นเช่นนี้ แถมยังมาถึงซากโบราณสถานแรกกำเนิดภายในระยะเวลาเพียงไม่กี่ชั่วยาม

ชายหนุ่มปรารถนาที่จะอยู่ในทะเลอนันตราต่ออีกสักพักหนึ่ง นั่นก็เพราะในผืนน้ำแห่งนั้นอุดมไปด้วยของล้ำค่าและสมบัติอมตะที่หายากมากมาย การที่ต้องผละจากมันไปทำให้เขารู้สึกสะเทือนใจไม่น้อย

อย่างไรก็ตาม เฉินซีตระหนักดีว่าที่การเดินทางเป็นไปได้อย่างราบรื่นก็มีราชันเซียนอย่างเตียนเตี้ยนร่วมเส้นทาง ไม่อย่างนั้นแล้ว เขาก็คงไม่กล้าที่จะข้ามผ่านทะเลอนันตราไปด้วยตนเอง

“หน้าตาบอกบุญไม่รับเชียวนะ อาลัยอาวรณ์อยู่หรืออย่างไร?” เตียนเตี้ยนยิ้มขณะสบมองเฉินซี ครั้นนางพูดขึ้น ร่างกายพลันเปล่งประกายเจิดจ้าท่ามกลางละอองแสงสีม่วงที่หลั่งรินดังเม็ดฝน เพียงพริบตา รูปลักษณ์ของนางเปลี่ยนแปลงไปจากเดิมโดยสิ้นเชิง

เมื่อครู่นี้นางยังคงสวมเสื้อคลุมปักลาย รัดเข็มขัดหยก และมีรูปลักษณ์สลักเสลาอย่างบุรุษ

ทว่าตอนนี้นางกลับอยู่ใต้อาภรณ์สีม่วงพลิ้วไหว คิ้วเรียวบางอย่างใบหลิว สอดรับกับดวงตาที่เต็มไปด้วยชีวิตชีวา ใบหน้างดงามหมดจรด เช่นเดียวกับรูปร่างอันอ้อนแอ้นหากยังคงผ่าเผย ผมสีดำสนิทนั้นเงางามดั่งม่านไหมล้ำค่า แม้แต่หน้าผากเกลี้ยงเกลาก็ยังเผยร่องรอยแห่งความทรงภูมิ นับว่าเป็นความงามที่หามีใครบนโลกนี้จะเทียบได้

เพียงชั่วพริบตา ชายหนุ่มก็กลายเป็นสาวงามที่เต็มไปด้วยรูปโฉมอันทรงอานุภาพรุนแรง กระทั่งแม้แต่เฉินซียังต้องตกตะลึงราวถูกกระชากลมหายใจออกไปชั่วขณะหนึ่ง

“ก็รู้สึกอาลัยอาวรณ์จริง ๆ นั่นละ” เฉินซียอมรับอย่างตรงไปตรงมา ตลอดเส้นทางที่ผ่านมา เตียนเตี้ยนได้ช่วยเขารวบรวมสมบัติอมตะล้ำค่าซึ่งมีประโยชน์ต่อการบ่มเพาะในอนาคต รวมถึงสมบัติที่มีคุณค่าเกินกว่าจะจินตนาการได้มากมาย เมื่อรวมทั้งหมดเข้าด้วยกัน มูลค่าของมันก็มากล้นเสียจนประเมินค่าไม่ได้

เตียนเตี้ยนยิ้ม “พวกมันก็เพียงของธรรมดา เทียบไม่ได้กับที่มีอยู่ในซากโบราณสถานแรกกำเนิดหรอกนะ”

เฉินซีพยักหน้าด้วยรอยยิ้มพึงใจ

จริงอยู่ที่เขาเสียดาย แต่จะไม่จมปรักอยู่กับพวกมันอย่างเด็ดขาด

“พลังพิภพของซากโบราณสถานแรกกำเนิดนั้นหาได้เหมือนกับภพทั้งสามไม่ เนื่องด้วยความโกลาหลวุ่นวายที่เกิดขึ้นจากความวิบัติทั้งหลาย ที่นี่จึงเต็มไปด้วยอันตรายมากมาย หลังจากที่เขาเข้าไปภายในซากโบราณสถานแรกกำเนิดแล้ว เจ้าต้องจำไว้อย่างหนึ่งว่าอย่าทำอะไรโดยบุ่มบ่าม ไม่อย่างนั้นแล้ว คงไม่อาจหลีกเลี่ยงเหตุร้ายที่อาจเกิดขึ้น” เตียนเตี้ยนกำชับก่อนจะสะบัดฝ่ามือบอบบาง ทันใดนั้น ขวานศึกสีม่วงที่เต็มไปด้วยแสงศักดิ์สิทธิ์แห่งสมบัติอมตะก็ปรากฏตัวขึ้นมากลางอากาศดั่งจันทร์เสี้ยว

หวด!

รอยแตกที่แคบและยาวบังเกิดขึ้นบนปราการยุคแรกกำเนิดที่อยู่ห่างออกไป

“ไปกันเถอะ!” ร่างอรชรของเตียนเตี้ยนเปล่งแสงศักดิ์สิทธิ์ออกมา นางอุ้มประคองร่างของเฉินซีไว้ ก่อนจะพุ่งตัวเข้าไปในรอยแยกและหายวับไปในทันที

…

ณ ซากโบราณสถานแรกกำเนิด

หลังจากภพทั้งสามถูกสร้างขึ้น ที่แห่งนี้ก็กลายเป็นซากโบราณสถานแรกกำเนิดเพียงแห่งเดียวที่หลงเหลืออยู่ มันยังคงรักษาพลังพิภพดังเดิมและกฎในยุคแรกกำเนิดเอาไว้

ธรรมเนียมโบราณยังคงถูกรักษาไว้ภายในซากโบราณสถานแห่งนี้ และที่นี่ยังคงมีนิกายโบราณจำนวนมากที่สืบทอดมาตั้งแต่ยุคแรกกำเนิดอาศัยอยู่ โดยพวกเขาถูกเรียกว่านิกายยุคแรกกำเนิด

ศิษย์ของนิกายเหล่านี้มีจำนวนลดลงเมื่อเวลาผ่านไปหลายปี บางนิกายมีสมาชิกเพียงสองสามคนเท่านั้น ในขณะที่นิกายขนาดใหญ่ที่มีสมาชิกราว ๆ สิบคนนั้นเหลืออยู่น้อยยิ่งกว่า ตัวอย่างเช่นนิกายเอกวิถีที่เจิ้นหลิวชิงและมหาปราชญ์ย่ำสวรรค์สังกัดอยู่ เมื่อรวมอาจารย์ด้วยก็มีสมาชิกอยู่เพียงสามคนเท่านั้น

อย่างไรก็ตาม แม้ว่านิกายยุคแรกกำเนิดเหล่านี้จะมีสมาชิกเพียงไม่กี่คน ทว่าสมาชิกทั้งหมดของพวกเขาก็ล้วนแต่เป็นยอดคนผู้น่าเกรงขามทั้งสิ้น ไม่ว่าหันไปทางไหน ก็อาจจะได้พบกับราชันเซียนอาศัยอยู่ที่นั่น

นอกจากนี้ สิ่งตกทอดจากนิกายยุคแรกกำเนิดนั้นมีประวัติศาสตร์อันยาวนาน เช่นเดียวกับเขาเทพพยากรณ์ ตำหนักเต๋าหนี่หวา และนิกายอำนาจเทวะซึ่งเป็นนิกายที่มีชื่อเสียงอย่างมากในยุคแรกกำเนิด และมีอำนาจปกครองไม่ต่างเจ้าเหนือหัว

ทว่า ท่ามกลางกาลเวลาที่ผันผ่าน ภพทั้งสามถึงคราวก่อกำเนิดขึ้น ประกอบกับภัยพิบัติมากมายที่เกิดขึ้นภายในที่แห่งนี้ ก็ส่งผลให้นิกายยุคแรกกำเนิดค่อย ๆ เสื่อมอำนาจลงและถูกทิ้งไว้เบื้องหลัง

ปัจจุบัน ซากโบราณสถานแรกกำเนิดเป็นจุดเริ่มต้นของการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ที่เกิดขึ้นในภพทั้งสาม ภัยพิบัติที่เกิดขึ้นอย่างต่อเนื่องที่นี่ทำให้พลังพิภพโบราณค่อย ๆ เสื่อมถอยลง สิ่งนี้ส่งผลให้สมาชิกทั้งหลายของนิกายยุคแรกกำเนิดเริ่มกังวลถึงความปลอดภัยและพยายามแสวงหาทางออกใหม่

ในทางกลับกัน ในสายตาของผู้ยิ่งใหญ่ทั้งหลายในภพทั้งสาม ภัยพิบัติที่เกิดขึ้นภายในซากโบราณสถานแรกกำเนิดนั้นได้สร้างโชคลาภให้แก่พวกเขา ความมั่งคั่งที่สั่งสมไว้ภายในที่แห่งนี้กระตุ้นความโลภภายในจิตใจได้อย่างดีทีเดียว

ทว่าก็ไม่ใช่ทุกคนที่สามารถมาที่นี่และกอบโกยผลประโยชน์ไปได้

อย่างที่เฉินซีคาดเดา หากไม่มีผู้เยี่ยมยุทธ์ขอบเขตราชันเซียนครึ่งขั้นขึ้นไปติดตามมาแล้ว อย่าว่าแต่การได้กอบโกยความมั่งคั่งเลย แม้แต่การเข้ามาในซากโบราณสถานแรกกำเนิดเพื่อแสวงโชคท่ามกลางภยันตรายที่ไม่มีขีดจำกัดเช่นนี้ก็ยังเป็นเรื่องที่เกินคิดฝัน

…