บทที่ 1339 ความโกลาหลระหว่างนิกาย

บทที่ 1339 ความโกลาหลระหว่างนิกาย

บทที่ 1339 ความโกลาหลระหว่างนิกาย

ตู้ม! ตู้ม! ตู้ม!

การต่อสู้ดำเนินไปอย่างดุเดือด และประกายแสงอันร้อนแรงทุกรูปแบบก็ปกคลุมไปรอบ ๆ

การต่อสู้ระหว่างราชันเซียนทั้งสองนั้น เป็นเหตุการณ์ที่สามารถอธิบายได้ว่า สามารถสั่นคลอนไปทั้งจักรวาล

“เจ้ามังกรปีศาจคำรามอันน่าชัง หลายปีมานี้เจ้าไม่อาจเอาชนะข้าได้ แต่ตอนนี้เจ้ากลับรวมหัวกับพวกบัดซบเหล่านั้น เจ้านี่มีความสามารถจริง ๆ!”

มหาปราชญ์ย่ำสวรรค์ตะโกนเสียงดังดุจฟ้าลั่น พลันฟันขวางด้วยขวานสีดำขนาดมหึมาเพื่อต้านการโจมตีของศัตรูทั้งหมด

“ฮึ่ม! เจ้าวัวโง่! เป็นเพราะเจ้าเอาแต่หุบหางอยู่ในหุบเหวศักดิ์สิทธิ์แห่งความมืดต่างหาก มีอาจารย์คอยปกป้อง ข้าจึงไม่อาจทำอะไรเจ้าได้ แต่ตอนนี้อาจารย์ของเจ้าไม่อยู่แล้ว ให้ข้าดูว่าเจ้าจะดิ้นรนต่อไปได้อีกนานเพียงใด!” ชิวเชี่ยนหลินแค่นเสียงเย็น

ในขณะที่กล่าว การกระทำของเขาไม่ได้ช้าลงเลย ตรีศูลสีทองก่อให้เกิดแสงสว่างมากมายนับไม่ถ้วน และแฝงด้วยกฎแห่งราชันเซียนอันเกรี้ยวกราด ขณะทุบลงมาที่มหาปราชญ์ย่ำสวรรค์อย่างดุร้าย

มันบังคับให้มหาปราชญ์ย่ำสวรรค์ดูด้อยกว่าเมื่อต้องเผชิญหน้า และทำได้เพียงกัดฟันต้านทาน สถานการณ์ในยามนี้เลวร้ายอย่างแท้จริง

“อู๋เซียงจื่อ! โผล่หัวออกมาซะ! หยุดลอบโจมตีจากเงามืดเหมือนคนขี้ขลาดได้แล้ว!” มหาปราชญ์ย่ำสวรรค์คำรามอย่างฉุนเฉียว การต่อสู้ครั้งนี้บีบคั้นเกินไป และตระหนักดีว่า หากยังเป็นเช่นนี้ต่อไป เขาอาจจะตายที่นี่จริง ๆ

“หึ หึ! ไอ้โง่ ต่อให้แหกปากร่ำร้องก็ไร้ประโยชน์! นี่คือภูมิภาคบรรลุเทพ! เต๋าแห่งสวรรค์ที่นี่อยู่ในโกลาหลและกรรมก็ถูกซุกซ่อนอยู่ มันเป็นไปไม่ได้ แม้แต่ที่อาจารย์ของเจ้าจะมาช่วยก็ตาม!” ชิวเชี่ยนหลิน หัวเราะอย่างเย็นชา ขณะที่ร่างของเขาวูบไหว และตรีศูลสีทองพุ่งทะลุท้องฟ้า

ตู้ม!

แสงศักดิ์สิทธิ์สาดส่องไปทั่วฟ้า มันกระแทกมหาปราชญ์ย่ำสวรรค์จนถึงจุดที่ทั้งร่างเซกลับไป

แต่ก่อนที่จะได้ตอบสนอง ตรีศูลสีทองก็ตวัดกวาดออกไปแนวนอนอีกครั้ง

ครืน!

มันกระแทกเข้ากับร่างของมหาปราชญ์ย่ำสวรรค์ ทำให้เขากระอักเลือดสีทองออกมาเต็มปาก

“ระยำเอ๊ย! อู๋เซียงจื่อเป็นเจ้าอีกแล้ว! ข้าจะฆ่าแกไอ้สารเลวบัดซบ! แม้จะต้องแลกด้วยชีวิตก็ตาม!

มหาปราชญ์ย่ำสวรรค์เดือดดาลเป็นอย่างมาก เมื่อเห็นว่าตนถูกโจมตีจนกระอักเลือด ดวงตาแดงก่ำ จนต้องร้องคำรามอย่างโกรธเกรี้ยวราวกับวัวศักดิ์สิทธิ์ เขาหันหลังกลับอย่างฉับพลัน จากนั้นก็สับลงไปที่พื้นที่ด้านข้างด้วยขวานสีดำขนาดมหึมาที่อยู่ในมือ

ทว่าก่อนที่ร่างของเขาจะได้ขยับ คลื่นพลังผันผวนที่ไร้รูปร่างก็บังเกิดขึ้นทันที คล้ายแส้เส้นหนาเข้ารัดร่าง จนทำให้การโจมตีนี้พลาดเป้า

ชิวเชี่ยนหลินคว้าโอกาสนี้บุกโจมตีอีกครั้ง ร่างอันทรงพลังบดขยี้ดวงดาวตรงหน้า ตรีศูลสีทองระเบิดแสงเจิดจ้าออกมามากมาย ทำให้ฟ้าดินมืดลงเมื่อเปรียบเทียบกัน

ตู้ม!

การปะทะที่สั่นสะท้านโลกาดังกึกก้อง ร่างกายของมหาปราชญ์ย่ำสวรรค์สั่นสะท้านราวกับว่าถูกฟ้าผ่า เขากระอักเลือดออกมาอีกคำหนึ่ง ใบหน้าขรุขระซีดเซียวอย่างน่าสยดสยอง

ทว่าแววบ้าคลั่งกลับไม่ลดน้อยลงเลย

“ไม่จำเป็นต้องต่อสู้ขัดขืน หากอู๋เซียงจื่อและข้าไม่สามารถฆ่าวัวโง่ ๆ เช่นเจ้าทั้งที่ร่วมมือกัน เราก็จะเอาหัวโขกกำแพง ปลิดชีพตนเอง” ชิวเชี่ยนหลินเหลือบมองมหาปราชญ์ย่ำสวรรค์อย่างเย่อหยิ่ง จากนั้นร่างของเขาก็พุ่งเข้ามาอีกครั้งพร้อมกับเสียงกัมปนาท

คล้ายตั้งใจกำจัดมหาปราชญ์ย่ำสวรรค์ในการโจมตีนี้

ตู้ม!

ทว่าปราณกระบี่แสงอันยิ่งใหญ่ได้ฉีกผ่านชั้นบรรยากาศ ผ่านดวงดาราจำนวนนับไม่ถ้วน มันเปี่ยมด้วยอานุภาพสูงสุดขณะที่ฟันลงมา

“ผู้ใดกัน!” ชิวเชี่ยนหลินตกตะลึง สะบัดตรีศูลเพื่อต้านรับปราณกระบี่ที่พุ่งเข้ามาอย่างฉับพลันนี้

โครม!

แสงสว่างเจิดจ้า คล้ายภูเขาไฟสองลูกชนกันกลางอากาศ ทำให้เกิดแรงที่น่าประหลาดใจอย่างยิ่ง

ชิวเชี่ยนหลินถึงกับถอยร่นจากพลังโจมตีนี้ คลื่นพลังทำลายดวงดาวจนแหลกสลายเป็นผุยผง ในขณะที่สีหน้าไม่น่าดูอย่างยิ่ง

“กระบี่เทพลึกลับ!” เขาตะโกนด้วยความตกใจและเดือดดาลสุดขีด เป็นเพราะจำตัวตนของบุคคลที่เปิดฉากโจมตีครั้งนี้ได้

ฟึ่บ! ฟึ่บ! ฟึ่บ!

ก่อนที่จะได้ตีโต้กลับ แสงหลากสีเก้าดวงก็พุ่งทะลุท้องฟ้า พวกมันล่องลอยราวกับภาพฝัน เข้ามัดร่างของชิวเชี่ยนหลินที่สูงเทียมฟ้าไว้

“มงกุฎหยกเก้ากระจ่าง!” ชิวเชี่ยนหลินร้องออกมาอย่างตระหนก ทั้งตกใจและโกรธเกรี้ยว นอกจากนี้ ความหวาดกลัวได้ปรากฏบนใบหน้าเลือนราง ร่างกายสั่นสะท้านอย่างไม่อาจควบคุม พยายามปลดพันธนาการของแสงศักดิ์สิทธิ์เก้ากระจ่าง หมายตั้งใจหลบหนีจากสถานการณ์วิกฤต

ทว่าในทันใดนั้น ขวานศึกสีม่วงที่ดูเหมือนจันทร์เสี้ยวได้เหวี่ยงลงมาจากท้องฟ้า และสะบั้นคอกระเด็นหลุดออกจากบ่า ด้วยความเร็วที่ฉับไวอย่างน่าเหลือเชื่อ!

ฟิ่ว!

ฝนสีทองโปรยปรายลงมา ในขณะที่ชิวเชี่ยนหลิน เจ้านิกายเลิศจุติ และเป็นลูกหลานของมังกรปีศาจคำรามบรรพกาลก็สิ้นชีพลงที่นั่น เสียชีวิตทันทีและไม่มีโอกาสให้ดิ้นรนอีกต่อไป

เพราะมันเป็นการผสานโจมตีของราชันเซียนทั้งสาม!

เหตุการณ์นี้ทำให้มหาปราชญ์ย่ำสวรรค์ตกตะลึง จากนั้นจึงตระหนักได้อย่างชัดเจน อย่างไรก็ตาม ในเวลาเช่นนี้ก็ไม่อาจใส่ใจต่อเรื่องอื่น ๆ ได้ และเขาก็หัวเราะอย่างบ้าคลั่งออกมา พร้อมกับพุ่งไปทางด้านข้าง

“อู๋เซียงจื่อ! ยังจะซ่อนตัวอยู่อีกหรือ?!”