บทที่ 134 หลัวซิ่ว

บทที่ 134 หลัวซิ่ว

บทที่ 134 หลัวซิ่ว

นั่นมันไอ้เฉินซีนี่!

เสียงหัวเราะที่ดังกึกก้องของเซี่ยจ้านหยุดลงทันที และแววตาเผยถึงอาการตกใจขณะที่เห็นเฉินซีกำลังเดินออกมาจากป่า

‘มารดามันเถอะ! นี่มันไม่ใช่เรื่องบังเอิญเกินไปหรือ? เหตุใดข้าถึงต้องถูกส่งมายังสถานที่เดียวกับมารร้ายตนนี้!’

ชื่อเสียงของเฉินซีในปัจจุบันในเมืองทะเลสาบมังกรอาจกล่าวได้ว่าเป็นเหมือนดวงอาทิตย์บนท้องฟ้า ชายหนุ่มสามารถข้ามขอบเขตเข่นฆ่าผู้บ่มเพาะขอบเขตเคหาทองคำหกคนและผู้บ่มเพาะขอบเขตแกนทองคำหยินหยางอีกหนึ่งคนของตระกูลซู จากนั้นก็สามารถเอาชนะหลินเส้าฉีที่เป็นผู้บ่มเพาะขอบเขตตำหนักอินทนิลขั้นแปดดารา ณ ศาลาชุมนุมเซียน ก่อนที่จะบดขยี้อัจฉริยะที่มีการบ่มเพาะขอบเขตตำหนักอินทนิลขั้นสามดาราซึ่งฝึกฝนทักษะขัดเกลากายาเทพ

ความสำเร็จในการต่อสู้อันยอดเยี่ยมเหล่านี้ได้แพร่กระจายสู่หูของผู้บ่มเพาะทุกคนทั่วทั้งเมืองทะเลสาบมังกร และได้กลายเป็นหัวข้อที่ร้อนแรงที่สุดหลังมื้ออาหารตามตรอกซอยและท้องถนนของเมืองทะเลสาบมังกร

อายุสิบเจ็ดปี

ขอบเขตตำหนักอินทนิลหกดารา

กระบี่บินระดับมนุษย์ขั้นสุดยอดทั้งแปดเล่ม

การฝึกฝนเต๋าแห่งการต่อสู้ที่ระดับเต๋าแห่งการรู้แจ้ง

ข้อมูลนี้ถูกขุดคุ้ยและเผยแพร่โดยผู้ไม่หวังดีบางคน ทำให้เฉินซีกลายเป็นอัจฉริยะที่เจิดจรัสที่สุดเพียงชั่วข้ามคืน และกลายเป็นศูนย์กลางความสนใจของกองกำลังต่าง ๆ หากไม่ใช่เพราะเขาทำให้ตระกูลซูขุ่นเคืองและเป็นปฏิปักษ์กับตระกูลเซี่ย เขาคงจะถูกเชื้อเชิญจากกองกำลังต่าง ๆ เป็นแน่

แม้ว่า เซี่ยจ้านจะแสดงท่าทีเย่อหยิ่งและเกลียดชังเฉินซีจนถึงขีดสุด แต่เมื่อเขาเห็นเฉินซีปรากฏตัวต่อหน้าตนเองในตอนนี้ เขารู้สึกหวาดกลัวและไม่สบายใจ

เมื่อระลึกถึงตอนที่เขาจงใจเปิดเผยตัวตนของเฉินซีที่ด้านนอกเจดีย์บำเพ็ญทุกข์ ทำให้เฉินซีตกเป็นเป้าสายตาของทุกคน ดังนั้นเขาก็รู้สึกหนาวสั่นอยู่ในใจขึ้นมา ‘เหตุใดกรรมถึงมาเร็วเช่นนี้?’

ความคิดเหล่านี้แวบเข้ามาในหัวของเซี่ยจ้าน เมื่อเขาเห็นเฉินซีกำลังเดินเข้ามาทีละก้าว เขาก็ไม่สามารถทนต่อความกลัวในใจได้อีกต่อไป และเขาก็ตะโกนออกมาด้วยเสียงอันดุร้ายว่า “เฉินซี เจ้าได้สัญญากับพี่ชายของข้าแล้วว่าพวกเราจะไม่ทำร้ายซึ่งกันและกัน หากเจ้ากล้าโจมตีข้า อย่าได้โทษตระกูลเซี่ยของข้าที่ถือเจ้าเป็นศัตรู!”

ในขณะนี้ เมื่อพวกเขาเห็นเฉินซีปรากฏตัวขึ้น ศิษย์ทั้งสี่ของตระกูลเซี่ยได้รวมตัวรอบ ๆ เซี่ยจ้านด้วยสีหน้าจริงจังราวกับกำลังเผชิญกับศัตรูที่น่าเกรงขาม

“นี่คือเจดีย์บำเพ็ญทุกข์ และเป็นการแข่งขันจัดอันดับมังกรซ่อน หากข้าไม่ทุบตีจนพวกเจ้าไสหัวออกไป แล้วข้าจะเข้าสู่ชั้นที่สองได้อย่างไร” ทันที่กล่าวจบ ร่างของเฉินซีก็โผทะยานเข้าโจมตีอย่างดุเดือด ตามด้วยกระบี่ท่องปรภพทั้งแปดเล่มที่แฝงไปด้วยปราณแห่งกระบี่ก็พุ่งไปบนท้องฟ้าเช่นกัน อานุภาพของมันรุนแรงและรวดเร็วขณะที่พวกมันพุ่งใส่อีกฝ่ายทั้งห้า

นี่คือเจดีย์บำเพ็ญทุกข์ ผู้บ่มเพาะกำลังถูกส่งเข้ามาตลอดเวลา ในขณะที่เฉินซีได้กลายเป็นเสี้ยนหนามของผู้คนส่วนใหญ่ไปแล้ว และถ้าเขาต้องการที่จะผ่านไปให้เร็วที่สุด เขาจะต้องยุติการต่อสู้ด้วยการฆ่าทุกคนอย่างโหดเหี้ยมและเด็ดเดี่ยว หากเขาถูกใครบางคนทำให้ล่าช้า ผู้บ่มเพาะในบริเวณใกล้เคียงจะสัมผัสถึงเขาและปิดล้อมเข้ามาเพื่อรุมโจมตี เมื่อนั้นก็จะกลายเป็นสถานการณ์ที่วิกฤตอย่างแน่นอน

ดังนั้นเมื่อเฉินซีได้ลงมือ เขาจึงไม่ลังเลยแม้แต่น้อย กระบี่ท่องปรภพทั้งแปดเล่มก่อตัวเป็นค่ายกลกระบี่ธารประทีปเลือนกระแสขั้นแรก พลังกระบี่ที่คล้ายกับกระแสน้ำส่งเสียงดังเสียดหูไปทั่วทุกทิศ

“บัดซบ! เซี่ยเฟิง เซี่ยเหิง เซี่ยซาน เซี่ยจง หยุดไอ้บัดซบนี่ซะ!” เซี่ยจ้านตะโกนออกมา และในขณะที่เขากล่าว ร่างของเขาก็ล่าถอยไปอย่างรวดเร็ว

ฟิ้ว! ฟิ้ว! ฟิ้ว! ฟิ้ว!

ทันทีที่เฉินซีลงมือ ศิษย์ตระกูลเซี่ยทั้งสี่คนก็มีปฏิกิริยาตอบสนองอย่างรวดเร็วเช่นกัน พวกเขาชักกระบี่บินของตัวเองออกมาโดยไม่ลังเล ก่อนที่จะทำมือมุทราเพื่อใช้เคล็ดวิชากระบี่บังคับกระบี่บินของพวกเขาฟาดฟันไปที่กระบี่บินทั้งแปดเล่มของเฉินซี

เนื่องจากคนทั้งสี่นี้สามารถเข้าร่วมงานเทียบอันดับมังกรซ่อนได้ ดังนั้นพวกเขาล้วนเป็นศิษย์ระดับสูงของตระกูลเซี่ยและข้อเท็จจริงก็เป็นเช่นนั้น อายุของพวกเขาทั้งสี่คนอยู่ที่ประมาณยี่สิบปี การบ่มเพาะของพวกเขาอยู่ที่ขอบเขตตำหนักอินทนิลขั้นดาราที่หก ซึ่งถือได้ว่าพวกเขาเป็นคนหนุ่มที่มีศักยภาพไร้ขีดจำกัด

ในตอนนี้ เมื่อพวกเขาทั้งสี่ร่วมมือกัน ความมั่นใจของพวกเขาก็เพิ่มขึ้นเป็นอย่างมาก ซึ่งพวกเขาได้วางแผนจะฆ่าเฉินซีในโอกาสนี้ และแสดงความสามารถต่อหน้านายน้อยเซี่ยจ้าน ยิ่งไปกว่านั้น หากทำสำเร็จพวกเขาก็จะได้รับรางวัลมากมายจากตระกูลซูอีกต่างหาก ไม่มีสิ่งใดดีไปกว่านี้แล้ว

น่าเสียดายที่ความปรารถนาของพวกเขาในครั้งนี้ไม่มีวันเป็นจริง

เคร้ง! เคร้ง!

ภายใต้การผสานของกระบี่ท่องปรภพทั้งแปดเล่ม ค่ายกลกระบี่ธารประทีปเลือนกระแสขั้นที่หนึ่งเพียงพอที่จะฆ่าผู้บ่มเพาะขอบเขตเคหาทองคำทั่วไป ดังนั้นมันจึงสามารถบดขยี้กระบี่บินของเซี่ยเฟิงและอีกสี่คน โดยที่ความรุนแรงไม่ถูกลดทอนลงเลย ก่อนจะพุ่งเข้าไปสับฟันใส่ที่ศีรษะของกลุ่มเซี่ยเฟิง

“ระยำ! เจ้านี่มันทรงพลังเกินไป!”

“กระบี่บินระดับมนุษย์ขั้นสูงกลับถูกเขาบดขยี้ นี่มัน…”

“ถอนตัว! เราไม่ใช่คู่ต่อสู้มัน หากเราฝืนสู้ต่อไปคงจบลงด้วยการสูญเสียอย่างแน่นอน!”

กระบี่บินที่แตกเป็นเสี่ยง ๆ ทำให้แรงใจที่จะสู้ของเซี่ยเฟิงและคนอื่น ๆ มอดลง ร่างกายของพวกเขาสั่นกลัวขณะที่ใบหน้าของพวกเขาซีดขาวราวกับภูตผี ภายใต้สัญชาตญาณการเอาชีวิตรอด ทั้งสี่คนจึงไม่ลังเลเลยแม้แต่น้อยที่จะขยี้ยันต์หยกในมือ

ฮึ่ม!

เสียงแปลก ๆ สี่เสียงดังก้องออกมาในเวลาเดียวกัน จากนั้นร่างของเซี่ยเฟิงและคนอื่น ๆ ก็ถูกดึงเข้าไปในหลุมดำที่ปรากฏขึ้นบนท้องฟ้าในทันที และพวกเขาก็ถูกเคลื่อนย้ายออกไปในพริบตา

‘การโจมตีแบบเต็มกำลังของข้าเป็นสิ่งที่แม้แต่ผู้บ่มเพาะขอบเขตเคหาทองคำก็ไม่อาจต้านทานได้ เจ้าพวกนี้ช่างฉลาดแกมโกงจริง ๆ ที่หนีไปอย่างรวดเร็ว แต่น่าเสียดาย ที่ข้าไม่อาจทำให้พวกมันทิ้งตราคำสั่งไว้’ จากนั้นเฉินซีพุ่งออกไปอย่างรวดเร็ว ร่างของเขาดูเหมือนลมกระโชกอย่างรุนแรงขณะที่ไล่ตามเซี่ยจ้านซึ่งอยู่ห่างออกไปมาก “ไอ้เวรนี่ต้องทำให้ข้าตกเป็นเป้าสายตาของทุกคน หากข้าไม่ฆ่ามันทิ้งซะ ข้าเกรงว่ามันจะไปรวบรวมคนของตระกูลเซี่ยเพื่อมาจัดการกับข้าในภายหลัง…”

เซี่ยจ้านหวาดกลัวจนตัวสั่นไปตั้งนานแล้ว เมื่อเทียบกับตอนที่เขาพบเฉินซีเมื่อครึ่งเดือนก่อน เขาสัมผัสได้อย่างชัดเจนว่า ในตอนนี้ความแข็งแกร่งของเฉินซีเพิ่มขึ้นมาหลายเท่าตัวจนถึงขนาดทำให้ศิษย์ทั้งสี่ของตระกูลเขาไม่อาจต่อกรได้แม้แต่น้อย ความแข็งแกร่งที่น่าสะพลึงกลัวเช่นนี้คืออะไร?

‘เวรเอ๊ย! เหตุใดข้าจึงเป็นศัตรูกับตัวตนที่ร้ายก้าจเช่นนี้!? มันคงจะดีถ้าท่านพี่อยู่ที่นี่ด้วย!’

เซี่ยจ้านรู้สึกเสียใจจนลำไส้ปั่นป่วน จากนั้นเขาเค้นแรงทั้งหมดเพื่อวิ่งหนีเอาชีวิตรอด เขาไม่กล้าหันหลังกลับไปเพราะกลัวเป็นอย่างมากว่าเฉินซีจะตามทัน

และเมื่อเขาหันกลับไปมองก็พบว่า…

“ยังต้องการหนีอีกหรือ?”

พร้อมกับเสียงที่เย็นชาและไม่แยแส ทันใดนั้นร่างหนึ่งก็ปรากฏขึ้นต่อหน้าเซี่ยจ้านในระยะสิบสองจั้งอย่างกะะทันหัน

แน่นอนว่าเจ้าของเสียงก็คือเฉินซี!

เซี่ยจ้านหวาดกลัวจนวิญญาณแทบจะหลุดออกจากร่าง จากนั้นเขาก็บินขึ้นไปบนท้องฟ้าขณะกรีดร้องอย่างบ้าคลั่งอยู่ในใจ ‘ตราบใดที่ข้าบินขึ้นไปกลางท้องฟ้า คนอื่น ๆ จะต้องเห็นข้าอย่างแน่นอน และในตอนนั้น ไอ้เฉินซีคงไม่กล้าตามข้ามาอีกแล้ว…’

“ฮึ่ม!” เฉินซีพ่นลมหายใจอย่างเย็นชา จากนั้นเขาก็กางมือออกไปและปราณแท้อันไร้ขอบเขตของเขาก็เปลี่ยนเป็นมือขนาดมหึมาที่คว้าร่างของเซี่ยจ้าน และลากอีกฝ่ายกลับมา หลังจากนั้นเฉินซีก็เหวี่ยงมือตบไปที่ใบหน้าของเซี่ยจ้านอย่างรุนแรง