บทที่ 1350 แส้ทัณฑ์สวรรค์

เทวาคารบรรลุเทพ

เมื่อพวกเขาอยู่ห่างจากยอดแท่นบูชาอีกราวสิบสามลี้ครึ่ง สืออวี๋และคนอื่น ๆ ก็หยุดเคลื่อนไหว ทุกคนต่างมองออกไปไกลพร้อมกัน เบื้องหน้าปรากฏร่างของซุ่ยเหรินถิงและเจี้ยงหลิงเซียวยืนเคียงข้างกันอยู่ที่นั่น

ทั้งสองฝ่ายสบตากัน ก่อให้เกิดแรงกดดันอันน่าหวาดกลัวและกดดันปกคลุมไปทั่วบริเวณ

เส้นทางหินปูนที่นำไปสู่แท่นบูชานั้นกว้างขวางและสูงเสียดฟ้า กลุ่มของพวกเขาอยู่ห่างกันเพียงหกลี้ ถ้านี่คือโลกภายนอก ระยะทางเล็ก ๆ น้อย ๆ นี้ก็ไม่มีความหมายสำหรับราชันเซียนที่เข้าใจกฎแห่งปริภูมิ

ทว่าสำหรับเทวาคารบรรลุเทพ ระยะห่างสั้น ๆ นี้ เป็นเหมือนหุบเหวตามธรรมชาติ เหตุผลก็เพราะเทวาคารบรรลุเทพปกคลุมด้วยข้อจำกัดที่ทรงพลังอย่างยิ่ง

แรงกดดันจากข้อจำกัดเหล่านี้ ทำให้ราชันเซียนไม่สามารถบินหรือทะยานผ่านห้วงมิติได้ สิ่งนี้แสดงให้เห็นว่ามันน่าสะพรึงกลัวเพียงใด ดังนั้นแม้พวกเขาจะเผชิญหน้ากันโดยที่ห่างจากกันราวหกลี้ แต่ทั้งสองฝ่ายก็ไม่ได้เปิดฉากต่อสู้

กล่าวอีกนัยหนึ่ง เมื่อเข้าสู่การต่อสู้ พวกเขาไม่เพียงแค่ต้องรับมือกับศัตรู แต่ยังต้องต้านทานพลังของข้อจำกัดที่เติมเต็มบริเวณโดยรอบด้วย สถานการณ์ดังกล่าวจะจำกัดความแข็งแกร่งในการต่อสู้อย่างมาก

…

ในขณะนี้ เฉินซีก็หยุดเช่นกัน

ทว่าสายตาของชายหนุ่มไม่ได้หันไปทางซุ่ยเหรินถิงและเจี้ยงหลิงเซียว แต่เหลือบมองออกไปไกลกว่านั้น มันกวาดผ่านยอดของเทวาคารบรรลุเทพ และจดจ้องไปยังท้องฟ้าอันวุ่นวาย

กลิ่นอายที่ทำให้รู้สึกโกรธแค้นและความเกลียดชังถูกซ่อนอยู่ที่นั่น และมันทำให้เขาแทบจะควบคุมความรู้สึกชั่วร้ายในหัวใจไว้ไม่อยู่

เหตุผลก็คือ แม้ว่าความรู้สึกโกรธ ความเกลียดชัง และความเหี้ยมโหดเหล่านั้นจะแล่นไปทั่วร่างกายของเฉินซี แต่มันก็ไม่ได้เป็นของเขา… มันมาจากชิ้นส่วนของแผนภาพวารีหลาก!

…

ท่ามกลางบรรยากาศการเผชิญหน้าที่เคร่งเครียด สืออวี๋ เตียนเตี้ยน เซียงหลิวหลี และมหาปราชญ์ย่ำสวรรค์ต่างก้าวไปข้างหน้าเพื่อปกป้องเฉินซีที่อยู่ทางด้านหลัง ทั้งยังยืนเผชิญหน้ากับซุ่ยเหรินถิงและเจี้ยงหลิงเซียวจากระยะไกล

สีหน้าท่าทางทั้งหมดของพวกเขาไม่แยแสและสงบ

ถึงอย่างนั้น พลังลมปราณอันน่าสะพรึงกลัวของราชันเซียนกำลังไหลเวียนอยู่ภายในร่างกายของพวกเขาจนถึงขีดสุด และมันเปล่งประกายแสงศักดิ์สิทธิ์ที่ส่องสว่างอย่างมหาศาล!

ในเวลานั้น รอยแยกห้วงมิติมากมายได้ปรากฏขึ้นบนท้องฟ้า ทันใดนั้นเหตุการณ์อันน่าสะพรึงกลัวก็ปรากฏขึ้นทุกรูปแบบ ห้วงมิติเกิดความผันผวน ในขณะที่กระแสเวลาตกสู่ความโกลาหล ทั้งยังเต็มไปด้วยเสียงคร่ำครวญของภูตผี เสียงฟ้าร้องลั่นคำราม และมหาเต๋าก็ดังก้องกังวาน มันช่างเป็นเหตุการณ์ที่น่าตกใจอย่างยิ่ง

ยิ่งไปกว่านั้น นี่ยังอยู่ภายใต้สถานการณ์ที่พวกเขาถูกยับยั้งด้วยพลังของข้อจำกัดที่อยู่รอบตัว และมันกดพลังของพวกเขาอย่างมาก ซึ่งหากอยู่ในโลกภายนอก พลังมหาศาลที่แผ่ออกมาจากการเผชิญหน้ากัน ก็เพียงพอที่จะทำลายสภาพแวดล้อมโดยรอบได้

นี่คือพลังของราชันเซียน มันยิ่งใหญ่ไร้ขอบเขต พวกเขายืนอยู่ที่จุดสูงสุดของสามภพ เสมือนกับราชาที่ปกครองใต้หล้า และเพียงแค่โคจรลมปราณเพียงเล็กน้อย ก็ทำให้เกิดเสียงคร่ำครวญแห่งหายนะ หรือแม้แต่มหาเต๋าก็ยังพังทลาย!

“ไม่คิดเลยว่าพวกเจ้าจะสามารถมาที่นี่ได้จริง ๆ นับว่าไม่เลว ไม่เลว” ทันใดนั้น ซุ่ยเหรินถิงก็กล่าวขึ้น ผมสีแดงเข้มปัดปลิวด้วยเปลวไฟศักดิ์สิทธิ์ที่ปกคลุมร่างและใบหน้าที่หล่อเหลาไม่มีใครเทียบก็เผยสีหน้าอาฆาตพยาบาท ซึ่งกดขี่อย่างยิ่ง

ขณะที่กล่าว เจดีย์หยกดำก็ลอยขึ้นมาบนฝ่ามือซ้ายอย่างเงียบงัน ในขณะที่มือขวาถือกระจกสัมฤทธิ์โบราณ กระจกนี้มีขนาดประมาณฝ่ามือ และเปล่งแสงอันน่าสยดสยองออกมา

เจดีย์วิถีพญาปราชญ์!

กระจกปฐพีไร้ขอบเขต !

สมบัติศักดิ์สิทธิ์จากนิกายอำนาจเทวะ!

ในเวลาเดียวกัน เจี้ยงหลิงเซียวที่ยืนอยู่ข้างกายก็ทัดผมที่ข้างหูของนางก่อนที่จะยิ้มบาง ๆ แส้สีเหลืองเข้มที่ขดอยู่รอบนิ้วเรียวยาว มันมีความยาวกว่าสี่ฉื่อ ปกคลุมอย่างหนาแน่นด้วยอักขระที่ลึกลับและลึกล้ำนับไม่ถ้วน

ทันทีที่มันปรากฏกลางอากาศ กลิ่นอายของการพิพากษา การฆ่า และความไร้ปรานี ราวกับทัณฑ์สวรรค์ถูกกอบกุมไว้ในมือของนาง ทำให้ดวงวิญญาณของผู้คนสั่นสะท้านคล้ายกลายเป็นนักโทษที่กำลังรอรับโทษ

แส้ทัณฑ์สวรรค์!

แส้นี้เรียกอีกอย่างว่าแส้โบยเทวา มันสามารถใช้พลังของทัณฑ์สวรรค์ และเป็นสมบัติศักดิ์สิทธิ์ที่มีชื่อเสียงของนิกายอำนาจเทวะที่ได้รับการสืบทอดมาตั้งแต่สมัยบรรพกาล

“ข้าก็คาดไม่ถึงว่าพวกเจ้าจะหาญกล้าดักรอเราอยู่ที่นี่” สืออวี๋หัวเราะเสียงเย็น ใบหน้าเต็มไปด้วยท่าทางถือดี

เป็นเพราะเขาคาดไม่ถึงจริง ๆ ว่าภายใต้สถานการณ์เช่นนี้ ซุ่ยเหรินถิงและเจี้ยงหลิงเซียวจะมีความกล้าพอที่จะดักรอพวกตนอยู่ที่นี่ ยิ่งไปกว่านั้น อีกฝ่ายยังดูต้องการตัดสินแพ้ชนะในการต่อสู้ครั้งนี้

แต่กลุ่มของสืออวี๋มีราชันเซียนถึงสี่คน!

ไม่ว่าจะเป็นตัวสืออวี๋เองหรือเซียงหลิวหลี ทั้งคู่ต่างมั่นใจว่าสามารถต่อสู้ตัวต่อตัวกับกับซุ่ยเหรินถิงและเจี้ยงหลิงเซียวได้อย่างสูสี และถ้าเพิ่มราชันเซียนรัตติกาลกับมหาปราชญ์ย่ำสวรรค์เข้าไปด้วย ตราบใดที่การต่อสู้นี้เริ่มต้นขึ้น พวกเขาก็มั่นใจอย่างยิ่งว่าจะสามารถเอาชนะซุ่ยเหรินถิงและเจี้ยงหลิงเซียวได้

ดังนั้นเมื่อเห็นว่าซุ่ยเหรินถิงและเจี้ยงหลิงเซียวไม่ได้เร่งรีบขึ้นไปบนยอดของเทวาคาร แต่กลับรออยู่ที่นี่เพื่อตัดสินผลแพ้ชนะครั้งสุดท้ายกับพวกเขา สืออวี๋และคนอื่น ๆ ก็รู้ว่าอีกฝ่ายไม่อาจสงบจิตใจได้เช่นกัน

ในขณะที่กล่าว สืออวี๋ก็ชักกระบี่เทพลึกลับและศิลาเบญจรงค์ เซียงหลิวหลีเตรียมมงกุฎหยกเก้ากระจ่าง เตียนเตี้ยนกำขวานศึกจักรพรรดิศักดิ์สิทธิ์ และมหาปราชญ์ย่ำสวรรค์ก็ควงขวานยักษ์สีดำสนิท

ในชั่วพริบตา สมบัติต่าง ๆ ก็เปล่งแสงอันศักดิ์สิทธิ์และรัศมีอันน่าสะพรึงกลัวออกมา ปรากฏเป็นฉากที่วิจิตรงดงาม

“บางครั้งเหตุการณ์ที่ไม่คาดคิดก็เปรียบได้กับความตาย เช่นเดียวกับช่วงเวลานี้” ซุ่ยเหรินถิงกล่าวอย่างเฉยเมย เปลวเพลิงรอบกายเปล่งประกายเจิดจ้าและพุ่งขึ้นไปบนท้องฟ้า เขาเป็นดั่งเทพอัคคี สายตาที่จดจ้องไปทางสืออวี๋และคนอื่น ๆ ดุจสายฟ้าสีแดงที่ลุกเป็นไฟ “หยุดกล่าววาจาผายลมได้แล้ว เจ้ากล้าต่อสู้กับข้าหรือไม่?”

“เจ้ากล้ามาสู้กับข้าหรือ!”

“มาสู้กับข้า!”

“สู้กับข้า!”

เสียงสะท้อนดังก้องไปทั่วบริเวณ

ความคิดเห็น