บทที่ 1364 ความตกตะลึงของตระกูลจั่วชิว

ในฐานะหนึ่งในเจ็ดตระกูลโบราณที่ยิ่งใหญ่ของภพเซียน ตระกูลจั่วชิวมีราชันเซียนอยู่กี่คนกันแน่?

เฉินซีก็ไม่ทราบ

แต่เขาแน่ใจว่าการตายของจั่วชิวหลิงหงจะต้องสร้างความเสียหายให้กับตระกูลจั่วชิวอย่างแน่นอน!

ซึ่งนั่นก็เพียงพอแล้ว

อย่างไรก็ตาม เฉินซียังคงอดไม่ได้ที่จะกังวลเล็กน้อย ตอนนี้จั่วชิวคงเสียชีวิตแล้ว จั่วชิวเฟิงซึ่งเป็นผู้นำตระกูลจั่วชิวจะต้องโกรธแค้นอย่างแน่นอน หากจั่วชิวเฟิงมาเพื่อแก้แค้นเขาก็แล้วไป แต่ถ้าจั่วชิวเฟิงระบายความโกรธกับจั่วชิวเสวี่ย เฉินซีก็ไม่รู้จะทำอย่างไรดี

เฉินซีรู้ดีว่าความกังวลเหล่านี้ล้วนเปล่าประโยชน์ เพราะหากจั่วชิวเสวี่ยจัดการได้ง่าย นางคงถูกจั่วชิวเฟิงสังหารไปนานแล้ว

ทั้งยังมีกองกำลังในตระกูลจั่วชิวที่สนับสนุนจั่วชิวเสวี่ย และในฐานะผู้นำตระกูลจั่วชิว เมื่อจั่วชิวเฟิงกระทำการเช่นนี้ คงจะทำให้ตระกูลจั่วชิวแบ่งฝักแบ่งฝ่ายอย่างแน่นอน

แม้แต่จั่วชิวเฟิงก็อาจไม่เต็มใจที่จะเห็นผลลัพธ์ดังกล่าวเช่นกัน

…

เมืองคนบาป ณ ภัตตาคารวิญญาณมังกร

เฉินซีจัดงานเลี้ยงแสดงความขอบคุณ สืออวี๋และคนอื่น ๆ ย่อมไม่ปฏิเสธ

“น้องเฉินซี นับจากนี้เป็นต้นไปเจ้าต้องคอยระวังตัว แม้ว่าตระกูลจั่วชิวจะไม่กล้าลงมือกับเจ้าในที่แจ้ง แต่กลอุบายที่พวกมันใช้ในที่ลับก็เป็นปัญหาที่ยากจะจัดการ” หลังจากที่พวกเขาดื่มกินอย่างมีความสุข สืออวี๋ก็กล่าวเตือน

เฉินซียิ้มและเห็นด้วย

“หากเจ้าประสบปัญหาในอนาคต ให้มุ่งหน้าไปที่ตำหนักเต๋าหนี่หวา เราจะไม่นิ่งเฉยขณะที่เจ้าถูกรังแกแน่” ใบหน้าของเซียงหลิวหลีประดับด้วยรอยยิ้ม จากนั้นนางก็ดึงตราคำสั่งที่มีสีขาวเหมือนหิมะและโปร่งแสงออกมายื่นให้เฉินซี “นี่คือตราคำสั่งหนี่หวา และมีประตูสู่ตำหนักเต๋าหนี่หวาอยู่ข้างใน หากเจ้าเผชิญอันตราย เจ้าเพียงแค่บดขยี้มัน และมันจะเคลื่อนย้ายเจ้าไปยังตำหนักเต๋าหนี่หวาทันที”

ซุนอู๋เหิ่น ต้าวเหยาและผางตู่เหลือบมองเฉินซีด้วยความอิจฉาเล็กน้อย เพราะนั่นคือสมบัติที่สามารถช่วยชีวิตได้ ดังนั้นเมื่อมีมันอยู่ในมือ ก็เหมือนกับมีเครื่องรางช่วยชีวิต ทั้งยังได้รับการปกป้องจากตำหนักเต๋าหนี่หวาอีกด้วย

“ขอบคุณแม่นางหลี” เฉินซีรีบเก็บมันไป

สืออวี๋คล้ายนึกอะไรบางอย่างได้ขณะที่มองคนอื่น ๆ “พวกเจ้าสามคนวางแผนจะทำอะไรหลังจากนี้”

เพราะพวกเขาเป็นคนของนิกายยุคแรกกำเนิด ซึ่ง ณ ปัจจุบัน ซากโบราณสถานแรกกำเนิดพังทลายจนหมดสิ้น

“เอาอย่างนี้ดีหรือไม่ ถ้าพวกเจ้าสามคนไม่ว่าอะไร ทำไมไม่กลับไปที่ตำหนักเต๋าหนี่หวาพร้อมกับเราล่ะ? ด้วยความแข็งแกร่งของพวกเจ้า ย่อมได้รับสถานที่ของตนเองอย่างแน่นอน” สืออวี๋ยิ้มและชักชวนราชันเซียนทั้งสาม ซึ่งปัจจุบันพวกเขาครอบครองผลวิญญาณเต๋า ดังนั้นคงใช้เวลาไม่นานก่อนที่พวกเขาจะสามารถบรรลุเต๋าและกลายเป็นเทพ หากสืออวี๋สามารถดึงตัวพวกเขาเข้าสู่นิกายของตนได้ มันก็จะเป็นประโยชน์ต่อนิกายอย่างใหญ่หลวง

“นี่…” ซุนอู๋เหิ่นและคนอื่น ๆ ลังเลเล็กน้อย เพราะจากคำชักชวนนี้ พวกเขาย่อมมีความสนใจไม่น้อย แต่ตำหนักเต๋าหนี่หวาเป็นหนึ่งในสามสุดยอดนิกาย พวกเขากังวลว่าจะสามารถตั้งหลักได้หรือไม่ และจะถูกขับไสไล่ส่งหรือไม่?

สืออวี๋ไม่เร่งรัดเอาคำตอบจากพวกเขา ดังนั้นจึงให้เวลาได้ไตร่ตรองอย่างถี่ถ้วน

ซุนอู๋เหิ่นเป็นคนแรกที่กล่าว “ข้ายินดี”

สืออวี๋หัวเราะดังสนั่นและยกจอกสุราขึ้น “ถ้าอย่างนั้น ข้าขอเป็นตัวแทนของนิกาย ต้อนรับสหายเต๋าล่วงหน้า”

“สหายเต๋าสืออวี๋ เจ้ากรุณาเกินไปแล้ว ข้าคงต้องรบกวนเจ้าแล้ว” ซุนอู๋เหิ่นหัวเราะเบา ๆ ขณะที่ยกจอกสุราชนกับสืออวี๋ ก่อนที่จะกระดกจนหมดจอกในคราวเดียว

เมื่อเห็นดังนั้น ต้าวเหยาและผางตู่ก็สบตากัน ก่อนจะตกลงทันที

ทั้งสองมีความคิดเห็นแบบเดียวกัน พวกเขาบ่มเพาะอยู่ในซากโบราณสถานแรกกำเนิดมาโดยตลอด และไม่ได้สัมผัสกับภพเซียนมาเป็นเวลานาน ดังนั้นตำหนักเต๋าหนี่หวาย่อมเป็นตัวเลือกที่ดีที่สุด

ที่สำคัญที่สุด คือพวกเขามีสมบัติอันล้ำค่าอยู่ในครอบครอง นั่นคือผลวิญญาณเต๋า และจำเป็นต้องมองหาสถานที่ที่ปลอดภัยเพื่อสกัดและดูดซับ เพื่อพุ่งเข้าสู่ขอบเขตเทวา

ในฐานะหนึ่งในสามสุดยอดนิกายของสามภพ ตำหนักเต๋าหนี่หวาสามารถตอบสนองความต้องการทั้งหมดได้เป็นอย่างดี

สืออวี๋ค่อนข้างมีความสุข เมื่อเห็นว่าทั้งสามตอบตกลงแล้วจึงหันไปมองมหาปราชญ์ย่ำสวรรค์เป็นตาเดียว “สหายเต๋ามหาปราชญ์ย่ำสวรรค์…”

“ต้องขออภัย ข้าไม่สามารถเข้าร่วมตำหนักเต๋าหนี่หวาได้ในตอนนี้ ข้ายังต้องไปตามหาท่านอาจารย์” ก่อนที่สืออวี๋จะชักชวน มหาปราชญ์ย่ำสวรรค์ก็รีบปฏิเสธ แม้ว่านิกายเอกวิถีจะตกต่ำลง แต่ก็เคยทัดเทียมเป็นคู่แข่งกับตำหนักเต๋าหนี่หวามาก่อน

สืออวี๋ไหวไหล่ “ถือว่าข้าไม่เคยกล่าวก็แล้วกัน”

เฉินซีถอนหายใจ “หากศิษย์พี่หลียางอยู่ที่นี่ บางทีนางอาจจะสามารถชักชวนซุนอู๋เหิ่นและคนอื่น ๆ เข้าสู่เขาเทพพยากรณ์ได้เช่นกัน”

…

หลังจากงานเลี้ยงจบลง สืออวี๋ เซียงหลิวหลี ซุนอู๋เหิ่น ต้าวเหยาและผางตู่ก็จากไป พวกเขาเดินทางกลับนิกาย และทำความเข้าใจมหาเต๋าแห่งเทพผ่านการทำสมาธิ

อย่างไรก็ตาม ก่อนที่พวกเขาจะจากไป เซียงหลิวหลีได้ส่งเตียนเตี้ยนที่หมดสติไว้ในความดูแลของเฉินซี

ในขณะที่เฉินซีจากไปภายใต้การคุ้มครองของมหาปราชญ์ย่ำสวรรค์ และออกจากเมืองคนบาป มุ่งหน้าสู่สำนักศึกษาจักรพรรดิเต๋า

…

หลังจากกลุ่มของเฉินซีออกจากเมืองคนบาป ข่าวที่น่าตกใจก็แพร่กระจายไปยังตระกูลจั่วชิว และมันทำให้เกิดความโกลาหลครั้งใหญ่