บทที่ 1374 ความแค้นภายในตระกูลจั่วชิว

เสียงที่แหบแห้งเต็มไปด้วยการเยาะเย้ยอยู่ลึก ๆ นั้นดังก้องไปทั่วห้องโถงที่ว่างเปล่า

จั่วชิวฮงและจั่วชิวเซิงไม่กล้าเอ่ยวาจาใด ๆ

แต่พวกเขาก็ทราบดีว่า จั่วชิวไท่อู่จะต้องมีศักดิ์ฐานะที่ไม่ธรรมดาภายในตระกูลจั่วชิวอย่างแน่นอน เนื่องจากมีเพียงตระกูลจั่วชิวอยู่ในใจ และไม่มีความสนใจที่จะข้องเกี่ยวกับความขัดแย้งภายในตระกูล

กล่าวอีกนัยหนึ่ง เขาไม่ได้ต่อต้านจั่วชิวเฟิง แต่ก็ไม่ได้คิดที่จะสนับสนุนจั่วชิวเฟิงเช่นกัน ทุกสิ่งทุกอย่างมีไว้เพื่อรักษาการดำรงอยู่ของตระกูลจั่วชิวเท่านั้น

นั่นหมายความว่า หากเกิดวิกฤตภายในตระกูลจั่วชิว โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อมันเกี่ยวข้องกับความอยู่รอดของตระกูล เขาจะไม่เฉยเมยและนิ่งดูดายอย่างแน่นอน

“คงเอ๋อร์ทำตัวเอง และการตายของหลิงหงก็สมควรแล้ว!” ทันใดนั้น จั่วชิวไท่อู่ก็แค่นเสียงเย็น ใบหน้าเหี่ยวย่นปกคลุมไปด้วยความเฉยเมย “อันที่จริง ข้ารู้ตั้งแต่เมื่อครั้งที่อาเสวี่ยถูกล้มล้าง และสูญเสียตำแหน่งผู้นำตระกูลไปอย่างเจ็บปวด หายนะครั้งนี้ได้ถูกกำหนดไว้แล้ว แต่ข้าไม่คิดเลยว่ามันจะเกิดขึ้นเร็วเพียงนี้”

จั่วชิวฮงและจั่วชิวเซิงมองหน้ากัน แต่พวกเขาก็รู้อยู่แก่ใจ ตั้งแต่สมัยโบราณผู้แพ้มักจะเป็นฝ่ายผิดเสมอ เมื่อหลายปีก่อน ในฐานะสตรี จั่วชิวเสวี่ย จะมีความสามารถในการเข้ารับตำแหน่งผู้นำตระกูลได้อย่างไร?

“ข้ารู้ว่าเจ้าสองคนต่างคิดอะไรอยู่ พวกเจ้าคงคิดว่าอาเสวี่ยควรจะตายไปตั้งแต่หลายปีก่อนใช่หรือไม่?” ทันใดนั้น จั่วชิวไท่อู่ได้เหลือบมองทั้งสองอย่างเย็นชา ทำให้หัวใจของทั้งคู่สั่นสะท้านและไม่กล้าปล่อยให้ความคิดฟุ้งซ่านอีกต่อไป

จั่วชิวฮงหายใจเข้าลึก ๆ เพื่อรวบรวมความกล้าทั้งหมดเพื่อกล่าวให้จบประโยค “ท่านบรรพจารย์อาวุโสไท่อู่ เรื่องนั้นได้ผ่านไปเนิ่นนานมากแล้ว ตอนนี้ตระกูลจั่วชิวของเราตกต่ำจนกลายเป็นตัวตลกไปทั่วสามภพ และสถานการณ์ภายในก็อันตรายอย่างยิ่ง หากภัยพิบัติครั้งนี้ไม่ได้รับการแก้ไข ข้า… ข้าเกรงว่า…”

เขากล่าวยังไม่ทันจบ แต่จั่วชิวไท่อู่ก็เข้าใจในสิ่งที่อีกฝ่ายต้องการจะสื่อ ใบหน้าเหี่ยวย่นของจั่วชิวไท่อู่ก็ดูแก่ชรามากขึ้นทันที ทำให้ความเงียบเข้าปกคลุมทันใด “เจ้าทั้งคู่ออกไปได้แล้ว ส่วนเรื่องนี้… ข้าจะเป็นคนจัดการกับมันเพื่อตระกูลจั่วชิวเอง”

เพื่อตระกูลจั่วชิว ไม่ใช่เพื่อจั่วชิวเฟิงหรือจั่วชิวหวงหลิน!

ความหมายเบื้องหลังสิ่งนี้ชัดเจน จั่วชิวไท่อู่ได้ตัดสินใจที่จะจัดการกับความขัดแย้งภายในตระกูลจั่วชิว แต่ไม่ใช่เพื่อรักษาตำแหน่งผู้นำของจั่วชิวเฟิง และไม่ใช่เพื่อล้างแค้นให้กับจั่วชิวหวงหลิน แต่เพื่อความอยู่รอดของตระกูลจั่วชิว!

จั่วชิวฮงและจั่วชิวเซิงย่อมเข้าใจสิ่งนี้โดยธรรมชาติ ทั้งคู่ถอนหายใจด้วยความโล่งอก ก่อนจะโค้งคำนับและจากไปทันทีหลังจากกล่าวลา

…

หลังจากออกจากห้องโถง จั่วชิวฮงกล่าวขึ้นทันทีว่า “เจ้าคิดว่าท่านบรรพจารย์อาวุโสไท่อู่จะตัดสินใจอย่างไร”

จั่วชิวเซิงตกตะลึง จากนั้นประกายแสงอันเหี้ยมโหดก็ฉายวาบอยู่ในแววตา “แน่นอนว่า ต้องฆ่าไอ้สารเลวนั่นเพื่อคลี่คลายปัญหาให้กับตระกูลจั่วชิว และปิดปากทุกคนในโลกนี้!”

“ฆ่าเฉินซีหรือ… ” จั่วชิวฮงพึมพำแล้วเขาก็กล่าวทันที “แต่นี่คือสำนักศึกษาจักรพรรดิเต๋า ด้วยความสามารถของสำนัก ท่านบรรพจารย์อาวุโสไท่อู่จะทำได้หรือ?”

จั่วชิวเซิงเผยรอยยิ้ม แต่รอยยิ้มของเขากลับเต็มไปด้วยความหมายอันลึกซึ้ง “จะเกิดอะไรขึ้นถ้าท่านบรรพจารย์อาวุโสไท่อู่วางแผนที่จะเสียสละตนเอง?”

จั่วชิวฮงตกตะลึง “มันคงไม่ถึงขั้นนั้นกระมัง”

จั่วชิวเซิงส่ายศีรษะ “แต่ข้าสามารถยืนยันได้เรื่องหนึ่ง ตราบใดที่ท่านบรรพจารย์อาวุโสไท่อู่ได้ตัดสินใจแล้ว ไอ้สารเลวนั่นจะต้องตายอย่างแน่นอน!”

เขาหยุดไปครู่หนึ่งแล้วกล่าวช้า ๆ พร้อมรอยยิ้มเหี้ยมเกรียม “รอก่อนเถอะ ภายในสองสามวันนี้ เมื่อข่าวการตายของเฉินซีแพร่กระจายไปทั่วภพเซียน ถึงเวลานั้นไม่ว่าจะเป็นเขาเทพพยากรณ์ ตำหนักเต๋าหนี่หวาหรือสำนักศึกษาจักรพรรดิเต๋า แม้พวกเขาจะทวงความเป็นธรรมให้เฉินซี แต่พวกเขาก็จะมาล้างแค้นกับท่านบรรพจารย์อาวุโสไท่อู่เพียงผู้เดียวเท่านั้น ตระกูลจั่วชิวของเราล้วนไม่เกี่ยวข้อง”

หัวใจของจั่วชิวฮงเต้นแรง ด้วยสถานะและการบ่มเพาะในปัจจุบัน เขายังคงอดไม่ได้ที่จะตกใจเมื่อได้ยินสิ่งนี้

เพราะผลลัพธ์ที่จั่วชิวไท่อู่ต้องเผชิญนั้น ร้ายแรงเหนือจินตนาการ!

“การกระทำของบรรพจารย์อาวุโสหวงหลิน ไม่เลือดเย็นไปหน่อยหรือ…? จั่วชิวฮงอดไม่ได้ที่จะกล่าว

“เลือดเย็น? ฮึ่ม! ถ้าเขาไม่สอดมือในสมรภูมินอกพิภพในวันนั้น ไอ้สารเลวนั่นคงถูกพวกเราสังหารไปนานแล้ว เรื่องคงไม่บานปลายถึงเพียงนี้” จั่วชิวเซิงตะคอกอย่างเย็นชาด้วยใบหน้าเฉยเมย “มาเถอะ อย่างไรเรื่องนี้ก็ต้องมีคนรับผิดชอบ”

พวกเขาสองคนต่างสนทนาผ่านกระแสปราณและจากไปอย่างรวดเร็ว ซึ่งตั้งใจที่จะรายงานเรื่องนี้กลับไปยังตระกูลจั่วชิว

…

“หลิงเซียว ตอนนี้เฉินซีอยู่ที่ใด?” ในห้องโถงที่ว่างเปล่า จั่วชิวไท่อู่เงียบไปนานก่อนจะเอ่ยถาม

สิ้นเสียง บริวารเต๋าก็เข้ามาอย่างเร่งรีบและโค้งคำนับ “ท่านอาจารย์ ศิษย์พี่เฉินซีกำลังปิดด่านบ่มเพาะอยู่ภายในห้องกระบี่เพื่อเตรียมความพร้อมสำหรับแดนโบราณจักรพรรดิเต๋าที่จะเปิดขึ้นในอีกสามเดือนนับจากนี้ขอรับ”

จั่วชิวไท่อู่พยักหน้าแล้วถอนหายใจ “ให้เขามาหาข้า หลังจากกลับมาจากแดนโบราณจักรพรรดิเต๋า”

บริวารเต๋าที่ชื่อว่าหลิงเซียวรีบพยักหน้ารับ “ขอรับ”

…

คุกเนตรเซียน

สายน้ำใสไหลเอื่อย เมฆขาวลอยล่องบนท้องฟ้า ในลานเล็ก ๆ ที่ล้อมรอบด้วยต้นไผ่สีเขียวหยก มีกระท่อมตั้งอยู่ริมลำธาร จั่วชิวเสวี่ยยังคงนั่งอยู่หน้าโต๊ะหินที่วางอยู่หน้ากระท่อม

ทว่า วันนี้นางไม่ได้เย็บรองเท้า แต่ดื่มชาร้อนแทน นางเหม่อมองภูเขาและลำธารเงียบ ๆ พร้อมกับสีหน้าที่ดูสับสนเหมือนกำลังครุ่นคิดบางอย่าง

ความคิดเห็น