บทที่ 1393 ทะลวงผ่านข้อจำกัดสุดท้าย

เมื่อเฉินซีและคนอื่น ๆ เริ่มทำลายข้อจำกัดทั้งหนึ่งร้อยประการสุดท้าย หัวเจี้ยนคงก็กำลังให้ความสนใจกับฉากนี้จากด้านนอกของแดนโบราณจักรพรรดิเต๋า

ถึงขั้นดูเคร่งขรึมและจริงจังขึ้นมาก

เพราะเขาตระหนักดีเช่นกันว่าข้อจำกัดทั้งหนึ่งร้อยประการสุดท้ายนั้นน่ากลัวเพียงใด สิ่งเหล่านี้เป็นข้อจำกัดจากยันต์เทวะที่จักรพรรดิเต๋าได้สร้างกับมือของตัวเอง ซึ่งย้อนกลับไปในอดีต เจ้าสำนักก็เคยติดอยู่ที่นั่นเป็นเวลากว่าครึ่งเดือน และเกือบจะไม่สามารถผ่านเข้าไปได้

ไม่เพียงแค่นั้น ทุกครั้งที่เปิดแดนโบราณจักรพรรดิเต๋า ศิษย์แทบทั้งหมดที่เข้าสู่ทางเดินดาวหางมักจะพ่ายแพ้ให้กับข้อจำกัดทั้งหนึ่งร้อยประการสุดท้ายนี้

มันเป็นเรื่องที่ช่วยไม่ได้ เพราะข้อจำกัดเหล่านั้นยากเกินไปจริง ๆ พวกมันเต็มไปด้วยพลังของทวยเทพ ดังนั้นไม่ต้องกล่าวถึงเซียนปราชญ์ แม้แต่ราชันเซียนก็ยังไม่สามารถใช้พลังเพื่อทำลายข้อจำกัดเหล่านี้ได้ ทำได้เพียงค้นหาแกนหลักของข้อจำกัดและใช้ความสามารถในการอนุมานเพื่อจัดการกับมัน

อาจกล่าวได้ว่า ไม่ว่าจะเป็นสุสานแห่งราชันนิรันดร์หรือสระโลหิตอดีตชาติ ทั้งสองแห่งก็อันตรายยิ่งกว่าทางเดินดาวหาง แต่ในแง่ของความยาก ทางเดินดาวหางนั้นยากที่สุด!

เพราะมันไม่เพียงแต่ต้องการความร่วมมือระหว่างศิษย์เท่านั้น แต่ยังเต็มไปด้วยข้อจำกัดทั้งสามพันประการที่เหมือนกับด่านอุปสรรคสามพันด่าน หากใครไม่สามารถพิชิตพวกมันได้ คนผู้นั้นก็จะหมดความหวังที่จะได้รับมรดกของจักรพรรดิเต๋าทันที

ภายใต้สถานการณ์เช่นนี้ หัวเจี้ยนคงจึงอดไม่ได้ที่จะกังวลว่าเฉินซีและคนอื่น ๆ จะต้องพ่ายแพ้อยู่ภายใต้ข้อจำกัดเหล่านี้ ด้วยเหตุนี้ มันอาจส่งผลเสียต่อสำนักศึกษาจักรพรรดิเต๋าทั้งหมด!

เหตุผลนั้นเรียบง่ายมาก เป็นเพราะมรดกของจักรพรรดิเต๋านั้นมีความสำคัญเป็นอย่างมาก และมันเกี่ยวข้องกับทุกแง่มุมของสำนัก หากไม่มีศิษย์คนใดที่สามารถสืบทอดมรดกของจักรพรรดิเต๋าได้ในครั้งนี้ ครั้งต่อไปก็ไม่รู้ว่าจะต้องรอไปอีกกี่ปี

ยิ่งไปกว่านั้น เป็นที่รู้กันทั่วไปว่า ซากโบราณสถานแรกกำเนิดได้ถูกทำลายไปแล้ว และกลียุคของทั้งสามภพก็ใกล้ที่จะปะทุขึ้นในไม่ช้า อย่างน้อยอาจหนึ่งร้อยปีนับจากนี้ หรือมากที่สุดก็ภายในหนึ่งพันปี ซึ่ง ณ เวลานั้น มรดกของจักรพรรดิเต๋าจะยังคงอยู่หรือไม่?

“โชคชะตาไม่อาจกำหนดได้ ปล่อยให้ทุกสิ่งเป็นไปตามวาสนา” คำพูดดังกล่าวแวบเข้ามาในจิตใจของหัวเจี้ยนคงโดยไม่ได้ตั้งใจ

นี่เป็นสิ่งที่อาจารย์ได้กำชับไว้ ก่อนที่เขาจะมาเปิดแดนโบราณจักรพรรดิเต๋าในครั้งนี้ ตอนนี้เมื่อลองทบทวนอย่างรอบคอบ หัวเจี้ยนคงก็อดไม่ได้ที่จะถอนหายใจ ใช่แล้ว ไม่ว่าข้าจะกังวลเพียงใด ทุกอย่างล้วนขึ้นอยู่กับโชคชะตาและวาสนา…

อย่างไรก็ดี ในเวลาต่อมา หัวเจี้ยนคงก็ไม่อาจคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้ได้อีกต่อไป เพราะจิตใจของเขาถูกดึงดูดด้วยฉากที่เกิดขึ้นบนทางเดินดาวหาง

เมื่อเวลาผ่านไป นัยน์ตาของเขาก็ค่อย ๆ หรี่เล็กลง ซึ่งใคร ๆ ก็สังเกตเห็นว่าความประหลาดใจค่อย ๆ ปรากฏอยู่ที่หน้าผาก และมันก็รุนแรงมากขึ้นเรื่อย ๆ

“เกิดอะไรขึ้น?”

“หรือว่าเฉินซีและคนอื่น ๆ จะเผชิญกับอันตรายบางอย่าง?”

หวังต้าวหลูและจั่วชิวไท่อู่สังเกตเห็นการเปลี่ยนแปลงในท่าทางของหัวเจี้ยนคง และอดไม่ได้ที่จะรู้สึกปั่นป่วนอยู่ในใจ ดังนั้นจึงรีบซักถามทันที

เนื่องจากพวกเขาก็ทราบดีว่าเมื่อหลายปีก่อน แม้แต่เจ้าสำนักก็ยังติดอยู่ในนั้นเป็นเวลาเจ็ดวัน และสิ่งนี้แสดงให้เห็นอย่างชัดเจนว่า ข้อจำกัดทั้งหนึ่งร้อยประการสุดท้ายนั้นน่ากลัวเพียงใด

หากเฉินซีและคนอื่น ๆ ประสบกับคราวเคราะห์ที่นั่น ก็คงเป็นเรื่องที่น่าเสียดายจริง ๆ

หัวเจี้ยนคงนิ่งเงียบ และจิตใจของเขากำลังจดจ่อให้สิ่งที่เกิดขึ้นบนทางเดินดาวหาง

เมื่อเห็นฉากดังกล่าว ทำให้หวังต้าวหลูและคนอื่น ๆ รู้สึกกังวล

กาลเวลาค่อย ๆ ไหลผ่านไป จนล่วงเลยมาห้าวันแล้ว ซึ่งตั้งแต่ต้นจนจบ หัวเจี้ยนคงไม่ได้กล่าวอะไรแม้แต่คำเดียว และไม่มีทางที่จะสังเกตเห็นเบาะแสใด ๆ เพียงแค่สังเกตจากสีหน้าเฉยชาเพียงอย่างเดียว

เมื่อเป็นเช่นนี้ บรรยากาศโดยรอบก็เริ่มเงียบลง

หรือว่าเฉินซีและคนอื่น ๆ จะติดอยู่ที่นั่น?

หากพวกเขาล้มเหลว การเปิดแดนโบราณจักรพรรดิเต๋าในครั้งนี้ ก็จะสูญเปล่า…

หวังต้าวหลูและจั่วชิวไท่อู่ต่างมีความคิดนี้แวบขึ้นมาในใจของพวกเขาอย่างพร้อมเพรียงกัน

ไม่ใช่แค่พวกเขาสองคน แม้แต่ผู้อาวุโสคนอื่น ๆ ที่ให้ความสนใจในสถานที่แห่งนี้ก็พูดคุยกัน และน้ำเสียงของพวกเขาก็มีความกังวลเล็กน้อย

“มันอาจจะจริง…” ในวันนี้ หัวเจี้ยนคงซึ่งเงียบอยู่ตลอดเวลาก็พึมพำ และมันดึงดูดความสนใจของคนอื่น ๆ ทันที

“เป็นอย่างไรบ้าง? พวกเขาทำสำเร็จหรือไม่?” หวังต้าวหลูเอ่ยถามอย่างเร่งรีบ

หัวเจี้ยนคงตกตะลึง และมองหวังต้าวหลูด้วยสายตาแปลก ๆ

ท่าทางเช่นนี้ ทำให้หัวใจของหวังต้าวหลูบีบรัดและรู้สึกอึดอัดจนหายใจไม่ออก ก่อนที่จะกล่าวว่า “หรือว่า… พวกเขาล้มเหลว?”

เมื่อได้ยินสิ่งนี้ หัวเจี้ยนคงก็เข้าใจทันทีว่าหวังต้าวหลูเข้าใจผิด และระบายยิ้มที่มุมปากอย่างอดไม่ได้ “ถ้าพวกเขาล้มเหลว ข้าคงไม่แปลกใจขนาดนี้”

หวังต้าวหลูและคนอื่น ๆ ต่างสับสน “หมายความว่าอย่างไร?”

“ไม่จำเป็นต้องเดา เหลืออีกเพียงสามข้อจำกัดเท่านั้น พวกเขาก็จะสามารถผ่านทางเดินดาวหางได้อย่างราบรื่น” หัวเจี้ยนคงกล่าวอย่างสบาย ๆ “หากไม่มีเหตุที่ไม่คาดคิดเกิดขึ้น พวกเขาจะสามารถออกจาก ทางเดินดาวหางได้ภายในเที่ยงวันนี้ และไปถึงโลงศพเซียนยมโลก”

ทันทีที่สิ้นคำ ทุกคนต่างตกตะลึง

ไม่ว่าจะเป็นหวังต้าวหลู จั่วชิวไท่อู่หรือผู้อาวุโสคนอื่น ๆ ที่ให้ความสนใจกับสถานการณ์ที่นี่ พวกเขาต่างกังวลว่ากลุ่มของเฉินซีจะถูกขังอยู่ในทางเดินดาวหางไปอีกนานแค่ไหน แต่ไม่คิดว่ากลุ่มของเฉินซีจะผ่านทางเดินดาวหางได้อย่างราบรื่น!

ทำให้พวกเขาตกตะลึง และต้องใช้เวลาสักพักกว่าจะฟื้นคืนสติ

“เจ้าหมายความว่าพวกเขาสามารถทำลายข้อจำกัดทั้งหนึ่งร้อยประการสุดท้ายได้อย่างราบรื่น ภายในเวลาแค่ห้าวัน?” ผู้อาวุโสคนหนึ่งถามด้วยความตกใจ

ความคิดเห็น