ตอนที่ 1415
บทที่ 1415 พบหน้าสหายเก่าอย่างไม่คาดคิด
October 21, 2026
บทที่ 1415 พบหน้าสหายเก่าอย่างไม่คาดคิด
บทที่ 1415 พบหน้าสหายเก่าอย่างไม่คาดคิด
ว่าแล้ว เฉินซีก็แวบร่างหายไป กลิ่นอายเปลี่ยนไปจากเดิม กลายเป็นความดุดันโหดเหี้ยมแผ่ออกมาแทน ดั่งราชันหาผู้ใดเทียบเคียงอำนาจได้
มันเป็นกลิ่นอายที่ได้มาจากผ่านประสบการณ์การต่อสู้และฆ่าสังหารนับไม่ถ้วน เป็นดั่งซากศพที่พอกพูนและมหาสมุทรเลือด เป็นกลิ่นอายของคนที่ผ่านการต่อสู้มานับไม่ถ้วน จัดการศัตรูมามากมาย โดยที่ไม่มีใครสามารถโค่นล้มเขาได้
พริบตาเดียวชายหนุ่มก็ดูเปลี่ยนไปเป็นคนละคน
โตวเตี่ยนยืนเบิกตากว้างอยู่ข้าง ๆ เหมือนว่าไม่เคยรู้จักเฉินซีผู้นี้ ได้แต่ยืนตะลึง
ครืน!
กลิ่นอายดุดันที่พุ่งออกมาจากร่างเฉินซีนั้นแกร่งกล้านัก จิตสังหารหนั่นแน่นดีดขึ้นฟ้า ทำให้เวหาและเมฆารัศมีแสนลี้เกิดความโกลาหลและสั่นสะท้าน คล้ายกับกำลังร้องโหยหวนยอมสยบต่อราชัน
ร่างสูงใหญ่ย่างเท้าอยู่กลางอากาศ ปราณเซียนพิสุทธิ์แผ่ออกมาจากร่าง ทำให้มีกลิ่นอายดุดันคล้ายกับเทพลงมาจุติยังโลกมนุษย์ เป็นเหมือนราชันแห่งสวรรค์ที่ทำเอาพลังเต๋ารู้แจ้งบิดเบี้ยวและเปลี่ยนไปตามความต้องการได้
หรือก็คือ รัศมีแสนลี้ถูกพลังของเขากักเอาไว้แล้ว และจะไม่มีสิ่งมีชีวิตใดสามารถหนีพ้นออกไปได้!
แต่พลังเก้าในสิบส่วนของเฉินซียังถูกผนึกไว้ หากเขาใช้พลังได้เต็มที่ ไม่ว่าจะเป็นเมืองหรือจะเป็นทั้งราชวงศ์ซ่ง กระทั่งโลกโถงโบราณก็คงพังทลายจากการโจมตีเพียงครั้งเดียว!
ทว่าเท่านี้ความแกร่งของเฉินซีก็เพียงพอที่จะทำให้ทั่วทั้งภพมนุษย์หวาดกลัวได้แล้ว
พริบตานั้น เสียงโห่ร้องแห่งสงครามพลันหยุดชะงัก!
ไม่ว่าจะเป็นกองทัพต่างพิภพหรือผู้บ่มเพาะที่อยู่ในเมือง ทั้งหมดล้วนสัมผัสได้ถึงความขนหัวลุก ในใจรู้สึกเย็นยะเยือกขึ้นมา ใบหน้าซีดขาวกันเป็นแถว
“ใครกัน!”
“บัดซบ! เป็นคนพื้นเมือง!”
“ระวังตัวด้วย! ทุกคนระวัง!”
เมื่อทุกคนสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายน่าเกรงขามโหดเหี้ยมที่เจืออยู่ในอากาศ กองกำลังต่างพิภพนับพันก็เปล่งเสียงร้องหวาดผวาดังระงม
“ใจเย็นก่อน! ให้ข้าจัดการมันเอง!”
ฟ่าว!
อากาศเกิดความผันผวน คนต่างพิภพพากันรุดหน้าพุ่งเข้ามา
เจ้าของเสียงมีผมสีเขียวดูเหมือนสาหร่าย รูปร่างใหญ่โต หว่างคิ้วคือผลึกแก้วสีน้ำเงินเข้ม พอเขาลงมือ ร่างก็ปลดปล่อยกลิ่นอายดุดันสูงส่งออกมา เขาคือแม่ทัพต่างพิภพที่ฝีมือทัดเทียมเซียนปฐพี!
“แม่ทัพหลานเท่ออี! เป็นแม่ทัพหลานเท่ออี!”
เมื่อเห็นแม่ทัพพุ่งตัวออกไป กองกำลังต่างพิภพต่างร้องยินดีจนเสียงดังสนั่นฟ้า ใบหน้าเต็มไปด้วยความชื่นชมที่มีต่อแม่ทัพของตน
แต่สีหน้าเหล่าผู้บ่มเพาะในเมืองกลับเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึม พวกเขาไม่คิดเลยว่าจะมีแม่ทัพอยู่ท่ามกลางกองทัพต่างพิภพด้วย ภายในโลกโถงโบราณ คนต่างพิภพระดับนี้ก็นับว่าเป็นที่สุดของที่สุดแล้ว!
แต่โชคร้ายที่ครั้งนี้ต้องมาเจอกับเฉินซี
ฟ่าว!
พอเห็นแม่ทัพหลานเท่ออี เฉินซีไม่ได้ขยับเคลื่อนหรือสนใจอีกฝ่าย เขาเพียงกวาดมือออกไป ซัดปราณกระบี่ฟาดฟันศัตรู
ฉัวะ!
พริบตานั้นก็เหมือนเวลาถูกหยุด ภายใต้สายตาตื่นตะลึงของคนรอบข้าง แม่ทัพหลานเท่ออียังไม่ทันได้เข้าถึงตัวเฉินซี ร่างก็ถูกเฉือนขาดเป็นสองส่วน ที่แปลกคือตอนนั้นเขายังคำรามลั่นด้วยใบหน้าโหดเหี้ยมออกมาอยู่ด้วยซ้ำ…
ซู่!
เลือดสีน้ำเงินพุ่งออกมาจากร่างแม่ทัพหลานเท่ออีจนย้อมเบื้องบนเป็นสีฟ้า เป็นภาพที่ดูน่าหวาดกลัวแต่ก็งดงามตาไปพร้อมกัน
ทั้งยังเป็นเหตุการณ์ที่ทำให้คนรอบข้างอ้าปากค้าง จากที่อึ้งอยู่ก็ดึงสติกลับมาได้ทันที
แม่ทัพหลานเท่ออีตายแล้ว!
ตัวตนระดับแม่ทัพยังไม่ทันได้ลงมือก็ถูกฟันร่างขาดเป็นสองส่วน สิ้นใจอยู่กลางอากาศแล้ว!
เรื่องเกิดขึ้นรวดเร็วนัก หากไม่ได้เห็นด้วยสองตาตน ก็คงไม่มีใครเชื่อ
“นายท่าน!”
“แม่ทัพหลานเท่ออี!”
“เป็นเช่นนี้ได้อย่างไร?”
“ไอ้พวกคนพื้นเมืองบัดซบ! ฆ่า! ฆ่ามันให้หมด!”
ทันใดนั้นพวกกองทัพต่างพิภพก็คำรามเสียงดังลั่น ปนเปกับเสียงร้องเศร้าโศกเสียใจ จากนั้นพวกมันก็พุ่งเข้ามาใส่เฉินซีดั่งคลื่นสมุทร
เฉินซีเห็นดังนั้นจึงไม่ยั้งมืออีก เขาพุ่งร่างเข้าไปทันที!
ตอนนี้ปราณกระบี่คมกริบมากมายระเบิดออกมาจากทั่วร่าง ประหนึ่งเทพกระบี่ ที่ไม่ว่าจะเดินผ่านไปทางใด พวกคนต่างพิภพก็ถูกสังหารสิ้นได้โดยง่าย เลือดกระฉูดขึ้นฟ้า เสียงกรีดร้องดังโหยหวนทั่วท้องนภา
อาจเรียกได้ว่าเฉินซีชี้กระบี่ไปทางใดก็ไม่อาจมีใครหยุดเขาได้ ทุกอย่างถูกทำลายสิ้นในเงื้อมมือของคนผู้นี้!
หากมองมาจากที่ไกล เงาร่างโดดเดี่ยวของเฉินซีนั้นแวบไปมาในกองทัพขณะใหญ่ของพวกคนต่างพิภพ กระบี่เป็นเหมือนเส้นแสงกวาดผ่านรอบข้าง กลิ่นอายดั่งราชันผู้ปกครองใต้หล้า ดูโดดเด่นเหนือใครจนไร้ผู้ใดกล้าสบตาโดยตรง
ท่ามกลางการฆ่าสังหารอันน่าหวาดกลัวเช่นนี้ กองกำลังต่างพิภพนับพันคล้ายกับผ้าขี้ริ้วถูกฉีกออกเป็นชิ้น ๆ ซากศพนอนกองพะเนิน เลือดนองพื้น