บทที่ 1448 มาถึงอย่างต่อเนื่อง

บทที่ 1448 มาถึงอย่างต่อเนื่อง

บทที่ 1448 มาถึงอย่างต่อเนื่อง

เสียงนี้เป็นดั่งเสียงฟ้าร้อง มันกักขฬะและไม่ถูกจำกัด ทั้งยังดังก้องไปทั่วฟ้าดิน

อย่างไรก็ตาม หมัดนั้นเร็วกว่าเสียง เสมือนข้ามกาลเวลาและมิติอันไร้ขอบเขตเพื่อมาถึงที่นี่ แม้จะดูเรียบง่ายมาก แต่พลังของมันมีอยู่ทุกหนทุกแห่ง!

อานุภาพของหมัดนั่นท่วมท้นไปทั้งฟ้าดิน คล้ายตั้งใจทำลายปฐพี สะท้านฟ้าสะเทือนดิน

โครม!

คลื่นเสียงคำรามอันน่าสะพรึงกลัวประหนึ่งคลื่นที่โหมกระหน่ำกวาดผ่านผืนฟ้า

ทันใดนั้น จิตใจของเฉินซีพลันพร่ามัว วิสัยทัศน์ตรงหน้ากลายเป็นสีขาว ไม่อาจมองเห็นถึงสิ่งใด และได้ยินเพียงเสียงตะโกนของความประหลาดใจที่ดังก้อง

“หมัดสัประยุทธ์ทลายเต๋า!”

“ผู้นำแห่งตระกูลเซวียนหยวน เซวียนหยวนเส้า!”

เมื่อวิสัยทัศน์ของเฉินซีกลับมาชัดเจน เขาก็มองเห็นร่างสูงใหญ่ในชุดคลุมสีม่วงยืนอยู่ข้างเคียง ร่างนั้นมีคิ้วหนา ดวงตากลมโต เป็นชายวัยกลางคนที่แข็งแกร่งและสง่างาม

ทั้งที่ยืนอยู่อย่างสบาย ๆ แต่ร่างกายกลับเปล่งรัศมีที่ครอบงำสูงส่งราวกับท้องฟ้า ซึ่งดูเหมือนเทพอสูรโบราณที่มีกลิ่นอายน่าเกรงขามและสง่างาม

บุคคลนี้น่าจะเป็นบิดาของอาซิ่ว เซวียนหยวนเส้า!

การได้รับชีวิตใหม่ในขณะที่ตกอยู่ในสถานการณ์สิ้นหวัง ทำให้ความโกรธ ความเกลียดชัง และความคับข้องในหัวใจสลายไปสิ้น โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อเห็นว่าจั่วชิวเฟยหมิงยังไม่ได้ระเบิดตัวเอง เฉินซีก็อดไม่ได้ที่จะถอนหายใจเบา ๆ ด้วยความโล่งอก

ในทางกลับกัน หัวเจี้ยนคงยังคงต่อสู้อย่างห้าวหาญกับคู่ต่อสู้สามคนบนท้องฟ้า แต่แท้จริงแล้ว เขาไม่ได้ตกเป็นฝ่ายเสียเปรียบแม้แต่น้อย ทั้งยังดูน่าเกรงขามอย่างยิ่ง!

นี่คือการต่อสู้ระหว่างราชันเซียน!

ยิ่งไปกว่านั้น แม้แต่ราชันเซียนวิถีลึกล้ำที่มีชื่อเสียงระบือลั่นไปทั่วภพเซียนหรือผู้อาวุโสของตระกูลจงหลีที่บำเพ็ญเพียรอย่างสันโดษ ก็ยังเป็นหนึ่งในคู่ต่อสู้ของเขา

แม้ว่าจะไม่ทราบตัวตนของราชันเซียนคนสุดท้าย แต่พลังฝีมือของคนผู้นี้ไม่ได้ด้อยไปกว่าจงหลีเฟิงและราชันเซียนวิถีลึกล้ำเลยสักนิด ดังนั้น เนื่องจากหัวเจี้ยนคงสามารถต่อกรกับทั้งสามคนได้ในคราวเดียว มันจึงชี้ชัดว่าพลังฝีมือของหัวเจี้ยนคงนั้นน่าทึ่งเพียงใด

หลังจากนั้น เฉินซีก็สังเกตเห็นจั่วชิวเฟิง เว่ยซิง และคนอื่น ๆ จ้องมองเซวียนหยวนเส้าด้วยสีหน้าหมองคล้ำ แววตาเต็มไปด้วยความเย็นชาและน่ากลัว

เห็นได้ชัดว่าพวกเขาโกรธสุดขีด ที่จู่ ๆ เซวียนหยวนเส้าก็ปรากฏตัวขึ้น และทำให้แผนการทั้งหมดล้มเหลว

“เซวียนหยวนเส้า! ไอ้สารเลวนี้กลายเป็นลูกเขยของตระกูลเซวียนหยวนของเจ้าตั้งแต่เมื่อไหร่? หรือเจ้าคิดว่าเพียงตัวคนเดียวก็สามารถพลิกสถานการณ์นี้ได้หรือ” จั่วชิวเฟิงกล่าวด้วยเสียงทุ้มต่ำ “ข้าแนะนำให้เจ้าหลีกทางไปเสีย และอย่าได้ยุ่งเกี่ยวกับเรื่องนี้ มิฉะนั้นเจ้าอาจไม่มีวันได้กลับไป!”

“ฮ่า ๆ! จั่วชิวเฟิง เจ้ายังคงไร้ยางอายไม่เคยเปลี่ยน มีใครในภพเซียนที่ไม่รู้ถึงคำสัญญาของอาซิ่วที่มีต่อข้าบ้าง? แต่บังเอิญว่าไอ้แก่อย่างเจ้ากลับแสร้งเป็นไม่รู้ ตอนนี้เจ้ายังร่วมมือกับไอ้พวกสารเลวที่มาจากนิกายอำนาจเทวะ เจ้าช่างไร้ยางอายยิ่งนัก!”

เซวียนหยวนเส้าคำรามกลั้วหัวเราะ เขามีรูปลักษณ์ที่องอาจและสง่างาม สายตาประหนึ่งสายฟ้าสองสาย และทุกถ้อยคำที่กล่าวก็เปี่ยมด้วยกลิ่นอายอหังการสูงสุด แม้จะอยู่เพียงลำพัง ทว่ายังมีกลิ่นทรงอำนาจและไม่ธรรมดา

โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อเขาก่นด่าจั่วชิวเฟิงอย่างตรงไปตรงมา และเรียกจั่วชิวเฟิงว่าไร้ยางอาย ก่อนที่จะเรียกเว่ยซิงและคนอื่น ๆ ว่าไอ้สารเลว เขาช่างกล้าจนน่าประหลาดใจ

ทันที่สิ้นคำเหล่านี้ มันทำให้สีหน้าของจั่วชิวเฟิง เว่ยซิง และคนอื่น ๆ มืดมนทันที

เฉินซีหัวเราะอย่างขมขื่นในใจ โดยปกติแล้ว เขาทราบดีว่าเซวียนหยวนเส้ากำลังพูดถึงอะไร แต่ก็รู้สึกกระดากไม่ได้ เมื่ออีกฝ่ายเรียกตนว่าลูกเขย

“เซวียนหยวนเส้า! อย่าได้อวดดีนัก! เจ้าคิดว่าตระกูลจั่วชิวของข้าไม่อาจทำอะไรกับเจ้าได้จริง ๆ หรือ?” จั่วชิวเฟิงตะโกนด้วยเสียงทุ้มต่ำและน่ากลัว

“ท่านประมุขจั่วชิวอย่าได้เสียเวลากับเขา ในเมื่อประมุขเซวียนหยวนต้องการสอดมือ ดังนั้นเราจะทำให้เขาทิ้งชีวิตไว้เบื้องหลัง!” เว่ยซิงเผยรอยยิ้มอันน่าสยดสยองขณะโบกมือ

ฟิ่ว! ฟิ่ว! ฟิ่ว!

ร่างชุดคลุมทั้งสามก็กระโจนออกไปทันที แต่สิ่งที่ควรกล่าวถึง คือราชันเซียนทั้งสองที่โจมตีเฉินซีก่อนหน้านี้ ก็อยู่ในหมู่พวกมันด้วย

เป็นเรื่องที่น่าเสียดาย เพราะอีกแค่นิดเดียว พวกเขาก็จะสามารถสังหารเฉินซีได้แล้ว แต่ท้ายที่สุดก็ถูกหยุดด้วยพลังหมัดจากเซวียนหยวนเส้าที่ปรากฏตัวขึ้นอย่างกะทันหัน

“โอ้! ช่างฟังดูสูงส่งเสียจริง! ไอ้พวกสวะที่ปิดบังตัวตนของเจ้า ตั้งใจจะฆ่าข้าหรือ? อยากตายก็เข้ามา ข้าอดกลั้นมานานหลายปีแล้ว ระบายด้วยการฆ่าไอ้สารเลวจากนิกายอำนาจเทวะก็ไม่เลว!”

เซวียนหยวนเส้าคำรามอย่างเย็นชาด้วยท่าทีรังเกียจ ก่อนที่ร่างของเขาจะเปล่งประกาย ร่างกายแผ่กลิ่นอายที่น่าเกรงขามและอหังการยิ่งขึ้น มันสั่นสะเทือนฟ้าดิน ทำให้สรรพสิ่งคร่ำครวญและตัวสั่น ราวกับยอมจำนนต่อราชัน

“ฆ่า! ฆ่าไอ้สารเลวปากดีนี่ซะ!” เว่ยซิงตะโกนด้วยความโกรธ

“ฮึ่ม! เจ้าคิดจะรังแกกันหรืออย่างไร? เจ้าคิดว่าตระกูลเซวียนหยวนของข้าไร้ผู้มีฝีมือจริง ๆ หรือ?” ก่อนที่ร่างชุดคลุมทั้งสามจะเคลื่อนไหว เสียงแหบแห้งและดุร้ายก็ดังขึ้นอีกครั้ง พร้อมกับเสียงนี้ ร่างทั้งสองก็แยกห้วงมิติ และมาถึงที่นี่ทันที

หนึ่งในนั้นคือชายชราผมหงอก อีกคนเป็นชายวัยกลางคนที่มีเคราที่ดูเหมือนนกนางแอ่น ทั้งสองมีรูปลักษณ์ที่แตกต่างกัน แต่กลิ่นอายกลับน่าเกรงขามเสียเหลือเกิน และทั้งสองต่างเป็นราชันเซียน!

“เซวียนหยวนเฟิงเฉิน! เซวียนหยวนท่าเป่ย!” ม่านตาของจั่วชิวเฟิงหดตัว ในขณะที่ตระหนักด้วยความตกใจว่าพวกเขาเป็นผู้อาวุโสของตระกูลเซวียนหยวน ยิ่งไปกว่านั้น ยังเป็นตัวตนรุ่นเดียวกับจั่วชิวหวงหลิน จั่วชิวเฟยหมิง และจงหลีเฟิง!

เมื่อลองคิดดู แม้แต่ตระกูลจั่วชิวก็ยังมีราชันเซียนอยู่มากมาย แล้วในฐานะหนึ่งในเจ็ดตระกูลโบราณที่ยิ่งใหญ่ ตระกูลเซวียนหยวนจะด้อยกว่าตระกูลจั่วชิวได้อย่างไร