บทที่ 1556 ปฏิบัติการล่าสังหาร

……….

เอกภพสมุทรทักษิณา?

เฉินซีครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วจึงส่ายศีรษะในท้ายสุด เป็นเพราะเขายังไปไม่ถึงเอกภพมสิหิม แล้วเขาจะมีอารมณ์มาสนใจเอกภพสมุทรทักษิณาได้อย่างไร

หลังจากนั้น เถี่ยคุนได้มอบแผนที่ให้กับเฉินซี และแผนภาพของดาราจักรทั้งสามพันแห่งของเอกภพมสิหิมถูกวาดไว้บนนั้น ยิ่งไปกว่านั้น มันยังระบุเส้นทางที่จะมุ่งหน้าไปยังดาราจักรศิลาหยกซึ่งนิกายศักดิ์สิทธิ์ทุคตินีลโลหิตก่อตั้งอยู่ที่นั่นอย่างชัดเจน

หลังจากทำทั้งหมดนี้แล้ว เถี่ยคุนก็บอกลาและจากไป เพื่อให้เฉินซีได้มุ่งความสนใจไปที่การฟื้นฟูพลังของตัวเองอย่างเต็มที่

ไม่ว่าจะอย่างไรก็ตาม วันนี้ข้าต้องไปจากที่นี่…

เฉินซีหายใจเข้าลึก ๆ พลันขจัดความคิดฟุ้งซ่านที่อยู่ในใจ แล้วจึงนั่งสมาธิเพื่อบ่มเพาะ

แม้ว่าการต่อสู้ครั้งก่อนจะสิ้นสุดลง แต่ปัญหาในภายภาคหน้าก็ยังไม่หมดสิ้น และเขาตระหนักดีว่า หากอี้เทียนนายน้อยสามแห่งตระกูลต้าอี้ตามมาทัน ผลที่ตามมาย่อมยากที่จะจินตนาการได้

ดังนั้นเขาจึงต้องจากไปในวันนี้

ไม่ว่าจะไปใดก็ดีกว่ารั้งอยู่ที่นี่

……

ฟิ่ว!

ภายในป่าโบราณที่ตั้งตระหง่านอยู่ในเมฆ ลูกศรศักดิ์สิทธิ์สีดำพุ่งทะลุอากาศราวกับสายฟ้า และพุ่งไปในระยะไกลอย่างดุเดือด

ในเวลาสั้น ๆ เสียงร้องโหยหวนอันน่าสังเวชก็ดังก้องมาจากระยะไกล

“ทักษะอันยอดเยี่ยม ข้าเชื่อว่าอีกไม่นานนายน้อยจะสามารถก้าวเข้าสู่ขอบเขตเซียนธนู และกลายเป็นปรมาจารย์นักธนูที่แท้จริงของตระกูล! ซึ่งหากท่านบรรพบุรุษได้ยินเรื่องนี้ ท่านจะต้องยินดีปรีดาอย่างแน่นอน” ภายในป่า ลุงเก้าปรบมือและชมเชย

เหล่าองครักษ์ที่ยืนอยู่ข้างเคียง ต่างก็ส่งเสียงโห่ร้องอย่างไม่สิ้นสุดเช่นกัน

อี้เทียนผู้สวมชุดคลุมสีขาวและมีรูปลักษณ์หล่อเหลา พลันโยนคันธนูให้คนรับใช้ที่อยู่ใกล้เคียง จากนั้นยิ้มเบา ๆ “พวกเจ้าไม่จำเป็นต้องเยินยอข้าหรอก ข้ารู้ตัวดีว่ายังอยู่ห่างจากขอบเขตเซียนธนูเพียงใด”

แม้เขาจะกล่าวเช่นนี้ แต่รอยยิ้มอันภาคภูมิก็ปรากฏที่ริมฝีปาก

เสียงกรอบแกรบดังขึ้น องครักษ์ผู้หนึ่งได้ลากร่างที่บาดเจ็บสาหัสและหมดสติเข้ามา จากนั้นก็โค้งคำนับ “นายน้อย นี่คือเหยื่อของท่าน”

“จะมีประโยชน์อะไรที่จะเก็บมันไว้ถ้ามันมีพลังที่ต่ำเช่นนี้? ฆ่ามันซะ” อี้เทียนไม่แม้แต่จะเหลือบแลร่างนั้น ก่อนจะโบกมืออย่างไม่ใส่ใจ

“ขอรับ”

พรวด!

องครักษ์ฟาดฝ่ามือเข้าใส่ทันที และทำลายวิญญาณภายในร่างนั้นจนแตกสลาย

“ช่างน่าเบื่อยิ่งนัก เดิมทีข้าคิดว่าตั้งแต่แดนโลกาวินาศถูกเปิดออก และพลังแห่งความหายนะได้พัดผ่านภพเบื้องล่าง ข้าอาจสามารถจับเหยื่อที่น่าเกรงขามได้ แต่ใครจะคิดว่าความแข็งแกร่งของเหยื่อเหล่านี้ มีแต่จะเลวร้ายลงเท่านั้น” อี้เทียนส่ายศีรษะด้วยความจนใจเล็กน้อย จากนั้นก็นึกถึงบางสิ่งบางอย่างและกล่าวว่า “จริงสิ มีข่าวเกี่ยวกับเจ้าเด็กนั้นบ้างหรือไม่?”

ทันทีที่สิ้นคำ สีหน้าของทุกคนก็มืดมนเล็กน้อย พวกมันตระหนักดีว่านายน้อยสามอี้เทียนกำลังกล่าวถึงเฉินซี ชายหนุ่มมากเล่ห์และน่าเกรงขามจากภพเบื้องล่าง

โดยเฉพาะอย่างยิ่งลุงเก้า สีหน้าก็ดูมืดมนเป็นพิเศษ เพราะในวันนั้น เขาเกือบจะถูกฆ่าตาย และเรื่องนี้ทำให้เขารู้สึกเสียใจอย่างยิ่งมาตั้งแต่วันนั้น

เหตุผลก็คือ ในระหว่างการต่อสู้ครั้งนั้น เขาไม่สามารถใช้พลังของเต๋าแห่งคันศรได้อย่างเต็มที่ และทำได้เพียงต่อสู้กับเฉินซีในระยะประชิดเท่านั้น มิหน้ำซ้ำยังกลายเป็นฝ่ายที่เสียเปรียบ

“ช่างน่าสนใจ เจ้าเด็กนั่นสามารถซ่อนตัวได้จนถึงตอนนี้ ข้ายิ่งต้องการให้มันยอมจำนนเป็นทาสเทพของข้ามากขึ้น” อี้เทียนหัวเราะเบา ๆ และแววตาทอประกายครุ่นคิด

“แต่นายน้อย เรามีเวลาอีกเจ็ดวันเท่านั้น หากเรายังไม่กลับไปในเวลานั้น ท่านจะไม่สามารถลงทะเบียนเพื่อเข้าร่วมการชุมนุมล่าดารา ซึ่งจัดขึ้นโดยจักรพรรดินีอวี้เชอได้” ลุงเก้าลังเลและกล่าวเตือน

อี้เทียนตกตะลึง จากนั้นโบกมือ “ยังเหลืออีกเจ็ดวันมิใช่หรือ? เราจะทำให้ทันเวลา”

ฟิ่ว!

ในขณะนี้ เสียงแหลมคมของอากาศถูกแยกออกจากกันดังกึกก้องมาจากระยะไกล พร้อมกับเสียงนี้ สายฟ้าสีแดงเลือดก็มาถึงในบัดดล มันหยุดอยู่กลางอากาศ และกลายร่างเป็นสตรีนางหนึ่งอย่างรวดเร็ว

นางสวมชุดสีเหลือง มีผมสวยพลิ้วไหวดุจน้ำตก และสีหน้าเฉยเมย น่าตกใจที่นางคืออวี้เฉินที่หลบหนีและรอดพ้นความตายจากเฉินซี

แต่กระนั้น ใบหน้าของนางก็ดูซีดเซียวและโปร่งแสงอย่างน่าสยดสยอง กลิ่นอายอ่อนแอ เห็นได้ชัดว่านางยังไม่หายจากอาการบาดเจ็บที่ได้รับอย่างเต็มที่

“อวี้เฉิน เกิดเรื่องอันใดขึ้น?” อี้เทียนกล่าวด้วยความประหลาดใจ

คนอื่น ๆ หันมองอย่างต่อเนื่องเช่นกัน และเผยให้เห็นถึงความตกใจเล็กน้อย พวกเขาตระหนักดีว่าอวี้เฉินเป็นผู้ขัดเกลากายา และการบ่มเพาะของนางก็เกือบจะบรรลุขอบเขตเทวารู้แจ้งวิญญาณแล้ว แม้แต่ลุงเก้าก็ไม่กล้าดูแคลน

แต่ในขณะนี้ นางกลับได้รับบาดเจ็บสาหัสและมีสภาพที่ดูไม่ได้ หลังจากที่ต้องหลบหนีเพื่อเอาชีวิตรอด แล้วพวกเขาจะไม่ตกใจได้อย่างไร?

“นายน้อยสาม ข้าขออภัยด้วย ความแข็งแกร่งของเหยื่อนั้นน่าสะพรึงเกินไป และการปฏิบัติการก็ล้มเหลว…” อวี้เฉินมีสีหน้ามืดมนขณะที่ตอบอย่างขมขื่น

คนอื่น ๆ ต่างหันมองหน้ากัน แม้ว่าพวกเขาจะคาดเดาผลลัพธ์ได้ แต่ก็ยังรู้สึกไม่เชื่อเล็กน้อย เมื่อได้ยินจากปากของอวี้เฉินเอง

“เกิดอะไรขึ้นกันแน่?” อี้เทียนขมวดคิ้วพลางกล่าว

อวี้เฉินหายใจเข้าลึก ๆ และไม่กล้าปิดบังอะไร นางบรรยายทุกสิ่งที่เกิดขึ้นในระหว่างการต่อสู้

ความคิดเห็น