บทที่ 1563 กำแพงคุนเผิง

บทที่ 1563 กำแพงคุนเผิง

……….

บทที่ 1563 กำแพงคุนเผิง

เมื่อเห็นท่าทางประหลาดใจของเฉินซี หญิงชราผมขาวก็ทอดถอนใจอีกครั้ง ราวกับนางกำลังคร่ำครวญถึงกาลเวลาที่ทำให้ทุกอย่างเปลี่ยนไป

“ใช่แล้ว แดนโลกาวินาศที่เจ้ากล่าวถึงนั้นถูกสร้างขึ้นจากซากศพของจ้าวเต๋าคุนเผิง” หญิงชราผมขาวกล่าวด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา “อีกนัยหนึ่ง ฟ้าดินอันกว้างใหญ่ที่เราอยู่ตอนนี้ คืออยู่ภายในซากศพของจ้าวเต๋าคุนเผิง”

เมื่อได้รับคำยืนยันจากนาง เฉินซีอดไม่ได้ที่จะอุทานด้วยความประหลาดใจ

เมื่อตอนที่ยังอยู่ในสามภพ เขาพยายามคาดเดาว่าแดนโลกาวินาศแท้จริงคือสิ่งใด เหตุใดจึงสามารถพันธนาการเหล่าตัวตนที่ขอบเขตเทวาได้? เหตุใดภัยพิบัติที่แผ่ขยายไปทั่วสามภพจึงปะทุออกมาจากแดนโลกาวินาศ?

จนกระทั่งเข้าสู่แดนโลกาวินาศ เฉินซีสังเกตเห็นว่าแดนโลกาวินาศถูกแบ่งออกเป็นพื้นที่ทุ่งโอสถและพื้นที่ล่า ยิ่งไปกว่านั้น กฎแห่งเต๋าสวรรค์ของที่นี่ก็สามารถกำจัดกฎแห่งเต๋าศักดิ์สิทธิ์และเคล็ดวิชาต่าง ๆ ที่ตัวตนขอบเขตเทวาครอบครองอยู่ได้อย่างต่อเนื่อง

นอกจากนั้น สถานที่แห่งนี้ยังเป็นสถานที่สร้างความสำราญใจให้แก่ผู้เยี่ยมยุทธ์ของแดนเทพโบราณท่องไปได้อย่างอิสระ!

ทว่าเฉินซีไม่เคยคาดคิดมาก่อนว่ารูปลักษณ์ดั้งเดิมของสถานที่ที่ลึกลับ กว้างใหญ่ แปลกประหลาด และพิสดารแห่งนี้ ซึ่งอยู่ระหว่างสามภพเบื้องล่างกับแดนเทพโบราณ แท้จริงแล้วเป็นเพียงซากศพเท่านั้น!

จ้าวเต๋าคุนเผิง !?

เขาเป็นใครกัน?!

เพียงซากศพที่เขาเหลือไว้ก็แปรเปลี่ยนเป็นโลกอันกว้างใหญ่ และสร้างกฎแห่งเต๋าสวรรค์ที่ล้ำเกินจินตนาการ หากยังมีชีวิตอยู่ คนผู้นี้จะแข็งแกร่งปานใด?

เมื่อยิ่งคิดถึงเรื่องนี้มากเท่าใด เฉินซีรู้สึกตกใจมากขึ้นเรื่อย ๆ

คุนเผิงกลายเป็นมัจฉาเมื่อเข้าสู่ทะเล ร่างกายของมันกว้างใหญ่ไร้ขอบเขต เมื่อมันทะยานขึ้นไปในอากาศ มันก็กลายเป็นวิหคขนาดมหึมาที่มีปีกห้อยลงมาจากหมู่เมฆ ซึ่งเหินบินไปบนท้องฟ้าและท่องไปในจักรวาล

ในช่วงยุคบรรพกาลหลังจากที่ความโกลาหลเพิ่งถูกแยกออก คุนเผิงเป็นสัตว์ร้ายอันดับหนึ่งที่ได้รับการยอมรับจากสาธารณชน มันควบคุมกฎแห่งการกลืนกินโดยกำเนิด และทำให้สามภพตกตะลึง ครั้งหนึ่งมันเคยกลืนกินเทพผู้ยิ่งใหญ่ไปนับไม่ถ้วน ทำให้มันมีชื่อเลื่องลือในแง่ความดุร้าย

นี่คือความเข้าใจของเฉินซีที่เกี่ยวกับคุนเผิง แต่ที่สำคัญที่สุด คือเขาได้เข้าใจเคล็ดวิชาศักดิ์สิทธิ์ของคุนเผิง และยังเข้าใจกฎแห่งการกลืนกิน ดังนั้นเขาจึงตระหนักอย่างลึกซึ้งถึงพลังที่คุนเผิงครอบครอง

แต่เห็นได้ชัดว่าจ้าวเต๋าคุนเผิงที่หญิงชราผมขาวกล่าวถึงนั้นน่ากลัวยิ่งกว่าคุนเผิงที่ตนเข้าใจ เพราะหลังจากที่มันพินาศ ซากของมันยังกลายเป็นแดนโลกาวินาศได้ ดังนั้นเมื่อลองคิดดูแล้ว มีเทพสักกี่คนในโลกนี้ที่สามารถบรรลุสิ่งนี้ได้?

นี่คือสาเหตุสำคัญที่ทำให้เฉินซีตกตะลึง

“กฎแห่งเต๋าสวรรค์ที่นี่คงจะไม่ได้ถูกสร้างขึ้นโดยเต๋าศักดิ์สิทธิ์กลืนกินที่ครอบครองโดยจ้าวเต๋าคุนเผิงเมื่อเขาพินาศกระมัง?” ทันใดนั้น เฉินซีก็ตระหนักถึงบางสิ่งพลางกล่าวด้วยความตกใจ

เป็นที่รู้กันทั่วไปว่า กฎแห่งเต๋าสวรรค์ในแดนโลกาวินาศสามารถสยบกฎแห่งเต๋าศักดิ์สิทธิ์และเคล็ดวิชาต่าง ๆ ที่เทพครอบครองจากภพเบื้องล่างได้อย่างสิ้นเชิง

ลักษณะเฉพาะนี้ คล้ายคลึงอย่างมากกับเต๋าศักดิ์สิทธิ์กลืนกินที่คุนเผิงครอบครอง!

“อาจถือว่าเป็นเช่นนั้น” หญิงชราผมขาวพยักหน้า “อย่างไรก็ตาม มันแตกต่างจากเต๋าศักดิ์สิทธิ์กลืนกินที่แท้จริง ย้อนไปเมื่อหลายปีก่อน เมื่อจ้าวเต๋าคุนเผิงท่องไปในแดนเต๋าโลกาวินาศ เขาประสบกับคราวเคราะห์และเสียชีวิตลงที่นี่ พลังงานลึกลับประเภทหนึ่งที่เรียกว่าแสงแห่งโลกาวินาศยังคงอยู่ในซากศพของเขา และตอนนี้มันได้หลอมรวมเข้ากับพลังงานของเต๋าแห่งสวรรค์ที่นี่แล้ว”

นางหยุดครู่หนึ่งแล้วกล่าวต่อ “กล่าวง่าย ๆ กฎแห่งเต๋าสวรรค์ที่นี่เป็นพลังงานที่ผิดปกติซึ่งเกิดขึ้นหลังจากที่เต๋าศักดิ์สิทธิ์กลืนกินหลอมรวมกับแสงแห่งโลกาวินาศ เต๋าศักดิ์สิทธิ์กลืนกินได้กลืนกินกฎแห่งเต๋าศักดิ์สิทธิ์ ในขณะที่แสงแห่งโลกาวินาศได้ระงับเคล็ดวิชาที่เทพครอบครอง”

“ที่แท้ก็เป็นเช่นนั้น” เฉินซีมีเข้าใจอย่างถ่องแท้ จากนั้นพลันตระหนักถึงอะไรบางอย่างได้ “หากเป็นเช่นนั้น แล้วแดนเต๋าโลกาวินาศนั้นเป็นสถานที่แบบใด?”

แดนโลกาวินาศและแดนเต๋าโลกาวินาศ แม้ชื่อนี้จะต่างกันเพียงคำเดียว แต่เฉินซีก็มองออกว่ามันแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง

“นั่นเป็นสถานที่อันตรายอย่างยิ่ง ซึ่งทำให้จ้าวเต๋าคุนเผิงพินาศได้” หญิงชราผมขาวเผยให้เห็นความเกลียดชังอันขมขื่น และมีแม้แต่ร่องรอยของความกลัวอย่างลึกซึ้ง “ถ้าบรรพบุรุษของเผ่าจุลบรรพกาลของข้าไม่ได้เข้าสู่แดนเต๋าโลกาวินาศกับจ้าวเต๋าคุนเผิง แล้วเผ่าของข้าจะถูกขังอยู่ที่นี่มาจนถึงตอนนี้ได้อย่างไร?”

“ท่านยาย แต่ข้าได้ยินมาว่า ถ้าจ้าวเต๋าคุนเผิงไม่สละชีวิตของเขาและพาเผ่าของเรามาไว้ที่นี่ ก่อนที่เขาจะเสียชีวิต เผ่าของเราคงประสบกับหายนะในเวลานั้น” อาเหลียงกล่าวด้วยเสียงแผ่วเบาจากทางด้านข้าง

“ยัยหนู เจ้ากล่าวถูกแล้ว เราทั้งคู่รอดและถึงวาระโดยคนคนเดียวกัน แม้ว่าเผ่าของข้าจะรอดมาจนถึงตอนนี้ แต่มันก็ถูกขังอยู่ที่นี่มาสองสามล้านปีแล้ว ยิ่งไปกว่านั้น เนื่องจากข้อจำกัดของกฎแห่งเต๋าสวรรค์ จวบจนถึงบัดนี้ เหลือพวกเราเพียงไม่กี่คนเท่านั้น บอกข้าทีว่าเราควรเกลียดจ้าวเต๋าคุนเผิงหรือควรสำนึกบุญคุณเขา” หญิงชราผมขาวเหลือบมองอาเหลียง พลางกล่าวอย่างไม่แยแส

“ข้า… ข้าไม่รู้” อาเหลียงครุ่นคิดอยู่นานแต่ก็ไม่สามารถให้คำตอบที่แน่นอนกับหญิงชราผมขาวได้ นางรู้สึกละอายใจและก้มหน้าลง

“ทั้งหมดเป็นเพียงเรื่องในอดีต และไม่จำเป็นต้องยึดติดกับมัน ในชีวิตของคนเรา ตราบใดที่ยังมีชีวิตอยู่ ก็จะต้องยืนหยัดด้วยสองเท้าของตนเอง และจ้องมองไปยังเส้นทางภายหน้า ทั้งไม่อาจจมอยู่กับอดีตได้ตลอดไป เพราะถ้าทำเช่นนั้น แล้วการมีชีวิตอยู่จะมีประโยชน์อันใด?” เฉินซีค่อนข้างสะเทือนใจกับสิ่งนี้ และอดไม่ได้ที่จะทอดถอนใจ

หญิงชราผมขาวตะลึงลาน จึงส่ายศีรษะแล้วกล่าวว่า “พ่อหนุ่ม มันง่ายสำหรับเจ้าที่จะกล่าวเช่นนั้น”

เฉินซีเพียงยิ้มแต่ไม่ได้โต้แย้ง ทุกคนต่างมีความเข้าใจต่อเส้นทางสู่เต๋าและชีวิตของตนเอง ดังนั้นแม้เขาจะเข้าใจ แต่เขาไม่อาจเปลี่ยนทัศนคติต่อมัน

อาเหลียงเงยหน้าขึ้นมองเฉินซีด้วยดวงตาวาววับ ดูเหมือนจะเห็นด้วยกับอีกฝ่าย แต่หลังจากนั้น นางก็ลดเสียงลงอย่างเขินอายอีกครั้ง

หญิงสาวคนนี้เป็นคนขี้อายเกินไป