บทที่ 1610 ขึ้นสู่การจัดอันดับ ................

บทที่ 1610 ขึ้นสู่การจัดอันดับ

…………….

บทที่ 1610 ขึ้นสู่การจัดอันดับ

ฝนโลหิตสาดกระเซ็น ไหลรินรดผืนแผ่นดิน

ซากศพของมัจฉาเทวะปีศาจครามทั้งสามตัวล้มลงกับพื้น และพวกมันก็สิ้นใจทันที

เหตุการณ์นี้เกิดขึ้นเร็วเกินไป เร็วจนทำให้ทุกคนจากตระกูลอี้ไม่ทันระวังตัว และพวกมันก็อดไม่ได้ที่จะตกตะลึงเล็กน้อย

บริเวณโดยรอบเงียบสงัด

ปฏิบัติการล้อมสังหารที่สมบูรณ์แบบอย่างยิ่ง ทว่ากลับต้องล้มเหลวในช่วงสำคัญ สิ่งนี้ทำให้สีหน้าของอี้คุนบิดเบี้ยวทันที และดูอัปลักษณ์อย่างยิ่ง

ดวงตาของเขาแดงก่ำ ในขณะที่จ้องเขม็งไปยังระยะไกล พลางกัดฟันแน่น “เป็นเจ้าเด็กนั้น!”

ทุกคนล้วนมองตาม พลันสังเกตเห็นด้วยความตกใจว่า มีร่างสูงสง่าที่ยืนอยู่ใต้ร่มเงาของก้อนหินขนาดมหึมาอยู่ในระยะไกล

“เป็นมันจริง ๆ!”

เหล่าศิษย์ตระกูลอี้ล้วนมีสีหน้าโกรธเกรี้ยวสุดขีด เพราะพวกเขารู้ดีว่านี่คือการแก้แค้น!

เมื่อเห็นเช่นนี้ เฉินซีก็ปรากฏพร้อมกับเถี่ยอวิ๋นผิง และเผยรอยยิ้มอันสดใสที่ริมฝีปาก พลางโบกไม้โบกมือให้ จากนั้นก็หันหลังจากไปอย่างรวดเร็ว

อี้คุนไม่พอใจและโมโหอย่างยิ่ง และคำรามด้วยน้ำเสียงที่น่ากลัว “ไล่ล่าพวกมัน! ฆ่าไอ้สารเลวนั่นให้จงได้!”

เหล่าเทวาวิญญาณพุ่งปราดออกไปและไล่ตามด้วยความเร็วเต็มพิกัด อย่างไรก็ตาม คนที่เร็วที่สุดก็หยุดนิ่งกะทันหัน เพราะเขาเห็นเฉินซีหันกลับมาโดยมีรอยยิ้มเยาะเย้ย

ฟิ่ว!

พร้อมกับปราณกระบี่ฟาดฟันออกไป

ปฏิกิริยาของชายคนนั้นไม่อาจกล่าวได้ว่าช้า และเขาไม่ลังเลที่จะควักสมบัติศักดิ์สิทธิ์ออกมาเพื่อทำลายปราณกระบี่นี้ให้เป็นเสี่ยง ๆ แต่โดยไม่คาดคิด ร่องรอยของความผันผวนที่ผิดปกติเกิดขึ้นเหนือศีรษะเขาในขณะนี้ และทันใดนั้น ความคิดหนึ่งก็แวบขึ้นมาในใจ ซวยแล้ว!

ฟิ่ว!

ปราณกระบี่ที่ลึกลับปรากฏออกมาจากอากาศ และฟันลงอย่างดุเดือด

พรวด!

เลือดสาดกระเซ็น ขณะที่แขนถูกตัดขาดกระเด็น จากนั้นคลื่นของมิติที่ผันผวนก็เกิดขึ้น แผ่นเทวะที่คนผู้นี้ครอบครองระเบิดเป็นเสี่ยง ๆ ด้วยตัวมันเอง และพาตัวคนออกไป!

เทวาวิญญาณคนนั้นพ่ายแพ้อย่างสมบูรณ์

เมื่อเทวาวิญญาณคนอื่น ๆ เห็นเหตุการณ์นี้ มันทำให้พวกเขาตกใจจนรีบหลบไปด้านข้าง ในขณะที่เฉินซีได้ทะยานจากไปพร้อมกับเถี่ยอวิ๋นผิงอย่างไม่เร่งรีบ

อี้คุนทั้งไม่พอใจและหวาดกลัว เขาไม่เคยคิดมาก่อนว่าชายที่มีต้นกำเนิดไม่แน่ชัด กลับกล้าต่อต้านตระกูลอี้เช่นนี้! จนถึงจุดนี้ เทวาวิญญาณจากฝ่ายตนได้พ่ายแพ้ภายใต้น้ำมือของชายผู้นั้นแล้ว!

มันเป็นใครกันแน่?

เหตุใดมันจึงกล้าต่อสู้กับตระกูลอี้เช่นนี้? หรือว่ามันไม่กลัวว่าจะถูกตระกูลอี้เอาคืน หลังจากจบงานชุมนุมล่าดารา?

ไม่ใช่แค่อี้คุนเท่านั้น สีหน้าของศิษย์คนอื่น ๆ จากตระกูลอี้ทั้งหมดก็เปลี่ยนไป พวกมันทั้งตกใจและโกรธเกรี้ยว

สิ่งที่ยากจะยอมรับก็คือ ก่อนหน้านี้พวกมันกลับยังไม่สามารถรู้ตัวตนและต้นกำเนิดชายคนนั้นได้เลย

นี่มันเหมือนกับว่าจู่ ๆ ก็ถูกคนตบหน้ากลางถนน ทำให้พวกเขาไม่ทันระวังและรู้สึกอับอายอย่างมาก

“ความแข็งแกร่งของชายคนนั้นน่ากลัวอย่างยิ่ง และเต๋าแห่งกระบี่ของมันไม่ใช่สิ่งที่เราจะต่อกรได้ บางทีอาจมีเพียงนายน้อยอี้สวินเท่านั้นที่สามารถจัดการกับมันได้” หนึ่งในเทวาวิญญาณสูดหายใจเข้าลึก ๆ และระงับความโกรธในใจขณะกล่าวช้า ๆ

ความคิดเห็นนี้ได้รับการยอมรับจากคนอื่น ๆ มากมาย ปราณกระบี่เมื่อครู่ สามารถทำให้เทวาวิญญาณอย่างพวกตนต้องหลบเลี่ยง และนี่ไม่ใช่สิ่งที่คนทั่วไปจะสามารถทำได้

ประกอบกับความจริงที่ว่า ชายคนนั้นได้บดขยี้เทวาวิญญาณสองคนในพริบตา ทำให้พวกมันไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องยอมรับว่าไม่สามารถจัดการกับชายคนนั้นได้ด้วยตนเอง

“หรือเราควรจะปล่อยมันไป?” อี้คุนรู้สึกกระวนกระวายใจอย่างมาก และเดินวนไปวนมาอยู่กลางท้องฟ้า เพราะเขาควรจะเป็นคนที่ฆ่ามัจฉาเทวะปีศาจครามทั้งสามตัว แต่กลับสูญเสียพวกมันไปทั้งหมด ซึ่งเขาไม่สามารถกลืนความคับข้องใจนี้ได้อย่างแท้จริง

ผู้นำกลุ่มคนหนึ่งที่อยู่ด้านข้างโน้มน้าว “นายน้อย มันเป็นเพียงการล่าเท่านั้น เรายังมีวิธีมากมายในการจัดการกับเขาหลังจากการชุมนุมล่าดาราสิ้นสุดลง!”

“ข้าไม่เต็มใจที่จะยอมรับสิ่งนี้!!” อี้คุนทะยานขึ้นไปบนท้องฟ้าและกู่ร้องดังลั่น

เมื่อเห็นอี้คุนลอยขึ้นไปบนท้องฟ้า หัวหน้ากลุ่มที่กล่าวก่อนหน้านี้ก็อดไม่ได้ที่จะกล่าวอย่างเร่งรีบ “นายน้อย ท่านควรระวังให้มากกว่านี้ เจ้าเด็กนั้นโหดเหี้ยมและมากเล่ห์อย่างยิ่ง บางทีมันอาจหันกลับมาโจมตีอีกครั้ง”

“ฮึ่ม! ถ้ามันกล้าหันกลับมาโจมตีอีกครั้ง แล้วมันจะรีบหลบหนีไปทำไม?” อี้คุนหัวเราะอย่างเย็นชา และยังไม่ทันสิ้นเสียง จู่ ๆ ก็มีปราณกระบี่โผล่ออกมาจากอากาศ และมันก็ฟันลงดังขวับอย่างดุร้าย

ทันใดนั้น สีหน้าของอี้คุนเปลี่ยนไป และรู้สึกหวาดกลัวจนร้องโหยหวน ร่างตกลงมาจากกลางอากาศเหมือนกระสอบทราย

ซวยแล้ว!

คนอื่น ๆ ล้วนตกตะลึงในใจ และพวกมันก็รีบเข้าไปช่วยเหลือ แต่ที่น่าประหลาดใจสำหรับมัน ทันทีที่ปราณกระบี่ปรากฏขึ้น มันก็ระเบิดเสียงดังโครมครามและกลายเป็นข้อความที่เรียงกันเป็นแถว ‘ทำมาไม่ทำกลับ เสียมารยาท’ และจากนั้นมันก็หายไปทันที

เมื่อพวกเขาเห็นเหตุการณ์นี้ สีหน้าของทุกคนก็เต็มไปด้วยสีสันต่าง ๆ ทันที ไอ้สารเลวนั่น! มันปั่นหัวพวกเราเหมือนไอ้โง่จริง ๆ! มันช่างเลวทรามยิ่งนัก!

ตู้ม!

อี้คุนล้มกระแทกพื้น ทำให้ฝุ่นผงสิ่งสกปรกเปรอะเปรื้อนใบหน้าไปหมด ทั้งยังเกือบจะเป็นลมด้วยความโกรธ เขากัดฟันคำรามลั่น “ข้าจะฆ่าแก จะต้องฆ่าให้ตายอย่างแน่นอน!!”