บทที่ 1634 กล้ำกลืนความอัปยศเพื่อความอยู่รอด

…………….

ด้วยตัวตนของเสี่ยวเทียนหลง ไม่มีใครคาดคิดว่าเขาจะเพิกเฉยต่อฐานะและศักดิ์ศรีของตนในที่สาธารณะ ยอมแม้แต่กระทั่งคุกเข่าลงบนพื้นอย่างคนขี้ขลาด เพื่อกราบอ้อนวอนต่อเฉินซี

ทันใดนั้นทุกคนล้วนตกตะลึง

แม้แต่เฉินซีก็รู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย จากนั้นเขาก็สาปแช่งในใจ ไอ้สารเลวคนนี้ช่างไร้ยางอายจริง ๆ! ภายใต้สถานการณ์เช่นนี้ ผู้คนคงเข้าใจผิดว่าข้ายโสโอหังและบังคับให้คนผู้นี้คุกเข่าเพื่อขออภัย

ท้ายที่สุดแล้ว แม้ว่าชื่อเสียงของเสี่ยวเทียนหลงจะไม่สามารถเปรียบเทียบกับกวนหงอวี่ อี้สวิน และเสวียนท่าจื่อได้ แต่เขาก็เป็นบุคคลที่มีชื่อเสียงในหมู่ศิษย์รุ่นเยาว์ของนิกายศักดิ์สิทธิ์ทุคตินีลโลหิต แม้ว่าการทำเช่นนี้จะต้องได้รับการดูถูกเหยียดหยามอย่างรุนแรง แต่คนที่ไม่รู้ข้อเท็จจริงของเรื่องนี้คงคิดว่าเฉินซีกระทำเกินไป

เพียะ!

เสี่ยวหลัวหลั่วตบหัวเสี่ยวเทียนหลงอย่างแรง ทำให้เขาโซเซและกลิ้งไปตามพื้น

“เจ้าสวะไร้ค่า! เจ้าทำให้ตระกูลเสี่ยวของเราอับอายอย่างยิ่ง!” เสี่ยวหลัวหลั่วเผยสีหน้าโกรธเกรี้ยวสุดขีด จากนั้นก็สะบัดแขนเสื้อกระทืบเท้าตึงตังจากไป

เสวียนท่าจื่อไม่อาจทนดูได้อีก และทำเสียงฮึดฮัด ก่อนที่จะจากไปเช่นกัน

แต่เห็นได้ชัดว่าเสี่ยวเทียนหลงไม่อาจใส่ใจต่อเรื่องทั้งหมดนี้ เขาคุกเข่าอีกครั้ง ก่อนที่จะเริ่มขออภัยอย่างขมขื่นโดยไม่มีที่สิ้นสุด

ดูเหมือนเขาจะถ่อมตัวถึงขีดสุด นอกจากจะทำให้ผู้คนประหลาดใจและเหยียดหยามแล้ว ยังอดสงสัยไม่ได้ว่าการเดิมพันเช่นใดที่เกิดขึ้นระหว่างเฉินซีและเสี่ยวเทียนหลง เพราะมันถึงขั้นทำให้อีกฝั่งไม่คำนึงต่อศักดิ์ศรีของตนเลย

ทันใดนั้น สายตาของผู้คนที่มีต่อเฉินซีก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย และมันปกคลุมไปด้วยความกลัว และความโกรธ

คนผู้นี้ไม่เพียงแต่บดขยี้ศิษย์ของตระกูลอี้และอารามเต๋าสัจวิญญาณในการชุมนุมล่าดารา แต่ยังบังคับให้ศิษย์จากนิกายศักดิ์สิทธิ์ทุคตินีลโลหิตคุกเข่าลงและขออภัยในตอนนี้ ช่างโอหังเกินไปแล้ว!

เฉินซีขมวดคิ้วมุ่น ชายหนุ่มทราบดีว่าหลายคนในบริเวณโดยรอบมีเจตนาร้ายต่อเขาแล้ว โดยเฉพาะศิษย์จากตระกูลอี้และอารามเต๋าสัจวิญญาณที่ไม่เป็นมิตรอย่างยิ่ง

ภายใต้สถานการณ์เช่นนี้ แม้จะอธิบาย ก็คงจะไม่มีผู้ใดเชื่อ

“ผู้อาวุโส ในเมื่อเขายอมรับความผิดแล้ว ครั้งนี้เรายกโทษให้เขาเถอะ ถึงอย่างไรเขาก็ยังคงเป็นศิษย์พี่ของข้า” เถี่ยอวิ๋นผิงกล่าวด้วยสีหน้าค่อนข้างสงบ

เฉินซีตกตะลึง จากนั้นขมวดคิ้ว “เจ้าลืมไปแล้วหรือว่าศิษย์พี่ของเจ้าคนนี้ เกือบทำให้เจ้าไม่สามารถเข้าร่วมการชุมนุมล่าดาราได้?”

“ข้าย่อมไม่ลืม แต่นี่คือความเป็นปฏิปักษ์ระหว่างข้ากับเขา ผู้อาวุโสท่านได้ช่วยเหลือข้ามามากเกินพอแล้ว ดังนั้นให้ข้าจัดการกับเรื่องนี้เถิด” เถี่ยอวิ๋นผิงกล่าวอย่างชั่วร้าย

ทันใดนั้น เฉินซีก็เข้าใจว่าเด็กหญิงตัวเล็ก ๆ คนนี้ ตั้งใจที่จะช่วยเขาแบ่งเบาแรงกดดันที่มาจากบริเวณโดยรอบ

“ศิษย์น้องเถี่ย ศิษย์พี่ผิดไปแล้วจริง ๆ ข้าไม่ควรทำให้เจ้าขุ่นเคืองในวันนั้น ข้าสาบานว่าจะไม่ทำผิดพลาดใหญ่หลวงเช่นนี้อีกอย่างแน่นอน” เสี่ยวเทียนหลงรีบคำนับและอ้อนวอนเถี่ยอวิ๋นผิงไม่หยุดเมื่อได้ยินสิ่งนี้

เมื่อเห็นท่าทางที่น่าสมเพชและอดสูเช่นนี้ ทำให้ผู้คนรอบข้างถึงกับไร้คำพูด ด้วยการกระทำเช่นนี้ คนผู้นี้ถือได้ว่านำหายนะและความอัปยศมาสู่ตนเอง ในไม่ช้า ทั่วทั้งโลกแห่งการบ่มเพาะคงได้ยินข่าวเรื่องนี้

ด้วยเหตุนี้เอง แม้แต่นิกายศักดิ์สิทธิ์ทุคตินีลโลหิตที่หนุนหลังเสี่ยวเทียนหลง ก็ยังรู้สึกอับอายอย่างมากต่อเหตุการณ์นี้

ทว่าเสี่ยวเทียนหลงไม่สนใจ ความคิดของเขาเตลิดไปหมด ซ้ำยังหวาดกลัวอย่างยิ่ง เพราะเขาตระหนักดีว่าเมื่อใดที่ปฏิบัติตามเงื่อนไขของการเดิมพัน ไม่เพียงแต่เขาจะต้องคุกเข่าและขออภัยเท่านั้น แต่ยังต้องทำลายรากฐานในเต๋าศักดิ์สิทธิ์ของตนด้วย!

หากเป็นเช่นนั้น เขาก็จะกลายเป็นคนพิการ ในเวลานั้นมันคงเลวร้ายยิ่งกว่าความตาย แล้วเขาจะยอมรับได้อย่างไร?

ตอนนี้แม้ว่าการคุกเข่าและขอความเมตตาจะดูน่าอับอาย แต่ก็ยังดีกว่าต้องทำลายรากฐานในเต๋าศักดิ์สิทธิ์ของตนเองมากนัก!

ท้ายที่สุดแล้ว แม้ว่าเสี่ยวเทียนหลงจะดูไร้ค่าและต่ำต้อยถึงขีดสุด แต่เขาได้คิดมาอยากถี่ถ้วนแล้ว

“ไสหัวไป!” เมื่อได้ยินเช่นนั้น เฉินซีก็หยุดลังเล และกล่าวออกมาเบา ๆ

“ท่าน… ท่านอภัยให้ข้าเหรอ?” เสี่ยวเทียนหลงตกตะลึง จากนั้นรู้สึกปีติยินดีอย่างยิ่ง ทันใดนั้นก็รีบคำนับซ้ำ ๆ อีกกว่าสิบครั้ง ก่อนที่จะลุกขึ้นยืนและจากไปอย่างหดหู่

เหล่าผู้ชมที่อยู่รอบ ๆ ทำได้เพียงส่ายศีรษะและถอนหายใจ “เสี่ยวเทียนหลงคนนี้ขี้ขลาดจริง ๆ ต่อจากนี้เขาจะกลายเป็นตัวตลกของเอกภพมสิหิมแน่นอน”

ในทางกลับกัน พวกเขารู้สึกเกรงกลัวเฉินซียิ่งขึ้น ดูเหมือนว่าตัวตนของเฉินซีจะกลายเป็นภัยคุกคามที่ร้ายแรงแล้ว

ประการแรก เขาทุบตีเหล่าศิษย์ของกองกำลังชั้นยอดอย่างอี้สวินและเสวียนท่าจื่อ จากนั้นก็บังคับให้เสี่ยวเทียนหลงคุกเข่าและร้องขอความเมตตา ผู้คนต่างรู้สึกชายผู้นี้ดุร้ายอย่างสุดขั้ว

…

“ในเมื่อคนผู้นี้จองหองมากนัก เมื่อเหตุการณ์นี้สิ้นสุดลง มันก็จะไม่ใช่แค่เราเท่านั้น แม้แต่อารามเต๋าสัจวิญญาณและนิกายศักดิ์สิทธิ์ทุคตินีลโลหิตก็จะไม่ยอมปล่อยเขาไป” อี้เทียนเห็นเหตุการณ์ทั้งหมดนี้จากท่ามกลางฝูงชนในระยะไกล และอดไม่ได้ที่จะหัวเราะเสียงเย็น

“ถูกของเจ้า ปัจจุบัน เนื่องจากการมีอยู่ของฝ่าบาท ดังนั้นจึงไม่มีใครกล้าลงมือที่นี่ แต่เมื่อเรื่องทั้งหมดนี้จบลง ก็ถึงเวลาที่คิดบัญชีกับเจ้าเด็กนี้แล้ว” อี้สวินลูบคางพลางกล่าว ดวงตาทอประกายเยียบเย็น “ตระกูลอี้ของเราไม่เคยได้รับความสูญเสียเช่นนี้ และความเป็นปฏิปักษ์นี้… ต้องได้รับการชำระ!”

อี้เทียนดูเหมือนจะคิดอะไรบางอย่างได้ จึงอ้าปากเพื่อตั้งใจจะกล่าว แต่ท้ายที่สุดก็พยายามหักห้ามใจตัวเองอย่างแข็งขัน

ความคิดเห็น