บทที่ 1671 ปิดล้อม

บทที่ 1671 ปิดล้อม

………………..

บทที่ 1671 ปิดล้อม

เวยจื่อฝูพอใจกับสิ่งที่ได้รับมาก แม้เฉินซีจะกล่าววาจาอย่างสบาย ๆ แต่ไหนเลยจะง่ายดายที่จะหารากเต๋าบรรพชนได้?

รากเต๋าบรรพชนไม่ใช่สิ่งของธรรมดาดุจหัวกะหล่ำตามท้องตลาด ดังนั้นมันจึงไม่ใช่สิ่งที่ใคร ๆ จะได้รับมาอย่างง่ายดาย

ครั้นประกอบกับความจริงที่ว่า มีผู้เยี่ยมยุทธ์มากมายได้เหยียบย่างเข้าสู่แดนรากบรรพกาล แม้แต่ลั่วฉ่าวหนงก็ไม่กล้าอวดอ้างว่าตนจะได้รับรากเต๋าบรรพชนจำนวนมาก

ดังนั้นเวยจื่อฝูจึงไม่ลังเลใจที่จะยอมรับเงื่อนไขของเฉินซี

ถึงขั้นรู้สึกขอบคุณที่ให้โอกาสถึงสองครั้ง และมันเปลี่ยนความคิดที่มีต่อเฉินซีไปอย่างเหลือเชื่อ

สำหรับเถาตงที่ยืนอยู่เคียงข้าง เวยจื่อฝูไม่ใส่ใจนัก

เฉินซีชำเลืองมองเถาตงซึ่งสีหน้าเปลี่ยนไปอย่างไม่รู้จบ และรอยยิ้มบนใบหน้าของเฉินซีก็ค่อย ๆ จางลง “ถ้าเจ้าไม่เห็นด้วย งั้นจงนำรากเต๋าบรรพชนระดับห้านี้ แล้วไปหาเล่ออู๋เหินและคนอื่น ๆ เถอะ”

ความโกรธเคืองของเถาตงพวยพุ่ง และรู้สึกว่าเฉินซีจงใจทำให้ตนลำบาก แต่เขาก็ไม่เต็มใจที่จะสะบัดหน้าจากไป

เฉินซียิ้มและไม่กังวลที่จะทำลายความมั่นใจของอีกฝ่าย เพราะเขาไม่เคยคาดหวังว่าเถาตังจะช่วยอะไรอยู่แล้ว

เฉินซีพุ่งปราดพริบไปทางพื้นที่นั้นทันที

ฟิ่ว!

ตามที่คาดไว้ มีผู้พิทักษ์อยู่ใกล้ ๆ กับรากเต๋าบรรพชนเช่นกัน ทันทีที่เฉินซีปรากฏกาย คลื่นพลังผันผวนก็บังเกิดขึ้นในพื้นที่นั้น จากนั้นก็มีศพที่ถือง้าวและสวมชุดเกราะผุพังก็พุ่งออกมาจากภายในอวกาศ

เห็นได้ชัดว่าศพนี้เป็นของเทพที่ดับสูญ มันเปี่ยมไปด้วยกลิ่นอายแห่งความตาย ในขณะที่ดวงตาเป็นสีเทาขุ่นมัว ทั้งยังมีแววตาดุดันชั่วร้าย

โครม!

ทันทีที่ปรากฏ มันก้าวย่างผ่านอวกาศไปยังเฉินซี จากนั้นง้าวยาวหนึ่งจั้งหกฉื่อในมือก็เปี่ยมล้นด้วยจิตสังหารอันชั่วร้าย ขณะกวาดผ่านอวกาศและฟาดฟันใส่เฉินซีอย่างเกรี้ยวกราด

“บัดซบ!” สายตาของเฉินซีทอประกายเยียบเย็น พลันสะบัดแขนเสื้อวูบ บังเกิดเป็นแสงกระจ่างใสสาดส่องออกมาจากภายใน

ตู้ม!

แสงศักดิ์สิทธิ์บดขยี้ซากศพจนกลายเป็นผุยผงปลิวหายไปในอากาศ มันไม่อาจต้านทานเฉินซีได้แม้แต่ท่าเดียว

ริมฝีปากของเถาตงและเวยจื่อฝูกระตุกเมื่อเห็นเหตุการณ์นี้ ซากศพนั้นมีกลิ่นอายที่น่าเกรงขามซึ่งเทียบได้กับเทวารู้แจ้งวิญญาณชั้นยอด และด้อยกว่าพวกเขาเล็กน้อยเท่านั้น ทว่าเฉินซีได้เปลี่ยนมันให้กลายเป็นขี้เถ้าด้วยการสะบัดแขนเสื้อเพียงครั้งเดียว!

จะต้องมีการบ่มเพาะที่น่าสะพรึงกลัวเช่นใด จึงจะบรรลุผลเช่นนี้ได้?

ฟิ่ว!

เฉินซีเหยียดมือออกแล้วคว้าจับ จากนั้นดวงแสงที่ลุกโชนและแวววาวก็ลอยออกมาจากส่วนลึกของลำแสงสีเหลือง ร่อนลงสู่ฝ่ามืออย่างรวดเร็ว

แน่นอนว่ามันเป็นรากเต๋าบรรพชนระดับห้านั่นเอง

เฉินซีตั้งใจใช้ข้อจำกัดเพื่อปิดผนึกมัน จากนั้นก็อ้าปากแล้วกลืนมันลงไป เพื่อซ่อนไว้ภายในร่างกาย

เถาตงและเวยจื่อฝูไม่เห็นคุณค่าของรากเต๋าบรรพชน แต่เฉินซีไม่คิดเช่นนั้น เพราะรากเต๋าบรรพชนระดับห้านี้จะต้องเป็นประโยชน์ในภายหลังแน่นอน เมื่อมอบให้เป็นของขวัญหรือแลกเปลี่ยนเป็นสมบัติในภายภาคหน้า

“ไป….” เฉินซีกำลังจะพาคนทั้งสองจากไป แต่จู่ ๆ ชายหนุ่มก็ขมวดคิ้ว จากนั้นดวงตาที่ลุ่มลึกดุจหุบเหวก็หรี่ลง เรืองรองด้วยประกายแสงอันแหลมคม

“มีอันใดผิดปกติหรือ?” เถาตงและเวยจื่อฝูผงะ แต่สีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อยหลังจากนั้น

“ระยำ! หรือว่าพวกมันตั้งใจจะฆ่าคนเพื่อชิงสมบัติ?” เถาตงโกรธเกรี้ยวสุดขีด

เฉินซีเหลือบมองแล้วทอดถอนใจ หากคนผู้นี้ไม่ทำให้เราล่าช้า เราคงไปจากที่นี่นานแล้ว ไหนเลยจะต้องมาเจอเรื่องเช่นนี้ด้วย?

“ระวังตัวและฟังคำแนะนำของข้า อย่าบุ่มบ่าม” เฉินซีสั่งกำชับแล้วกวาดตามองไปรอบ ๆ

ในไม่ช้า เงาร่างมากกว่าสิบร่างที่เปล่งประกายด้วยแสงศักดิ์สิทธิ์ก็ปรากฏขึ้น และพวกมันก่อตัวล้อมรอบกลุ่มสามคนของเฉินซีอย่างแน่นหนา

มีชายหนุ่มสองคนเป็นผู้นำ ชายทางซ้ายมีรูปร่างผอม ท่าทางเย็นชา คิ้วขาวเหมือนหิมะ สวมเสื้อคลุมสีแดงเลือด และเมื่อดวงตากะพริบ จันทราสีแดงเลือดสองดวงที่น่ากลัวอย่างยิ่งก็ปรากฏอยู่ภายในนั้น

ส่วนชายหนุ่มทางขวาสวมเสื้อคลุมสีเหลือง ผิวขาวประณีต รอยสักเปลวเพลิงสีทองที่หว่างคิ้ว นอกจากนี้ กลิ่นอายน่าเกรงขามยังเปรียบเสมือนสุริยันที่แผดเผา ทั้งเย่อหยิ่งและสว่างไสว

“เยว่หรูฮวาจากเผ่าจันทราโลหิตแห่งเอกภพจักรวรรดิ!”

“จินชิงหยางจากเผ่าศิลาทองคำแห่งเอกภพจักรวรรดิ!”

เถาตงและเวยจื่อฝูอุทานด้วยความประหลาดใจในเวลาเดียวกัน ทั้งสองต่างเผยสีหน้าเคร่งขรึม ราวกับกำลังเผชิญหน้ากับศัตรูที่น่าเกรงขาม และเส้นประสาทในร่างก็ตึงเครียด

ที่แท้ก็เป็นพวกมัน… ดวงตาของเฉินซีหรี่ลงขณะที่จำได้ว่าอีกฝ่ายเป็นใคร

เยว่หรูฮวาอยู่ในอันดับที่สิบสี่ในเทียบอันดับรู้แจ้งวิญญาณ และเขาเหนือกว่าอวี๋ชิวจิงเล็กน้อยซึ่งอยู่ในอันดับที่สิบห้า และด้อยกว่าเชินถูเยียนหรานซึ่งอยู่ในอันดับที่สิบสาม

ในทางกลับกัน จินชิงหยางอยู่ในอันดับที่ยี่สิบสี่ แม้จะเทียบไม่ได้กับเยว่หรูฮวา แต่ไม่อาจประมาทได้เช่นกัน ท้ายที่สุดแล้ว คนผู้นี้ก็เป็นถึงมหาเทวาวิญญาณ และเนื่องจากอันดับอยู่ใกล้จุดสูงสุดมาก จึงไม่ใช่บุคคลสามัญธรรมดาอย่างแน่นอน