บทที่ 1678 ซากสังขารบรรพเทวา

………………..

เมื่อเขามุ่งหน้าไปทางเหนือ ปราณหมานกู่วิเวกก็ยิ่งหนักหน่วงขึ้น

ตอนแรกก็เป็นเหมือนแค่มองลอยคว้างอยู่เท่านั้น แต่ยิ่งเข้าไปทางเหนือมากเท่าไหร่ ปราณหมานกู่วิเวกก็ยิ่งหนาและปกคลุมทั่วทุกแห่งเหมือนหมอกพิษ การเข้าไปในนั้นก็เหมือนกับการเข้าไปในห้วงสมุทรสุดกว้างใหญ่

ปราณนี้น่ากลัวเป็นอย่างยิ่ง มันมีกลิ่นอายเต๋าแห่งสวรรค์ที่ไม่ธรรมดา กดดันจิตวิญญาณให้รู้สึกเหมือนถูกดูดลงในบ่อโคลน

เฉินซีและคนอื่น ๆ เคยมาถึงที่นี่เมื่อหลายวันก่อน หากแต่ไม่ได้เดินทางเข้าไปลึก เพราะปราณหมานกู่วิเวกที่นี่หนาเกินไป เต็มไปด้วยอันตรายมากหลาย อาจเกิดเรื่องขึ้นได้ทุกเมื่อ

ทว่าตอนนี้ สิ่งที่โผล่ขึ้นมาในเฉินซีนั้นเหมือนชี้ไปยังส่วนลึกของพื้นที่นี้ ซึ่งเต็มไปด้วยปราณหมานกู่วิเวก

เขาจึงมุ่งหน้าต่อ หากแต่ก็ระมัดระวังมากขึ้นกว่าเดิม

ฟึบ!

กระแสปราณหมานกู่วิเวกที่หนาเหมือนหยดน้ำกระจายออกยามมุ่งหน้าไป เหมือนกำลังเดินทางอยู่ท่ามกลางทะเลเมฆาสีเทาที่ไม่อาจมองอะไรเห็น กระทั่งเฉินซีที่มีสัมผัสเป็นเลิศก็ยังไม่อาจมองเห็นพื้นที่ตรงหน้าไกลกว่าพันลี้ได้เลย

หลังเวลาผ่านไปหนึ่งก้านธูป เฉินซีก็หยุดเคลื่อนไหว นัยน์ตาเผยแววประหลาดใจขึ้นมา

ภายในระยะที่จับสัมผัสได้ มีกลิ่นอายกล้าแข็งดูลึกลับเผยขึ้นมาภายในระยะพันลี้ด้านหน้า เห็นได้ชัดว่ามีผู้เยี่ยมยุทธ์หลายคนเข้ามาถึงที่นี่แล้ว

จึงทำให้เฉินซีใช้อักขระผนึกเต๋าปกปิดกลิ่นอายตนทันที พร้อมกันนั้นเขาก็จับกระแสปราณได้

“เราเดินทางมากกว่าหมื่นลี้แล้ว แต่ก็ยังมือเปล่า เป็นข้อมูลปลอมหรือไม่?”

“เป็นไปไม่ได้หรอก! ท่านปู่ข้าบอกว่ามีคนเคยได้รากเต๋าบรรพชนขั้นราชันระดับแปดมาจากที่นี่จริง ๆ ”

“หึ! งั้นก็บอกมาสิว่าเป็นใคร!”

“ข้าบอกไม่ได้ เพราะเขาเป็นยอดฝีมืออยู่ในเอกภพจักรวรรดิ แต่ข้ากล้าสาบานว่าข้าพูดจริง!”

“ช่างมันเถอะ หาต่อไปอีกสักหน่อย หากยังไม่ได้อะไรก็กลับเลยดีกว่า ไม่รู้ทำไมยิ่งเข้าไปข้ายิ่งรู้สึกไม่สบายใจ”

“ข้าก็เหมือนกัน มีความรู้สึกว่าที่นี่แปลก ๆ อยู่ตลอด ทุกคนระวังตัวด้วยนะ หากมีอะไรแปลก ๆ ก็ให้ถอยทันที”

……

รากเต๋าบรรพชนขั้นราชันระดับแปด? เฉินซีตกอยู่ในภวังค์ความคิด

นับตั้งแต่ที่เข้าแดนรากบรรพกาลมา เฉินซีก็เจอรากเต๋าบรรพชนมาแล้วมากมาย ถึงกับเคยเห็นคนอื่นเก็บรากเต๋าบรรพชนระดับเจ็ดมาแล้วด้วยซ้ำ หากแต่ยังไม่เคยเห็นรากเต๋าบรรพชนขั้นราชันระดับแปดมาก่อน

ตอนนั้นเฉินซีสงสัยว่าไม่น่ามีรากเต๋าบรรพชนระดับแปดในแดนรากบรรพกาลหรอก แต่ดูท่าจะไม่ใช่เสียแล้ว

ว่ากันว่าระดับเจ็ดคือขั้นราชวงศ์ ระดับแปดคือขั้นราชัน และระดับเก้าคือขั้นจักรพรรดิ รากเต๋าบรรพชนระดับนั้นคงหายากไม่น้อยไปกว่ารากเต๋าบรรพชนขั้นจักรพรรดิระดับเก้า

หากรากเต๋าบรรพชนที่สามารถสร้างรากเต๋าบรรพชนระดับแปดมีอยู่ที่นี่จริง ๆ ก็คงนับว่าเป็นโชคดีอย่างยิ่ง

คิดถึงจุดนี้แล้ว เฉินซีก็ตกตะลึงไปเล็กน้อย เขามาที่นี่ก็เพราะสัญชาตญาณในใจ สังเกตเห็นว่าพลังงานเมื่อก่อนหน้านี้มาจากที่นี่

ทว่าตอนนี้กลับมาได้ยินข้อมูลเช่นนี้อีก หรือสองเรื่องนี้จะเชื่อมโยงกัน?

รากเต๋าบรรพชนระดับแปดและเสียงเพรียกแปลกประหลาด…. เฉินซีคิดอยู่นานแต่ก็คิดไม่ออก จึงได้แต่ส่ายหน้าเลิกคิดไป

เขาไม่เสียเวลาแล้วเหินร่างเดินทางต่อ

ก็เหมือนที่ผู้เยี่ยมยุทธ์พวกนั้นว่าไว้ ไม่นานเฉินซีก็เริ่มสัมผัสความกลัวในใจขึ้นมาได้ เหมือนกับมีจิตสังหารกำลังรออยู่ท่ามกลางปราณหมานกู่วิเวกที่กระจายตัวอยู่ทั่ว กำลังรอเอาชีวิตเขาอยู่

ชิ้ง!

ยันต์ศัสตราส่งเสียงร้องขึ้นมา ก่อนจะปรากฏขึ้นในฝ่ามือ เขากวาดสายตาไปทั่ว ใบหน้าเต็มไปด้วยกลิ่นอายแห่งการฆ่าฟัน

พอมุ่งหน้าเข้าไปอีก เฉินซีก็ต้องหรี่ตาลง ในตอนนี้ เขาได้ยินเสียงร้องโหย ๆ ดังมาจากภายในหมอกหนาเบื้องหน้า

“เวร!”

“ซากสังขารบรรพเทวา!”

“หนีเร็ว!”

เสียงกรีดร้องแหลมดังต่อไปอีกหลายชั่วอึดใจ จากนั้นมันก็หยุดชะงักลง กลายเป็นความเงียบสนิท มันดูแปลกประหลาดจริง ใครเห็นเป็นต้องขนลุก

เฉินซีเองก็มีสีหน้าเคร่งขรึม เขาได้กลิ่นเลือดโชยมาจากไกล ๆ

ความคิดเห็น