บทที่ 1695 ก้าวไปข้างหน้าอย่างห้าวหาญ

………………..

ฟ้าดินดับแสง สรรพสิ่งล้วนคร่ำครวญ

แม้ลั่วฉ่าวหนงและกงเหย่เจ๋อฟูยังไม่จู่โจม แต่ก็แผ่กลิ่นอายของยอดอัจฉริยะที่ไร้ผู้เปรียบปาน จนบังเกิดแรงสั่นสะเทือนพัดโหมไปรอบด้าน

ยามนี้ แม้แต่เฉินซีก็ต้องยอมรับว่าทั้งสองมิใช่มหาเทวาวิญญาณธรรมดาสามัญอย่างแท้จริง กลิ่นอายกล้าแกร่ง พลังนั้นพิเศษและไร้ที่ติ เป็นที่ประจักษ์ว่าทั้งสองได้มาถึงขีดสุดของขอบเขตเทวารู้แจ้งวิญญาณแล้ว ทั้งยังถือได้ว่าเป็นยอดยุทธ์ที่หาผู้เทียบเคียงได้ยาก

อันที่จริงนั้น เพียงแค่อันดับของพวกเขาในเทียบอันดับรู้แจ้งวิญญาณก็เป็นที่ประจักษ์ชัด ว่าผู้ที่สามารถเป็นหนึ่งในสิบอันดับแรกนั้น ไม่อาจมองข้ามได้แต่อย่างใด

ทว่าความเข้าใจนี้ไม่กดดันต่อเฉินซีมากนัก ท่าทียังคงสงบและเฉยเมย

มีเพียงดวงตาที่ลึกล้ำดุจหุบเหว ที่พลุ่งพล่านด้วยจิตต่อสู้ดุจหินหลอมเหลว

ใช่ เมื่อครู่นี้เฉินซีหาได้ใช้กำลังอย่างเต็มที่ หากไม่ใช่เพราะเขาไม่ปรารถนาที่จะปลิดชีวิตอีกฝ่าย หรือกริ่งเกรงว่าจะสร้างความขุ่นเคืองให้กับมหาอำนาจที่หนุนหลังพวกมัน ตอนนี้พวกมันไม่มีโอกาสแม้แต่จะหายใจ

แน่นอนว่า หากเฉินซีเดือดดาลมาก และหาได้คำนึงถึงมหาอำนาจที่หนุนหลังพวกมันอย่างสิ้นเชิง

นี่คือคติในการกระทำสิ่งต่าง ๆ ของเฉินซี

…

ลั่วฉ่าวหนงและกงเหย่เจ๋อฟูหยุดพร้อมกันเมื่อห่างจากเฉินซีหนึ่งร้อยยี่สิบจั้ง กลิ่นอายอันมหาศาลของทั้งสองได้เล็งเป้าไปที่เฉินซีจากระยะไกลแล้ว

บังเกิดเป็นร่องรอยของการเผชิญหน้าสามทางอย่างคลุมเครือ ทว่าทุกคนล้วนตระหนักว่า มันหาได้เป็นการเผชิญหน้าสามทาง แต่เป็นสองต่อหนึ่ง!

สองยอดยุทธ์ที่ขึ้นสู่สิบอันดับแรกของเทียบอันดับรู้แจ้งวิญญาณนั้น กำลังเผชิญหน้ากับชายหนุ่มผู้ซึ่งไม่มีชื่อปรากฏบนเทียบอันดับรู้แจ้งวิญญาณด้วยซ้ำ!

บรรยากาศเต็มไปด้วยการฆ่าฟันและความเงียบงัน

ตี้จวินและคนอื่น ๆ หาได้คำนึงถึงอาการบาดเจ็บที่กระจายทั่วร่างกายของตน ทั้งหมดต่างตื่นเต้นและเฝ้าดูอย่างคาดหวัง ปรารถนาให้ลั่วฉ่าวหนงและกงเหย่เจ๋อฟูฆ่าเฉินซีในคราเดียว ล้างแค้นให้พวกเขา

“สถานการณ์บีบบังคับ ดังนั้นเราจึงต้องรวมพลังเพื่อจัดการกับเจ้า และยุติการต่อสู้โดยเร็วที่สุด หากเป็นยามปกติ ข้าอาจสนใจที่จะต่อสู้แบบตัวต่อตัว ทว่าตอนนี้คงเป็นไปไม่ได้แล้ว”

เขาหยุดครู่หนึ่งก่อนจะกล่าวต่อ “แน่นอน หากเจ้ามอบกระบี่ราชาเซวียน รากเต๋าบรรพชนระดับแปด และถอนตัวจากภูเขานี้ ไม่เพียงแต่ข้าจะปล่อยให้อดีตผ่านไป ข้ายังอาจเป็นสหายกับเจ้าด้วย เจ้าคิดว่าอย่างไร?”

แม้ถ้อยคำจะสงบ แต่ก็แฝงความเย่อหยิ่ง ทั้งยังมีน้ำเสียงสั่งการราวกับออกคำสั่ง

เฉินซีขมวดคิ้วขณะไม่คาดคิดว่าลั่วฉ่าวหนงจะรู้จักกระบี่ราชาเซวียนเล่มนี้ “ดูเหมือนเจ้าเข้าใจอะไรผิดไป ประการแรก ข้ามาที่นี่เพื่อรากเต๋าวิภูจักรวรรดิ ส่วนประการที่สอง เพื่อทวงคืนรากเต๋าบรรพชนระดับเก้าและรากเต๋าบรรพชนระดับเจ็ดทั้งสามที่เจ้าแย่งชิงมาจากสหายเต๋าจวนอวี๋สุ่ย”

ลั่วฉ่าวหนงตกตะลึง ทั้งรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย

ก่อนที่ลั่วฉ่าวหนงจะกล่าว เฉินซีก็ชิงพูดต่อ “โอ้ มีอีกเรื่องหนึ่ง พวกเจ้าทุกคนที่ทำร้ายสหายเต๋าเล่ออู๋เหินและคนอื่น ๆ ข้าก็ต้องคว้าโอกาสนี้เพื่อเอาคืนเช่นกัน”

ผู้คนล้วนประหลาดใจ และเกือบจะคิดว่าได้ยินผิดเพี้ยนไป ถึงเวลานี้ คนผู้นี้ไม่เพียงแต่ไม่ระงับตนเอง แต่ยังหยิ่งผยองด้วยซ้ำ ช่างรนหาที่ตายจริง ๆ!

ในขณะนี้ ลั่วฉ่าวหนงก็เดือดาลจนระเบิดเสียงหัวเราะเช่นกัน “ช่างขวัญกล้าเทียมฟ้าจริง ๆ! เจ้าเป็นคนแรกในใต้หล้าที่กล้ากล่าวกับข้าเช่นนี้! ดี เช่นนั้น ข้าจะให้เจ้าตายอย่างครบสามสิบสอง แล้วจะกลบฝังเจ้าด้วย!”

“พี่ลั่ว ไยต้องเสียลมหายใจกับเขาเล่า? เจ้าคิดว่าคนผู้นี้จะสำนึกบุญคุณเจ้าจริง ๆ เหรอ?” กงเหย่เจ๋อฟูกล่าวอย่างเย็นชาพร้อมเผยจิตสังหาร เพราะครั้งนี้เขาไม่คิดจะปล่อยเฉินซีให้รอดชีวิตกลับไป

ความรู้สึกนี้พิกลประหลาดนัก คล้ายกับความอิจฉาและความเกลียดชัง ซึ่งเขาไม่มีทางยอมรับมันอย่างแน่นอน เพราะไม่มีใครในโลกนี้ที่มีค่าควรแก่การอิจฉาของเขา กงเหย่เจ๋อฟู!

“ข้าลืมบอกไปว่า ข้าอดทนต่อเจ้ามาตลอดเวลา ในขณะที่เจ้ากล่าววาจาหยาบคายอยู่เสมอ เจ้าไม่รู้ว่าอะไรควรไม่ควร ทั้งยังได้คืบจะเอาศอก คราครั้งนี้ควรชำระเรื่องทั้งหมดนี้เช่นกัน”

สายตาของเฉินซีเคลื่อนไปทางกงเหย่เจ๋อฟู ขณะที่กล่าวอย่างเฉยเมย สืบเนื่องจากเจิ้นหลิวชิง ทำให้ไฟโทสะที่สะสมอยู่ในก้นบึ้งหัวใจมาเป็นเวลานานแล้ว และหากเขายังฝืนอดทนอีกต่อไป เฉินซีก็ไม่คู่ควรที่จะเป็นลูกผู้ชายอีกต่อไป

“ฮ่าฮ่า! ประเสริฐยิ่ง! เจ้าช่างหยิ่งผยองจริง ๆ! พี่ลั่ว หากเจ้ายังลังเลต่อไป งั้นข้าขอลงมือก่อน!” สุ้มเสียงของกงเหย่เจ๋อฟูเย็นชา ในขณะที่วาจากดดันดุจขุนเขาและแหลมคมดั่งมีดดาบ เห็นได้ชัดว่าเดือดดาลต่อคำพูดของเฉินซี และถือว่านี่เป็นการยั่วยุต่อศักดิ์ศรีของเขาอย่างยิ่ง

ลั่วฉ่าวหนง ถอนหายใจเบา ๆ และยักไหล่ “ในเมื่อเป็นเช่นนั้น เราก็ทำได้เพียงเคลื่อนไหวต่อต้านเขาเท่านั้น”

ทันทีที่สิ้นคำ จิตสังหารที่น่าขนพองสยองเกล้าก็กวาดจากร่างลั่วฉ่าวหนงดุจกระแสน้ำ และมันปกคลุมฟ้าดินอันกว้างใหญ่นี้ มิหนำซ้ำ โลกแห่งสายฟ้าที่ลอยอยู่ข้างหลังกลับเต็มไปด้วยคลื่นเสียงกัมปนาทดังกึกก้อง เขย่าจนจิตวิญญาณของผู้อื่นสั่นสะท้าน

โครม!

ในเวลาเดียวกัน นัยน์ตาม่วงของกงเหย่เจ๋อฟูก็เปล่งประกายด้วยแสงอันศักดิ์สิทธิ์ ดั่งเทพสงครามผู้ยิ่งใหญ่ ฝ่ามือปกคลุมด้วยชั้นอักขระที่หนาแน่นจนเหมือนเกล็ด และแวววาวด้วยประกายโลหะ ทั้งยังแผ่กลิ่นอายน่าพรั่นพรึงยิ่ง

ชิ้ง!

ความคิดเห็น