บทที่ 1715 กดดันทีละน้อย

………………..

ทันทีที่สิ้นเสียงของตี้อวิ๋นชิว เสียงแล้วเสียงเล่าก็ดังมาจากทุกทิศทาง

“สหายเต๋าอวิ๋นชิวพูดถูกต้องที่สุด”

“เชินถูเป้า เจ้าไปได้ แต่เด็กคนนี้จะไปไหนไม่ได้ทั้งนั้น ไม่ว่าเขาจะเป็นใคร แต่อย่าคิดว่าวันนี้จะพาเขาไปได้!”

“ใช่ ทันทีที่ทุกอย่างถูกตรวจสอบจนกระจ่างชัด หากไม่มีความข้องเกี่ยวกับเด็กคนนี้จริง พวกข้าก็จะยอมรามือ”

เสียงเหล่านี้ล้วนเป็นของผู้ยิ่งใหญ่จากกองกำลังสูงสุดในเอกภพจักรวรรดิ แต่ละคนดูโอ่อ่ายิ่งกว่าครั้งก่อน พวกเขาเหมือนกับเสียงของมหาเต๋าที่ดังก้องทั่วหล้า ทำให้ผู้คนรู้สึกเหมือนกับหัวใจหยุดเต้น

เพียงพริบตา ใบหน้าของเล่ออู๋เหิน เชินถูเยียนหราน อวี๋ชิวจิง จวนอวี๋สุ่ย และคนอื่นต่างมีสีหน้าหมองหม่น ในใจเต็มไปด้วยความวิตกขณะมองผู้อาวุโสรอบข้าง

“ทุกท่าน เฉินซีผู้นี้เพียงน่าสงสัยเล็กน้อย สิ่งที่พวกท่านทำมันมากเกินไป คิดว่าเขาเพียงคนเดียวจะสามารถสังหารมหาเทวาวิญญาณชั้นยอดทั้งเจ็ดได้?”

เชินถูเป้าคิ้วขมวดขณะเอ่ยคำด้วยความไม่พอใจ

ต่อให้มีความขัดแย้งกับพวกลั่วฉ่าวหนงในซากโบราณสถานรกร้างหมานกู่ คนตัวเล็กที่มีชื่อเสียงน้อยนิดเช่นนี้จะกวาดล้างพวกลั่วฉ่าวหนงเพียงลำพังได้อย่างไร?

“เหอะ! เรื่องนี้นับว่าสำคัญยิ่ง หากมีใครน่าสงสัย พวกข้าต้องตรวจสอบให้แน่ชัด หากเจ้า เชินถูเป้า ยังขวางทางอยู่อีก เจ้าจะกลายเป็นศัตรูของทุกคนที่นี่!”

ตี้อวิ๋นชิวพ่นลมออกจมูกอย่างเย็นชา สีหน้าเย็นชายิ่ง

“แล้วถ้าข้าไม่เห็นด้วยล่ะ?”

เชินถูเป้าเดือดดาลพลางเอ่ยถาม

เมื่อเห็นเช่นนี้ เล่อเป่ยโหยวผู้อยู่ข้างกายพลันฉีกยิ้มแล้วเอ่ยคำ “เอาละ ทั้งสองคน โปรดอดทนกันหน่อย พวกเราแค่ตรวจสอบสถานการณ์ไม่ใช่หรือ? ใช้เวลาไม่นานหรอก”

ตี้อวิ๋นชิวพยักหน้าแล้วเอ่ยคำ “สหายเต๋าเป่ยโหยวยังนับว่ามีความเข้าใจเรื่องความชอบธรรม”

เชินถูเป้าคิ้วขมวดขณะชำเลืองมองเล่อเป่ยโหยว แต่ท้ายที่สุดก็ไม่เอ่ยคำอะไร

แต่ในตอนนี้ เล่ออู๋เหินปฏิเสธแล้วเอ่ยอย่างไม่พอใจ “ท่านลุงเก้า เฉินซีคือสหายของข้า พวกเราสานมิตรภาพกันมาอย่างยาวนาน จะให้มาทำเรื่องแบบนี้ได้อย่างไร?”

เล่อเป่ยโหยวแย้มยิ้มพลางเอ่ยคำด้วยความไม่เห็นด้วย “มันก็แค่การตรวจสอบ หากสหายตัวน้อยอย่างเฉินซีผู้นี้ไม่ได้ทำอะไรผิด ข้าขอรับปากว่าจะไม่มีใครทำร้ายเขา”

เล่ออู๋เหินตกตะลึงขณะรู้สึกสิ้นหวังและหงุดหงิดเล็กน้อย การเปลี่ยนแปลงของสถานการณ์ค่อนข้างเกินการควบคุมไปแล้ว ทำให้รู้สึกละอายใจต่อเฉินซีเล็กน้อย

ก่อนหน้านี้เขาตกปากรับคำว่าจะไม่มีปัญหาใดเกิดขึ้น แต่ตอนนี้กลับมีเรื่องเกิดขึ้น มันทำให้ตนรู้สึกเสียใจเป็นอย่างยิ่ง

ไม่เพียงเล่ออู๋เหินเท่านั้น แม้กระทั่งเชินถูเยียนหราน อวี๋ชิวจิง จวนอวี๋สุ่ย และคนอื่นต่างไม่พอใจจนเริ่มเดือดดาล

พวกเขากำลังจะเอ่ยคำบางอย่าง แต่เฉินซีกลับห้ามปรามด้วยรอยยิ้ม “ศิษย์พี่เป่ยโหยวพูดถูก ให้ทำการตรวจสอบเรื่องนี้ก็ไม่เลว ข้ายังไม่ทราบว่าเกิดอะไรขึ้นแล้วเหตุใดถึงตกเป็นเป้าสงสัยจากทุกคน”

ขณะเอ่ยคำ เขามองตี้อวิ๋นชิวแล้วกล่าวอย่างสงบ “ข้าสงสัยว่าผู้อาวุโสท่านนี้สามารถช่วยให้คำชี้แนะได้หรือไม่?”

หากใครบางคนไม่ทราบรายละเอียด เมื่อได้ยินคำพูดเถรตรงเช่นนี้ เกรงว่าความสงสัยบางส่วนอาจจะได้รับการคลี่คลาย

แม้กระทั่งพวกเล่ออู๋เหินก็อดไม่ได้ที่จะลอบถอนหายใจ พวกเขาไม่คาดคิดว่าเฉินซีจะเชี่ยวชาญเรื่องการโกหกตาไม่กะพริบ

ตี้อวิ๋นชิวพ่นลมออกจมูกอย่างเย็นชาขณะมองเฉินซีด้วยสายตาประหนึ่งสายฟ้า ก่อนจะเอ่ยคำที่เปี่ยมด้วยพลังมหาศาล “สหายตัวน้อย เจ้าควรทราบว่าการโกหกมีราคาที่ต้องจ่าย”

ตี้อวิ๋นชิวสูดหายใจแล้วเอ่ยคำอย่างมีความสุข “ก็ได้ ข้าขอถามเจ้า ตี้จวิ้นผู้เป็นลูกชายของข้าและเป็นผู้สืบทอดของตระกูลตี้ถูกเจ้าฆ่าใช่หรือไม่!”

พลังสะเทือนวิญญาณแฝงอยู่ในน้ำเสียงราวกับเฉินซีจะทนทุกข์กับหายนะอย่างแสนสาหัสหากโกหกแม้แต่คำเดียว

มันคือวิชาลับที่ถูกออกแบบมาเพื่อสั่นสะเทือนวิญญาณ

แต่สำหรับเฉินซี เห็นได้ชัดว่ามันไม่มากพอ เขาเอ่ยด้วยความประหลาดใจโดยไม่ต้องเสียเวลาครุ่นคิด “ว่าไงนะ? ตี้จวิ้นตายแล้วหรือ?”

เขาเผยสีหน้าตกตะลึงเมื่อทราบเรื่องนี้

ตี้อวิ๋นชิวหรี่ตาขณะตรวจสอบเฉินซีอยู่พักใหญ่ จากนั้นจึงแค่นเสียงเย็น “เลิกเสแสร้งได้แล้ว เจ้าไม่คิดบ้างหรือว่าเหตุใดผู้คนมากมายหรือแม้กระทั่งข้าถึงสงสัยในตัวเจ้า?”

เฉินซีคิ้วขมวดแล้วเอ่ยคำ “ผู้อาวุโส สิ่งที่ท่านพูดมาค่อนข้างอุกอาจ ไม่ทราบว่ามีหลักฐานหรือไม่?”

เมื่อเห็นเฉินซีปฏิเสธที่จะยอมรับความผิด ผู้ยิ่งใหญ่คนอื่นที่อยู่รอบข้างต่างพากันคิ้วขมวด ถ้าไม่ใช่เพราะตัวตนของเล่อเป่ยโหยว เชินถูเป้า และคนอื่น พวกเขาอาจจะลงมือจับเฉินซีเพื่อทรมานให้สาสมไปนานแล้ว

ตี้อวิ๋นชิวหัวเราะอย่างเกรี้ยวกราดเช่นกัน “หลักฐานหรือ? ได้! เช่นนั้นข้าขอถามหน่อย เจ้าเคยมีความขัดแย้งกับตี้จวิ้นตอนอยู่ในซากโบราณสถานรกร้างหมานกู่หรือไม่?”

ตี้อวิ๋นชิวเอ่ยคำต่อ “เช่นนั้นข้าขอถามอีกครั้ง เจ้าได้ไปมีความขัดแย้งกับลั่วฉ่าวหนงหรือไม่?”

เฉินซียังคงพยักหน้า “มี แต่มันก็แค่การแข่งขันเพื่อรากเต๋าเท่านั้น ไม่ได้ต่อสู้กันจนถึงแก่ชีวิต”

ความคิดเห็น