บทที่ 173 ถูกเนรเทศไปยังยอดเขามังกรอเวจี

ในบรรดาการทดสอบทั้งสี่ในการทดสอบเข้านิกายกระบี่เมฆาพเนจร การทดสอบอายุกระดูกและโครงสร้างร่างกายต้องการเพียงสิ่งเดียวคือให้ได้ระดับที่กำหนดก่อน ถึงจะสามารถผ่านการทดสอบได้ เนื่องจากสองสิ่งนี้มีมาแต่กำเนิดและไม่มีใครเปลี่ยนแปลงได้ อัตราของผู้ไม่ผ่านจึงไม่สูงนัก

ด้วยเพราะเหตุนี้ ถึงแม้ว่าจะมีศิษย์รุ่นเยาว์นับหมื่นคนจากเมืองต่าง ๆ ของดินแดนทางใต้ มาร่วมในการสอบเข้านิกายกระบี่เมฆาพเนจร แต่มีผู้เข้าร่วมที่ผ่านการทดสอบอายุกระดูกและโครงสร้างร่างกายประมาณเจ็ดส่วน

การทดสอบทั้งสองนี้เป็นเพียงเงื่อนไขเบื้องต้นสำหรับการเข้าสู่นิกาย

การทดสอบเจตจำนงที่เหลือและการทดสอบความเข้าใจเป็นที่สิ่งสำคัญที่สุด และเป็นการทดสอบที่มีอัตราการตัดสิทธิ์สูงสุด ศิษย์ที่ผ่านทั้งการทดสอบเจตจำนงและการทดสอบความเข้าใจจะมีเพียงหนึ่งร้อยคนที่โดดเด่นที่สุดเท่านั้น และมีเพียงพวกเขาที่จะสามารถเป็นศิษย์สายในและแม้แต่ศิษย์ชั้นยอดของนิกายกระบี่เมฆาพเนจร ส่วนคนอื่น ๆ ก็เริ่มต้นด้วยการเป็นศิษย์สายนอกเท่านั้น

แต่จะมีผู้ใดที่จะเต็มใจเริ่มต้นจากการเป็นศิษย์สายนอกและไต่เต้าขึ้นมา?

บรรดาอัจฉริยะรุ่นเยาว์ทั้งหมดที่หลั่งไหลมาจากทั่วทั้งดินแดนทางใต้ ก็หวังที่จะได้รับตำแหน่งศิษย์สายใน และพวกเขาอาจจะถูกตัดสิทธิ์ไปตั้งแต่เริ่มต้น จนต้องกลายเป็นศิษย์สายนอกที่อยู่ในระดับต่ำสุด และไต่เต้าขึ้นไป

หากเปรียบเทียบการทดสอบเจตจำนงและความเข้าใจ การทดสอบเจตจำนงนั้นผ่านยากที่สุด เพราะมหาค่ายกลมารพสุธามนต์ลวงตาจะทดสอบทั้งร่างกายและสภาพจิตใจของผู้บ่มเพาะเหล่านั้นอย่างโหดเหี้ยม และไม่ใช่ทุกคนที่จะทนได้ ในขณะที่การทดสอบความเข้าใจนั้นแตกต่างออกไป เพราะมันคล้ายกับการทดสอบพรสวรรค์และการทดสอบเช่นนี้ยังแยกแยะได้ง่ายดายและชัดเจนกว่า

ตัวอย่างเช่น ผู้คนนับพันคนที่ได้เข้าสู่มหาค่ายกลมารพสุธามนต์ลวงตาก่อนหน้านี้ แต่หลังจากผ่านไปหนึ่งก้านธูป มีเพียงสิบสามคนเท่านั้นที่ผ่านไปได้ ดังนั้นจึงเห็นได้ชัดว่าการทดสอบนี้รุนแรงอย่างสิ้นเชิง

การทดสอบเจตจำนงนั้นสำคัญเป็นอย่างมาก แม้แต่ฮวาหงก็ยังต้องมาเป็นผู้อาวุโสที่คอยจัดการทดสอบ สิ่งนี้พิสูจน์ได้ว่า คนผู้นี้น่าเกรงขามและสูงส่งในหมู่ผู้อาวุโสของนิกายกระบี่เมฆาพเนจร

แต่ขณะนี้ ทุกคนต่างก็ตกตะลึงเมื่อได้ยินเสียงระเบิดดังสนั่นหวั่นไหวราวกับเสียงฟ้าร้องไปทั้งสวรรค์และโลก “ให้ตายสิ… มีคนกล้าเรียกผู้อาวุโสฮวาหงว่า ‘โง่’ จริงหรือ?”

อย่างไรก็ตาม ฉากที่ทำให้ทุกคนต้องประหลาดใจมากยิ่งขึ้นก็ได้ปรากฏขึ้น

ฮวาหงโจมตีอย่างโจ่งแจ้งด้วยกลิ่นอายที่องอาจดั่งมังกร และการฟาดฝ่ามือของเขาอยู่ห่างจากศีรษะของเฉินซีเพียงสิบสองชุ่น หากการโจมตีครั้งนี้ต่ำลงกว่านี้ ศีรษะของชายหนุ่มก็คงจะถูกผ่าแยกเหมือนแตงโมอย่างแน่นอน แต่เมื่อเขาได้ยินเสียงตะโกนดังขึ้นอย่างฉับพลัน สีหน้าของฮวาหงก็ซีดลงในทันที และรีบถอนกำลังบนฝ่ามือออก ในขณะที่ร่างกายของเขาพลิกตัวอย่างไม่น่าเชื่ออยู่กลางอากาศ ราวกับอสรพิษถอนวัชพืชหรือเหยี่ยวนกกระจอกที่พลิกตัวก่อนจะกลับคืนสู่ตำแหน่งเดิม ทุกการเคลื่อนไหวของเขารวดเร็วราวกับสายฟ้าแลบ และเป็นการเคลื่อนไหวที่หมดจดงดงามเป็นอย่างมาก ทำให้เขาดูเหมือนกับว่าไม่ได้เคลื่อนไหวใด ๆ อย่างสิ้นเชิง เห็นได้ชัดว่าการควบคุมพลังของเขานั้น ได้บรรลุถึงระดับที่สูงมากจนสามารถควบคุมมันได้อย่างอิสระ

แต่ใบหน้าของฮวาหงในตอนนี้กลับเต็มไปด้วยความกังวลและสงสัย ดูเหมือนว่าจะเขาหวาดเกรงต่อเสียงที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้ ซึ่งเปี่ยมไปด้วยพลังและอำนาจ จนทำให้เขาเหม่อลอยอย่างว่างเปล่า และพลังมหาศาลบนร่างกายของเขาได้หายไปอย่างไร้ร่องรอย

ในทำนองเดียวกัน ความสงบของเฉินซีก็ได้ดึงดูดความสนใจจากหลาย ๆ คน เพราะพวกเขาสังเกตเห็นว่า ตั้งแต่ที่ฮวาหงโจมตีจนถึงช่วงเวลาที่เขากลับคืนสู่ตำแหน่งเดิมนั้น จริง ๆ แล้วท่าทางของเฉินซีไม่ได้เปลี่ยนไปเลยแม้แต่น้อย แสงเหมือนเมฆและสงบเหมือนทะเลสาบ ราวกับว่าเขาคาดการณ์มานานแล้วว่าเหตุการณ์ที่ไม่คาดฝันจะปรากฏขึ้นในตอนนี้

เมื่อเปรียบเทียบการแสดงออกของพวกเขา มันทำให้คนรอบข้างตระหนักได้ในทันทีว่า เรื่องทั้งหมดนี้น่าจะเกิดจากเสียงอันทรงพลังและอำนาจก่อนหน้านั้นใช่หรือไม่?

คนผู้นั้นคือใครกัน?

ซึ่งคำตอบนั้นก็ชัดเจนอยู่ในตัว มีเพียงไม่กี่คนในนิกายกระบี่เมฆาพเนจรเท่านั้น ที่จะสามารถสยบฮวาหงได้อย่างสมบูรณ์ เช่น บรรพจารย์หลิงตู้ ท่านประมุขหลิงคงจื่อ บรรพจารย์ใหญ่เหวินเสวี่ยน…

เมื่อพวกเขาคิดมาถึงจุดนี้ สายตาของผู้คนรอบข้างที่มองมายังเฉินซีก็เปลี่ยนไปในทันที ปรากฏว่าเด็กคนนี้มีภูมิหลังที่ดีอยู่เช่นกัน ไม่แปลกใจเลยที่เขากล้ายืนหยัดต่อสู้กับผู้อาวุโสฮวาหงเช่นนี้

เฉินซีสังเกตเห็นถึงสิ่งที่เกิดขึ้นทั้งหมด อีกทั้งยังรู้ว่าใครเป็นผู้ที่กล่าวก่อนหน้านี้ แต่เขากลับไม่ได้เปิดเผยและเพียงจดจ้องฮวาหงอย่างเงียบ ๆ

“ฮึ่ม! ข้าไม่เคยคาดคิดมาก่อนว่าคนเยี่ยงเจ้าจะมีคนหนุนหลังอยู่เหมือนกัน แต่อย่าได้หยิ่งยโสเกินไป ช่างมันเถอะ ข้าไม่เอาสิทธิ์ของหญิงสาวคนนั้นก็ได้” เซี่ยชีเฉี่ยวก็กล่าวออกมาท่ามกลางความเงียบงัน

“โอ้ เจ้ากำลังเตรียมรับสิทธิ์ของใครนะ?” เฉินซีถามอย่างสบาย ๆ

“เจ้าไม่จำเป็นต้องสนใจเรื่องนั้น ข้าจะรอชุดต่อไป หรือหากไม่มีในชุดนั้น ข้าจะรับชุดต่อไปอีก อย่างไรก็ตาม ยังมีอีกหลายหมื่นคนที่ยังไม่ได้เข้าร่วมการทดสอบเจตจำนง ข้าจะสามารถเลือกได้ในที่สุดอยู่ดี” เซี่ยชีเฉี่ยวรู้สึกว่าตัวเองนั้นฉลาดมากในขณะที่นางตอบ

นางไม่เคยคาดคิดเลยว่าทันทีที่คำกล่าวเหล่านี้ได้เข้าหูผู้คนรอบข้าง มันทำให้พวกเขาโกรธเคืองในทันที ในบรรดาคนเหล่านี้มีทั้งชายหนุ่มและหญิงสาวที่กำลังจะเข้าร่วมการทดสอบเจตจำนง และยังมีผู้อาวุโสและองครักษ์ที่ติดตามพวกเขามา… หากเป็นสถานที่อื่น พวกเขาเป็นบุคคลที่ได้รับการนับถือ ดังนั้นพวกเขาจะทนต่อความรู้สึกที่เกิดขึ้นเช่นนี้ได้อย่างไร?

“สาวน้อย เวรกรรมนั้นตามทันเสมอ และปัญหาจะไม่มีวันมาหาเจ้า เว้นแต่ว่าเจ้าจะแส่หาปัญหาเสียเอง อีกทั้งคนที่ชอบแส่หาปัญหามักจะต้องตายอย่างแน่นอน!”

“เจ้ารังแกกันเกินไปแล้ว! เราจะไม่ยอมแพ้โดยที่ยังไม่ได้สู้! ไม่ว่าเจ้าจะเป็นบุตรสาวของใคร ในเมื่อเจ้ากล้ากล่าวคำไร้ยางอายเหล่านี้ต่อหน้าพวกเราทุกคน เรื่องของวันนี้จะไม่มีวันจบ!”

“โง่เขลาจริง ๆ คำกล่าวเหล่านี้ควรเก็บซ่อนไว้ในใจของเจ้าเท่านั้น เหตุใดถึงต้องกล่าวออกมาดัง ๆ เช่นนี้เล่า?”

เสียงโห่ร้องและคำสาปแช่งที่หลากหลายได้พรั่งพรูออกมาอย่างพร้อมเพรียง และทั้งหมดต่างก็พุ่งตรงไปที่เซี่ยชีเฉี่ยว ทันใดนั้นเด็กสาวผู้มีอายุประมาณสิบสี่หรือสิบห้าปีคนนี้ก็ตกอยู่ในความตะลึง คนเช่นนางได้รับการเอาอกเอาใจมาตั้งแต่เด็กและมักได้รับความกรุณาจากผู้คนรอบข้าง ทำให้นางเป็นเหมือนดอกไม้ที่บานในเรือนกระจก ดังนั้น นางจะเคยประสบกับเหตุการณ์เช่นนี้ได้อย่างไร?

“เจ้า… พวกเจ้าทุกคน เบื่อที่จะมีชีวิตอยู่แล้วหรือ?! พวกเจ้ารู้ไหมว่าข้าเป็นใคร” ใบหน้าที่สวยงามของเซี่ยชีเฉี่ยวโมโหจนหน้าซีด และความโกรธเกรี้ยวของนางก็เอาชนะเหตุผลทุกอย่าง ทำให้นางไม่อาจที่จะควบคุมตนเองได้

ปัง!

ทันใดนั้นจู่ ๆ ใบหน้าของฮวาหงที่อยู่ใกล้เคียงได้กระตุกอย่างรุนแรงราวกับเพิ่งมีใครกระซิบบอกบางสิ่งให้เขาฟังผ่านกระแสปราณจนเขาได้เข้าใจว่าขณะนี้เขากำลังเผชิญกับเรื่องใหญ่แค่ไหน จากนั้นเขาไม่ลังเลเลยที่จะก้าวออกมาข้างหน้าทันทีด้วยใบหน้าที่มืดหม่น ก่อนที่จะยกมือขึ้นเพื่อผลักเซี่ยชีเฉี่ยวออกไป จากนั้นเขาก็หันกลับมาและกล่าวกับศิษย์สายในว่า “จงส่งนางกลับไปหาตระกูลเซี่ยให้อบรมระเบียบวินัยอย่างถูกต้อง บอกพ่อของนางว่าครั้งนี้ข้าได้ช่วยชีวิตนางไว้ และหนี้เมื่อหลายปีก่อนก็ได้รับการชำระคืนหมดแล้ว ดังนั้นเราจะไม่ติดค้างอะไรกันอีกต่อไป!”

ศิษย์หญิงสองคนรับเซี่ยชีเฉี่ยวจากเขาทันทีก่อนที่จะรับคำสั่งและรีบจากไป

หลังจากที่ฮวาหงทำทั้งหมดนี้เสร็จแล้ว เขาก็ประสานมือให้แก่เฉินซีด้วยใบหน้าเศร้าหมอง และกล่าวผ่านกระแสปราณว่า “ข้าไม่รู้ว่าเป็นท่านบรรพจารย์อาจะมาที่นี่ การกระทำของข้าสมควรตายเป็นพันครั้ง และข้าหวังว่าท่านบรรพจารย์อาจะยกโทษให้แก่ข้า”

ท่าทางของเฉินซียังคงนิ่งเฉย

เมื่อฮวาหงเห็นสิ่งนี้ ก็รู้ว่าตัวเองกำลังจะชนเข้ากับกำแพงแล้ว ซึ่งมันเป็นไปไม่ได้เลยที่จะชดเชยต่อทุกสิ่งที่เกิดขึ้น ดังนั้นใบหน้าที่แก่ชราของเขาจึงหมองมัวลงในทันที และเขากำลังหันหลังกลับเพื่อจะจากไปอย่างเศร้าโศก

“เจ้ากำลังคิดจะไปไหน?” เฉินซีขมวดคิ้วขณะกล่าวออกมา

ร่างของฮวาหงแข็งทื่ออย่างกะทันหัน ก่อนจะหันกลับมาและกล่าวด้วยความประหลาดใจว่า “ท่านบรรพจารย์อา ท่านยกโทษให้แก่ข้าแล้วหรือ?”

ความคิดเห็น