บทที่ 1730 สถานที่ลึกลับ

………………..

ภายในหมอกสีม่วงที่กำลังพลุ่งพล่าน ทัศนวิสัยโดยรอบแทบเป็นศูนย์ บรรยากาศอันเงียบสงบอย่างแปลกประหลาดนี้ก็เต็มไปด้วยจิตสังหารอันไร้ขอบเขต…

ในขณะนี้ แม้แต่เหล่าไป๋และจักรพรรดินีอวี้เชอก็มีสีหน้าเคร่งขรึม ทั้งสองต่างมิกล้าคลายความระมัดระวัง ท้ายที่สุดแล้ว นี่เป็นข้อจำกัดที่ถูกสร้างโดยจ้าวเต๋า และมันน่าพรั่นพรึงเป็นอย่างยิ่ง

ฟิ่ว!

หมอกสีม่วงพุ่งสูงขึ้น และกลืนกินร่างของทุกคนอยู่ภายในนั้น

เฉินซีดูเหมือนจะมั่นใจอย่างยิ่ง เขาเดินไปตามเส้นทางแปลก ๆ บางครั้งก็หันหลังกลับ บางครั้งก็หยุดและบางครั้งก็พุ่งไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว

ในระหว่างกระบวนการทั้งหมดนี้ ปรากฏการณ์ทุกประเภทเช่นฟ้าผ่า คลื่นยักษ์ ภูเขาไฟ รอยแยกมิติที่พาดผ่านฟ้าดินราวกับหุบเหว เสียงคำรามของเทพอสูรโบราณ ธารโลหิตที่หลั่งไหลลงมา ภูเขาโครงกระดูก และซากศพที่น่าสยดสยองกองพะเนินอยู่บนผืนดิน…. ปรากฏการณ์ทั้งหมดนี้เกิดขึ้นอยู่บ่อยครั้งและเป็นตัวแทนของภัยอันตรายถึงชีวิต!

อย่างไรก็ตาม พวกเขาสามารถเอาชนะอันตรายเหล่านี้ได้เสมอภายใต้การนำของเฉินซี และหลีกเลี่ยงมันได้อย่างฉิวเฉียด

ทั้งสองคนตระหนักดีว่าหากเฉินซีไม่ได้เป็นผู้นำในครั้งนี้ พวกเขาคงอาจเผลอไปเปิดกลไกของข้อจำกัดเทวะและประสบกับเภทภัยไปแล้ว

หลังจากนั้น เหตุการณ์ข้างหน้ายิ่งน่ากลัวมากกว่าเดิม บางครั้งก็มีหลุมดำที่กลืนกินบริเวณโดยรอบ บางครั้งก็มีดวงดาวจำนวนมากมายที่ระเบิดเป็นชิ้น ๆ ซึ่งทำให้เกิดประกายแสงโปรยปรายลงมา ก่อนที่ทั้งจักรวาลจะถูกทำลายไปพร้อมกับพวกมัน….

และทั้งหมดนี้ไม่ใช่ภาพลวงตา อย่างไรก็ตาม กลุ่มของเฉินซีได้หลีกเลี่ยงอันตรายเหล่านี้ก่อนที่มันจะเกิดขึ้น มิฉะนั้นคงได้ติดร่างแหไปด้วย และผลที่ตามมาก็ยากจะจินตนาการได้

ในขณะนี้ แม้แต่เฉินซีก็มีสีหน้าเคร่งขรึม ดวงตาเปล่งประกายด้วยแสงศักดิ์สิทธิ์และเป็นประกายอย่างน่าตกใจ

ข้อจำกัดเทวะนี้น่ากลัวเกินไปจริง ๆ และหากมีใครเผชิญหน้ากับมัน แม้แต่การดำรงอยู่ในขอบเขตมหาราชเทวาก็อาจจะพินาศภายในนั้น!

ไม่น่าแปลกใจเลยที่นิกายศักดิ์สิทธิ์ล้อมวิญญาณยังคงไม่สามารถพิชิตข้อจำกัดเทวะนี้ได้จนถึงขณะนี้ เพราะหากไม่บรรลุความสำเร็จในเต๋าแห่งยันต์อักขระหรือมีการบ่มเพาะขั้นสูงสุดในขอบเขตมหาเทพเต๋า มันเป็นไปไม่ได้เลยที่จะเอาชนะข้อจำกัดเทวะนี้

สิ่งนี้ทำให้เฉินซีตื่นตัวและระมัดระวังมากยิ่งขึ้น บางครั้ง เขาไม่ได้เดินหน้าแม้แต่ก้าวเดียวเป็นเวลากว่าหนึ่งชั่วยาม และบางครั้งก็เคลื่อนตัวเป็นระยะทางมากกว่าสองพันห้าร้อยลี้ ภายในชั่วพริบตา

ในขณะนี้ ดูเหมือนเขาจะสามารถทำนายอนาคตได้ในขณะที่ก้าวผ่านข้อจำกัดเทวะซึ่งเต็มไปด้วยอันตราย และตั้งใจที่จะสร้างเส้นทางที่ปลอดภัยของตนเอง

โครม!

สองวันต่อมา จู่ ๆ วานรศักดิ์สิทธิ์สีเงินก็พุ่งออกมาขวางหน้า มันสูงประมาณหนึ่งร้อยยี่สิบจั้ง และมีหอกกระดูกสีขาวเหมือนหิมะอยู่ในมือขณะที่มันพุ่งไปในอากาศ

ทันใดนั้นอวกาศอันกว้างใหญ่ก็ระเบิดออกเป็นเสี่ยง ๆ จิตสังหารอันน่าสะพรึงกลัวของมันทำให้เฉินซีรู้สึกหายใจไม่ออกและเผยสีหน้าตกใจ

“อวี้เชอ โจมตี! เจ้าต้องฆ่ามันภายในหกสิบลมหายใจ!” เฉินซีรีบกล่าวผ่านกระแสปราณด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความกังวล

เคร้ง! เคร้ง!

ก่อนที่เฉินซีจะกล่าวเสร็จ จักรพรรดินีอวี้เชอก็โจมตีอย่างรุนแรง กระบี่พิฆาตฟ้าและกระบี่มลทินอเวจีกลายเป็นลำแสงสองสายซึ่งส่งเสียงหวีดหวิวออกไป

โครม!

เหมือนฟ้าดินแยกออกจากกันและพังทลายลง แสงศักดิ์สิทธิ์อันเจิดจ้าได้กวาดไปทุกทิศทุกทาง และกดดันเฉินซีจนร่างเซกลับไป

พร้อมกับจักรพรรดินีอวี้เชอที่ถูกการโจมตีสะท้อนกลับจนต้องถอยร่นไป

“ช่างอ่อนแอยิ่งนัก! ไปตายซะ!” วานรศักดิ์สิทธิ์สีเงินเยาะเย้ย เปล่งเสียงที่เหมือนกับฟ้าคำรามที่สั่นสะเทือนจนถึงดวงวิญญาณ

โครม!

จักรพรรดินีอวี้เชอเผยสีหน้าเคร่งขรึม นางหายใจเข้าลึก และใช้กำลังเต็มที่เพื่อต่อสู้กับมัน

ชั่วขณะหนึ่ง ปราณกระบี่กวาดออกไปทั้งแนวนอนและแนวตั้ง ในขณะที่เงาหอกวูบวาบ คล้ายกำลังจะระเบิดสถานที่นี้ออกเป็นเสี่ยง ๆ และเปลี่ยนให้กลายเป็นฉากแห่งความรกร้าง

ทั้งที่จักรพรรดินีอวี้เชอเป็นถึงจักรพรรดิ แต่วานรศักดิ์สิทธิ์สีเงินกลับสามารถต่อสู้กับนางได้อย่างทัดเทียม สิ่งนี้แสดงให้เห็นอย่างชัดเจนว่ามันน่ากลัวเพียงใด

“ไม่ได้การ หากนางยังคงไม่สามารถฆ่าสัตว์ร้ายตัวนี้ได้ เส้นทางที่ปลอดภัยนั้นก็จะสูญสลายไปโดยสิ้นเชิง….” เฉินซีมีสีหน้าหม่นหมองทั้งยังรู้สึกกังวลในใจ

เขาไม่สามารถเข้าไปแทรกแซงการต่อสู้ครั้งนี้ได้ และหากว่าเขาถูกกวาดเข้าสู่วงต่อสู้ เขาก็จะถูกทำลายล้างทันทีโดยไม่มีโอกาสได้ต่อต้าน

ณ เวลานี้เอง เหล่าไป๋กลับเริ่มกล่าวด้วยท่าทางที่ลึกซึ้ง

จักรพรรดินีอวี้เชอตัวสั่นสะท้าน ก่อนที่ร่างของนางจะทะยานออกไป ก่อนจะตวัดกระบี่พิฆาตฟ้าในแนวเฉียง ปราณกระบี่ลอยค้างอยู่กลางอากาศ ก่อนที่จะถาโถมลงมาดุจกระแสน้ำในมหาสมุทร พลังศักดิ์สิทธิ์ภายในร่างกายของนางคำรามลั่นเหมือนมังกร จากนั้นจึงมาบรรจบอยู่ภายในฝ่ามือ

ฟึ่บ!

มันกระแทกเข้าใส่วานรศักดิ์สิทธิ์สีเงินจนกระเด็นอย่างแรง พร้อมกับเสียงคำรามอย่างโกรธเกรี้ยว

สิ่งนี้ทำให้จักรพรรดินีอวี้เชอรู้สึกไม่เชื่อเล็กน้อย เพราะที่ผ่านมา นางไม่เคยทำสิ่งนี้มาก่อน

ทว่าก่อนที่นางจะหายจากอาการตกใจ เสียงของเหล่าไป๋ก็ดังขึ้นอีกครั้ง

เคร้ง!

จักรพรรดินีอวี้เชอใช้กระบี่ในมือโดยสัญชาตญาณและกวาดมันไปในแนวโค้ง จนดูเหมือนหยินและหยางถูกสะบั้นออกจากกัน เผยให้เห็นฉากที่ไร้ที่ติและน่าสยดสยอง

พรวด!

การฟาดฟันครั้งนี้ฟันแขนของวานรขาดไปข้างหนึ่ง!

ความคิดเห็น