บทที่ 1765 ตระกูลเส้าเฮ่า

บทที่ 1765 ตระกูลเส้าเฮ่า

………………..

บทที่ 1765 ตระกูลเส้าเฮ่า

ร่มสำริดกางคลุมนภา เจิดจรัสเผยปรากฏการณ์ลึกล้ำสารพัน ยิ่งใหญ่เกินหยั่งวัด

สมบัติชิ้นนี้เลิศล้ำอย่างยิ่ง มันสามารถกำจัดสายฟ้าลงทัณฑ์จากเนตรทัณฑ์สวรรค์ได้อย่างง่ายดาย ท้าทายสวรรค์โดยแท้

เปรี๊ยะ!

อัสนีอีกสายฟาดลงด้วยอำนาจที่ยิ่งใหญ่กว่าเก่า ทำให้ฟ้าดินหม่นแสง กระทั่งมิติยังไม่อาจขวางกั้น

ทว่ามันก็ถูกร่มสำริดกำจัดไปในพริบตา หนึ่งคลื่นลวงตากระเพื่อมบนพื้นผิวร่ม แม้จะเผชิญหน้าเหตุเช่นนี้ มันก็ยังคงนิ่งสงบ

ตู้ม!

ขณะนี้เนตรทัณฑ์สวรรค์ดุจถูกยั่วโมโห อัสนีไร้ขอบเขตพลุ่งพล่านจากภายใน แปรเปลี่ยนเป็นโซ่ศักดิ์สิทธิ์บัญชาสีเทาทึบหลายต่อหลายเส้นสาดซัดผ่านมิติลงมา

ดุจกรงขังมหาเต๋าโรยลง!

เฉินซีเคยเห็นเหตุการณ์เช่นนี้มาแล้วในสามภพ ขณะนั้น ในทะเลทรายเนตรสวรรค์ หากศิษย์พี่สามเที่ยอวิ๋นไห่และศิษย์พี่สี่ปราชญ์เฒ่ามาถึงไม่ทัน เฉินซีก็อาจมีอันเป็นไปในวันนั้นแล้ว

ทว่าเมื่อเทียบกับกาลก่อน สายฟ้าลงทัณฑ์ในขณะนี้น่ากลัวเสียยิ่งกว่า พันธนาการนี้ดุจขุมนรกอันถักทอด้วยโซ่ศักดิ์สิทธิ์บัญชามากมายอันก่อจากสายฟ้าลงทัณฑ์ ดูน่ากลัวประหนึ่งจะล่ามโลกทั้งใบโดยแท้

วิ้ง!

ขณะเดียวกัน ร่มสำริดเริ่มหมุนวน สายปราณโกลาหลอันเก่าแก่พลันพวยพุ่งจากมัน ก่อวังวนโกลาหลขึ้น

หนึ่งเหตุชวนตะลึงบังเกิด กรงมหาเต๋าถูกวังวนนั้นดูดเข้าไป แหลกสลายพังทลายลงพร้อมเสียงครืนโครมสนั่นลั่นอย่างต่อเนื่อง

เฉินซีอดสูดหายใจเฮือกไม่ได้ มันต้องมีอำนาจท้าทายสวรรค์เพียงใดจึงสามารถทำเช่นนี้?

“ร่มรวนชะตาสวรรค์!” ในที่สุดเยี่ยเหยียนก็เหมือนจะยืนยันได้ และอุทานออกมาอย่างตกใจ

เปรี้ยง!

พริบตานั้นเอง กรงมหาเต๋าก็ถูกป่นทำลายอย่างสมบูรณ์ ขณะที่ร่มสำริดแค่สั่นรุนแรงไปครู่หนึ่ง ก่อนจะกลับสู่สภาวะปกติ

ทว่าก่อนที่เฉินซีจะทันถอนหายใจโล่งอก เมฆลงทัณฑ์ทมิฬบนท้องฟ้าก็ยิ่งทวีความหนาดำคล้ำเข้ม และเนตรทัณฑ์สวรรค์ก็ยิ่งดำทะมึนชวนหวาดผวา

มันเหมือนจะบันดาลโทสะ สั่งสมกำลังตั้งใจจะขยี้ร่มสำริดให้สิ้น

“แม่หนูน้อย ในเมื่อเจ้ามาแล้ว เช่นนั้นเรื่องนี้ก็ให้เจ้าจัดการ” ทันใดนั้น หนึ่งเสียงอันยิ่งใหญ่ทรงอำนาจก็ดังขึ้นในฟ้าดิน ซึ่งก็คือเสียงของเทพธิดา

เสียงของนางยังไม่ทันสิ้น ร่มสำริดก็พับตัวเองเก็บ หายไปจากบนฟ้าเหนืออารามไท่ชูอย่างเฉียบพลัน

เฉินซีผงะไปทันที นั่นมันเนตรทัณฑ์สวรรค์ แต่นางกลับอุ่นใจจนเก็บร่มไป? หรือนางจะคิดว่าแค่บรรพเทวารู้แจ้งจักรวาลหนึ่งคนอย่างเยี่ยเหยียนจะเพียงพอสกัดเรื่องทั้งหมดนี้ได้?

“ฮึ!” เยี่ยเหยียนเหมือนอ่านความคิดเฉินซีออก และอดแค่นเสียงอย่างเย็นชาไม่ได้

อึดใจต่อมา มือเรียวขาวของนางก็เคลื่อนขยับ ยันต์ลึกลับสีดำชิ้นหนึ่งทะยานสู่เวหา แผ่ปราณยิ่งใหญ่อันคลุมเครือน่าสะพรึงกลัว

มันดูเล็กจ้อยไม่สลักสำคัญ ทว่าทันทีที่มันปรากฏ เนตรทัณฑ์สวรรค์พลันสั่นสะท้านและหยุดทุกการกระทำลง

เปรี้ยง!

ไม่นานนัก เมฆลงทัณฑ์บนท้องฟ้าก็ระเบิดเปรี้ยง กลายเป็นซากเมฆาทมิฬน้อยใหญ่สลายไปรอบ ๆ ขณะเดียวกัน เนตรทัณฑ์สวรรค์ก็หายวับไป ไม่อาจหาพบได้อีก

“เฮือก!” เฉินซีอดสูดหายใจเฮือกไม่ได้ ยันต์สีดำนั่นคือสิ่งใดแน่? มันหยุดทัณฑ์สวรรค์ได้ด้วยหรือ?

ชายหนุ่มตกตะลึงอีกครั้ง

“ฮึ!” เยี่ยเหยียนแค่นเสียงเย็น แต่หนนี้เต็มไปด้วยความย่ามใจ เหมือนกำลังล้อเลียนเฉินซีที่ไม่รู้ประสา

“น่าเสียดาย” แต่ไม่นาน นางก็ขมวดคิ้ว ดวงตาปรากฏเค้าความเสียดาย เห็นได้ชัดว่าการเสียยันต์สีดำลึกลับนั้นไปก็เป็นเรื่องแสนเจ็บปวดสำหรับนางเช่นกัน

…

ไม่ว่าจะเกิดเรื่องใดขึ้น ก็กล่าวได้ว่าเยี่ยเหยียนมีส่วนช่วยผ่านทัณฑ์ครั้งนี้เป็นอย่างมาก ทำให้เทพธิดาไม่ต้องแบ่งสมาธิรับมือมัน

สิ่งนี้ทำให้ยาเม็ดแห่งโชคชะตาและวิชชาเลี่ยงการถูกทัณฑ์สวรรค์ทำลายลงไปได้สำเร็จ

ทำให้เฉินซีเปลี่ยนมุมมองต่อเยี่ยเหยียนอย่างมหาศาล แต่นั่นไม่ได้หมายความว่าเขาจะยกโทษให้นางอย่างสมบูรณ์

เฉินซีจะไม่ลืมว่าสตรีผู้นี้เคยไล่ล่าข้ามจักรวาล แค่เพื่อจะกำจัดตน