บทที่ 1797 เงาร่างหมื่นจั้ง

………………..

ความลังเลสื่อให้ถึงความกังวล

สิ่งที่ทำให้เฉินซีกังวลไม่ใช่การยอมเสี่ยงผ่านข้อจำกัดที่สองโดยใช้ตาข่ายครอบคลุมสวรรค์ แต่เป็นตัวตนในขอบเขตจักรพรรดิเก้าดาราบนยอดบรรพตห่างออกไปนั่นต่างหาก!

แม้ตงปั๋วเหวินจะไม่เผยจิตมุ่งร้าย แต่เฉินซีก็ไม่กล้ามองข้ามเขาเลย

อีกอย่าง ยังมีจักรพรรดิอีกคนย่างสามขุมเข้ามา เฉินซีจึงไร้ทางเลือกนอกจากยิ่งต้องระแวง

“เจ้ากังวลเรื่องจักรพรรดิเก้าดาราผู้นั้นหรือ?” เหล่าไป๋เหมือนมองทะลุความคิดของเฉินซีได้ และกล่าวขึ้นผ่านการส่งกระแสปราณ “ไม่ต้องห่วง เจ้านั่นติดอยู่ตรงนั้น ยากนักที่จะขยับเขยื้อนแม้แต่น้อย หากเขาคิดฉวยโอกาสลงมือกับเรา เขาก็ต้องฝืนพลังแก่นแท้สสารของมหาเทพเต๋าบรรพมังกรอันเนืองแน่นรอบข้างเสียก่อน”

เหล่าไป๋นิ่งไปครู่หนึ่ง จึงกล่าวต่อ “ขอเพียงเราฉวยโอกาสยามไม่ตั้งตัว เข้าสู่ข้อจำกัดที่สองก่อน เขาก็ย่อมไม่อาจทำอะไรเราได้”

เฉินซีขมวดคิ้ว “เราจะฉวยโอกาสยามไม่ตั้งตัวได้อย่างไร?”

เหล่าไป๋อดยิ้มอย่างเหิมเกริมมิได้ “หรือเจ้าจะยังไม่เห็น? เป็นที่ชัดเจนว่าเจ้านั่นคิดว่าเราผ่านข้อจำกัดที่สองไม่ได้ ด้วยเหตุนี้ จักรพรรดิอย่างเขาจะไม่ลงมือกับผู้น้อยต่ำสถานะกว่า ในทางกลับกัน เขาจะทำเพียงแค่มองเฉย ๆ ด้วยอยากเห็นว่าเราจะทำเช่นไรในการพยายามข้ามข้อจำกัดที่สอง นี่แหละโอกาสของเรา”

เฉินซีครุ่นคิดหนักอยู่ครู่หนึ่ง แล้วจึงพยักหน้าตกลง

…

ครู่ต่อมา คณะของเฉินซีก็มาถึงยอดภูเขาศักดิ์สิทธิ์ลูกแรก

“เฮอะ! พวกเจ้าตั้งใจผ่านข้อจำกัดที่สองกันจริง ๆ หรือ?” ตงปั๋วเหวินในชุดม่วงลืมตามองคณะของเฉินซีซึ่งอยู่ห่างออกไปพันจั้ง แล้วอดหัวเราะเบา ๆ ไม่ได้

“แล้วเช่นไร? เป็นห่วงหรือว่าเราจะก้าวผ่านไป แล้วทำให้จักรพรรดิเก้าดาราอย่างเจ้าดูสุดไร้ประโยชน์?” เหล่าไป๋เย้ยเยาะ ไม่ได้กลัวตงปั๋วเหวินเลยสักนิด

“วิหคน้อย ปากเสียจริง ๆ ช่างมันเถอะ ข้าจะไม่ต่อปากต่อคำ ในเมื่อพวกเจ้าตั้งใจหาที่ตาย ก็ตามสบายเลย” ตงปั๋วเหวินดูสุดองอาจ ทำเพียงส่ายหน้ายิ้ม ๆ ไม่ไปปะทะคารมกับเหล่าไป๋เพิ่มเติม

เหล่าไป๋ยิ้มลำพอง เขาปรารถนาผลเช่นนี้อยู่ เพราะหากตงปั๋วเหวินขวางพวกเขาอย่างสุดชีวิต ผลที่ตามมาย่อมเกินคาดคิด

ทว่านับแต่ต้นจนบัดนี้ เฉินซีไม่ได้สนใจเหตุการณ์ที่นี่เลย เขาพินิตสถานการณ์จากไกล ๆ อย่างระมัดระวังนับแต่มาถึงยอดบรรพต

ภูเขาใต้เท้าเขาลูกนี้ตระหง่านสูงเสียดเมฆา เป็นบรรพตลูกแรกในระยะข้อจำกัดแรก เมื่อมองไปไกลจากที่นี่ ก็ยังพบภูเขาศักดิ์สิทธิ์อีกสิบเจ็ดลูกเรียงตระหง่านอยู่ไกล ๆ

นี่คือข้อจำกัดที่สองของหุบเขารังมังกรและอุปสรรคสุดท้ายสู่สุสานของมหาเทพเต๋าบรรพมังกร นับแต่อดีตกาลจนบัดนี้ ตัวตนยิ่งใหญ่สะเทือนหล้ามากมายต้องจบชีวิตลงที่นี่!

“พร้อมหรือไม่?” เสียงของเหล่าไป๋ดังขึ้นข้างหู

เฉินซีพยักหน้า ก่อนจะสูดหายใจลึก ๆ แล้วซ่อนร่างของเป่าน้อยไปตามคำชี้แนะของเหล่าไป๋ เพื่อมิให้เป่าน้อยประสบอุบัติเหตุใดยามเฉินซีผ่านข้อจำกัดที่สอง

ต่อจากนั้น ดวงตาของเฉินซีก็หนักแน่น กล่าวขึ้นเสียงเข้ม “เริ่มกันเถอะ”

ขณะเดียวกัน เขาก็สาวเท้าทะยานเวหาไปเบื้องหน้า

วิ้ง!

พริบตาที่เขาก้าวเท้าพ้นยอดเขาศักดิ์สิทธิ์ลูกแรก คลื่นอำนาจอันเก่าแก่ ลึกลับ และยิ่งใหญ่พลันพวยพุ่งจากฟ้าดินใกล้เคียง กลบรัศมีบิดเบือนสรรพสิ่งในเฉียบพลัน

ท้องนภาดำสนิท ราวตกอยู่ในความมืดตราบอนันต์!

เหตุนี้ดูประหนึ่งโลกาวินาศอุบัติ สรรพสิ่งสลายแหลก ชวนสะท้านใจยิ่งนัก

ทันใดนั้น หนึ่งเสียงเลื่อนลั่นสนั่นโลกา เฉินซีรู้สึกเหมือนมีบางสิ่งแล่นผ่านตา แล้วหนึ่งร่างก็ปรากฏขึ้นไกล ๆ

เงาร่างนั้นสูงพันจั้ง ศีรษะประหนึ่งค้ำนภา สองบาทาเหยียบหยั่งบนธรณี ยืนตระหง่านในฟ้าดินราวนิ่งสงัดกับที่มาตราบกาลนาน

ขณะเดียวกัน หนึ่งปราณอันเก่าแก่พลันแผ่ออกจากเงาร่างหมื่นจั้งนี้ อึดใจต่อมา แสงทองเรืองรองเกินประมาณก็เจิดจ้าทุกอณูกายของตัวตนนั้น

ตู้ม!

อำนาจกดดันของร่างนี้ยิ่งใหญ่ชวนตะลึงเกินไป เพียงยืนเฉยๆ พลังชีวิตก็กระหน่ำลั่นเช่นมหาเต๋า ทำให้เสียงบริกรรมสะท้านสะเทือนเป็นวงคลื่น

เพียงพริบตา ฟ้าดินใกล้เคียงก็เหมือนจะถูกร่างยิ่งใหญ่นี้ยึดครองสมบูรณ์ ร่างสูงใหญ่อาบในแสงทอง เผยฤทธาไร้ขอบเขต ดุจเทวาบรรพกาลฟื้นจากอาสัญ ทำให้ผู้อื่นยังเกิดความรู้สึกแสนเล็กจ้อยอย่างเผลอตัว

“นี่คือ….” เฉินซีตะลึงยิ่งในใจ เขาสูดหายใจเฮือก แม้จะตระหนักดีว่าข้อจำกัดที่สองน่าสะพรึงกลัวยิ่งนัก เขาก็ยังอดร่างสะท้านอย่างหวั่นเกรงยามเห็นเงาร่างหมื่นจั้งนี้มิได้ และสัมผัสอันตรายถึงตายได้จากมัน

ความคิดเห็น