บทที่ 1892 แผนที่หนังสัตว์ร้าย

บทที่ 1892 แผนที่หนังสัตว์ร้าย

………………..

บทที่ 1892 แผนที่หนังสัตว์ร้าย

โถงบรรจบ

มหาเทพเต๋าเซวียนหมิงตกอยู่ในความเงียบ แม้เขาจะรู้ว่าตงหวงอิ่นเซวียนอาจพ่ายแพ้ แต่เมื่อเห็นเหตุการณ์นี้ด้วยตาตัวเอง ก็อดที่จะตกตะลึงไม่ได้

เจ้าหนูจากเขาเทพพยากรณ์จะแข็งแกร่งปานนี้ได้อย่างไร?

หรือจะเป็นดั่งที่ท่านประมุขกล่าวไว้? ในฐานะผู้บรรลุแผนภาพวารีหลากคนที่เก้า เด็กคนนี้มีความสามารถที่คนธรรมดาไม่อาจบรรลุได้?

ชะตากรรมของเขานั้นไม่อาจหยั่งรู้ได้!

นี่มันท้าทายสวรรค์จริง ๆ….

เซวียนหมิงลอบทอดถอนใจ

“การโจมตีครั้งสุดท้ายนั่น เห็นได้ชัดว่าเป็นสุดยอดวิชาเต๋าแห่งกระบี่ที่สืบทอดมาจากปรมาจารย์แห่งยุคหมานกู่ เซวียน ควบคุมกระบี่ด้วยใจ เข่นฆ่าล้างโลกา!”

มหาเทพเต๋าไฉ่หยาจากสำนักเต๋ากล่าวด้วยความประหลาดใจเล็กน้อย “ไม่นึกเลยว่าศิษย์น้องจากเขาเทพพยากรณ์จะบ่มเพาะดวงจิตแห่งเต๋าจนบรรลุถึงสภาวะที่ล้ำลึกเช่นนี้”

“มันเป็นมรดกของเซวียนจริง ๆ” มหาเทพเต๋าเสวี่ยหลิงพยักหน้า

“ฮึ่ม! ปรมาจารย์แห่งยุคหมานกู่นั้นเป็นคนนอกรีตที่ต้องหนีออกนอกแดนเทพโบราณ เพื่อหลีกเลี่ยงการถูกทำลายล้างโดยเต๋าแห่งสวรรค์” มหาเทพเต๋าซูถัวจากนิกายอำนาจเทวะแค่นเสียงเย็น “การครอบครองมรดกของเขาไม่จำเป็นต้องเป็นสิ่งที่ดีเสมอไป!”

เมื่อเผชิญเรื่องทั้งหมดนี้ อู๋เซวี่ยฉานเพียงยิ้มและไม่โต้เถียงใด ๆ

“ข้าคิดว่าทุกคนคงตระหนักดีว่า เหตุผลที่ต้องหาตัวศิษย์ที่ได้อันดับหนึ่งในการถกวิถีเต๋าครั้งนี้ ไม่ใช่แค่เพื่อให้ศิษย์ของเราได้ชิงความเป็นใหญ่”

ทันใดนั้น ไฉ่หยาก็กล่าวขึ้น น้ำเสียงทั้งเคร่งขรึมและจริงจัง ทำให้ดึงดูดสายตาของมหาเทพเต๋าทั้งหมดมาที่ตัวเขาเอง

“ยามนี้ การประลองคู่สุดท้ายในการถกวิถีเต๋ากำลังจะเริ่มขึ้น และผลลัพธ์จะถูกเปิดเผยในไม่ช้า ดังนั้นโปรดนำแผนที่สมบัติลับของพวกเจ้าออกมา” ขณะที่กล่าว ไฉ่หยาก็ดึงหนังสัตว์ร้ายโบราณที่ขาดวิ่นออกมา และวางมันลงบนโต๊ะตรงหน้า

หนังสัตว์ร้ายนั้นมีขนาดเท่าฝ่ามือของทารกเท่านั้น มันมีสีเทา ทั้งยังไม่สะดุดตา แต่พื้นผิวกลับเต็มไปด้วยพลังงานแปลกประหลาดและคลุมเครือ ซึ่งทำให้ผู้อื่นไม่สามารถมองเห็นเนื้อหาภายในได้

ถึงขั้นที่ยอดคนในขอบเขตมหาเทพเต๋าเช่นอู๋เซวี่ยฉาน เสวี่ยหลิง ซูถัว และเซวียนหมิงก็ไม่สามารถทำได้เช่นกัน!

เมื่อได้ยินสิ่งนี้ อู๋เซวี่ยฉานเพียงยิ้มและกล่าวว่า “ข้ารอมานานแล้ว”

ขณะที่กล่าว เขาก็ดึงหนังสัตว์ร้ายอีกชิ้นออกมาเช่นกัน มันฉีกขาดในทำนองเดียวกัน ทั้งยังดูเก่าแก่และเต็มไปด้วยพลังงานแปลกประหลาดอันคลุมเครือ

ในไม่ช้า ราวกับทั้งหมดเข้าใจตรงกัน คนอื่น ๆ ก็หยิบหนังสัตว์ร้ายออกมาตาม ๆ กัน

“ฮึ่ม! รับไป!” เซวียนหมิงไม่เต็มใจเล็กน้อย ทว่าท้ายที่สุด ก็ยังดึงหนังสัตว์ร้ายออกมาแล้วโยนให้ไฉ่หยา

เห็นได้ชัดว่าเขาตระหนักดีว่าเหล่าศิษย์จากนิกายของตนไม่มีโอกาสเข้าร่วมการต่อสู้ครั้งสุดท้าย เพราะไม่ว่าเหลิ่งซิงหุนหรือเฉินซีจะเป็นผู้ชนะ เขาก็ยังต้องมอบหนังสัตว์ร้ายให้อยู่ดี

มีเพียงมหาเทพเต๋าซูถัวเท่านั้นที่ยังคงเงียบอยู่พักใหญ่ จากนั้นพลันกล่าวด้วยน้ำเสียงแหบแห้ง “ข้าจะมอบให้ก็ต่อเมื่อการถกวิถีเต๋าสิ้นสุดลง”

ไฉ่หยาไม่สนใจ และกล่าวด้วยรอยยิ้ม “เอาละ ข้าหวังว่าสหายเต๋าซูถัวคงตระหนักดีว่าเศษหนังสัตว์ร้ายเหล่านี้เกี่ยวข้องกับสถานที่ลึกลับภายในแดนรวนเรลืมเลือน ตามข้อตกลงระหว่างห้านิกายของเรา เราต้องส่งมอบไม่ว่าผลลัพธ์ของการถกวิถีเต๋าจะเป็นอย่างไรก็ตาม”

ซูถัวพยักหน้าอย่างไม่แยแสและกล่าวว่า “แน่นอน”

…

ที่จัตุรัสแห่งการประชัน เฉินซีนั่งสมาธิเพื่อฟื้นฟูพลัง

การเอาชนะตงหวงอิ่นเซวียน ทำให้เขาสูญเสียพลังไปมาก และพละกำลังของเขาก็แสดงอาการเหนื่อยล้าเล็กน้อย แต่โชคดีที่เขาไม่ได้รับบาดเจ็บร้ายแรงใด ๆ

ปัจจุบัน เขามีเวลาหกชั่วยามเพื่อฟื้นฟูพลัง ก่อนที่การประลองคู่สุดท้ายจะเริ่มขึ้น ตามการคาดการณ์ของเฉินซี ช่วงเวลานี้เพียงพอที่เขาจะฟื้นตัวสู่สภาวะสูงสุดได้อย่างสมบูรณ์

ในอีกด้านหนึ่ง เหลิ่งซิงหุนก็นั่งสมาธิเช่นกัน

ทว่าเขากลับกำลังอนุมานถึงพลังฝีมือของเฉินซีอยู่

เหลิ่งซิงหุนได้เฝ้าดูการต่อสู้ระหว่างเฉินซีและตงหวงอวิ่นเซวียนอย่างชัดเจน ดังนั้นแม้แต่เขาก็ยังรู้สึกไม่มั่นใจต่อพลังฝีมือที่แท้จริงของเฉินซี

เหตุนี้จึงทำให้เขาต้องระมัดระวังมากขึ้น และคว้าโอกาสนี้เพื่ออนุมานในใจอย่างเงียบ ๆ เนื่องเพราะเขาต้องการทราบถึงขอบเขตความสามารถของอีกฝ่าย!

เพื่อที่จะเข้าใจในทุกแง่มุมต่อพลังฝีมือของเฉินซีอย่างถ่องแท้ เขาเริ่มวิเคราะห์ทุกสิ่งที่เฉินซีได้สำแดงในพิภพกุมภเต๋าอย่างช้า ๆ และไม่พลาดรายละเอียดแม้แต่น้อย

นี่ไม่ได้หมายความว่าความกลัวได้ก่อตัวขึ้นในใจของเหลิ่งซิงหุน แต่เป็นเพราะเขาถือเฉินซีเป็นคู่ต่อสู้ตัวฉกาจ ดังนั้นจึงต้องทำทุกอย่างให้แน่ใจว่าจะไม่มีอะไรผิดพลาด ในขณะที่จัดการกับคู่ต่อสู้ที่ร้ายกาจเช่นนี้!

เพราะตอนนี้เหลือเพียงการประลองคู่สุดท้ายเท่านั้น ไม่ว่าเขาจะต้องระมัดระวังมากแค่ไหน มันก็คุ้มค่าในช่วงคับขันเช่นนี้

ไม่ว่าจะเป็นเฉินซีหรือเหลิ่งซิงหุน ทั้งคู่ต่างก็หลับตาทำสมาธิ และพวกเขาเผยสีหน้าสงบ ในขณะที่เตรียมพร้อมสำหรับการประลองคู่สุดท้าย

ในทางกลับกัน โลกภายนอกเต็มไปด้วยเสียงดังอื้ออึง เสียงการสนทนาดังก้องไม่หยุดหย่อน พวกเขากำลังพูดคุยในทำนองเดียวกันว่าใครจะเป็นผู้หัวเราะคนสุดท้าย ในระหว่างการประลองคู่สุดท้ายที่กำลังจะมาถึง

แต่ในไม่ช้า หัวข้อสนทนาเหล่านี้ ก็ถูกเบี่ยงเบนด้วยข่าวหนึ่ง

“อะไรนะ? มหาเทพเต๋าทั้งห้าแต่ละคนได้มอบสมบัติวิญญาณธรรมชาติเป็นรางวัลสำหรับอันดับหนึ่งในการถกวิถีเต๋าครั้งนี้หรือ?”

“กระสวยทลายนภาอนันต์ อาภรณ์วิญญาณสุญตา ธงจักรวาลหยินหยาง ง้าวโลกา และไข่มุกเต๋าครอบจักรวาล…. สมบัติวิญญาณธรรมชาติทั้งห้านี้เป็นยอดสมบัติล้ำค่าในหมู่สมบัติวิญญาณธรรมชาติที่สืบทอดกันมาเป็นเวลานาน และสมบัติวิญญาณธรรมชาติทั่วไปไม่สามารถเทียบเคียงกับพวกมันได้เลย!”