ตอนที่ 1918
บทที่ 1918 เงามืดบนฟ้าประกายดาว
October 21, 2026
บทที่ 1918 เงามืดบนฟ้าประกายดาว
………………..
บทที่ 1918 เงามืดบนฟ้าประกายดาว
ในวันที่เจ็ดที่เขาเข้ามาในเอกภพลึกลับ เฉินซีก็พบกับสิ่งมีชีวิตสักที!
มันเป็นปักษาวายุทมิฬบริสุทธิ์ที่มีปีกกว้างกินพื้นที่หกสิบลี้ มีนัยน์ตาสีดำคู่หนึ่ง ทั่วร่างปกคลุมไปด้วยเพลิงทมิฬศักดิ์สิทธิ์อันน่าเกรงขาม ปลดปล่อยกลิ่นอายชั่วร้ายออกมา
ไม่ว่ามันจะผ่านไปทางไหน เปลวเพลิงก็ลุกโชติช่วง ดวงดาวทั้งหลายถูกหลอมละลายจนไม่เหลือสิ่งใด ดูเป็นสิ่งมีชีวิตที่น่ากลัวเป็นอย่างยิ่ง
นอกจากจะทำให้เขาถอนหายใจโล่งอกได้แล้ว สีหน้าเฉินซียังดูเคร่งขรึมเป็นอย่างยิ่ง
ที่ถอนหายใจก็เพราะในที่สุดก็เจอสิ่งมีชีวิตสักที หมายความว่าเอกภพนี้ไม่ใช่ที่รกร้างว่างเปล่า
แต่ที่ตกใจเป็นเพราะปักษาวายุทมิฬดูประหลาด และดูมีความสามารถสูงส่ง กลิ่นอายเยือกเย็นดุดัน เหมือนไม่ใช่สิ่งมีชีวิตเลย
ถึงขั้นที่หากนับกันแค่กลิ่นอายของมันแล้ว ปักษาวายุทมิฬเหล่านี้ก็แกร่งกว่าสองซากร่างเทพอสูรที่เขาเคยประมือมาตอนเพิ่งเข้าแดนรวนเรลืมเลือนมาได้ไม่นานเลยทีเดียว
สิ่งที่เฉินซีรู้สึกเหลือเชื่อที่สุดคือปักษาวายุนี่ไม่เกรงกลัวพลังทัณฑ์สวรรค์ที่ปกคลุมผืนท้องฟ้านี้เลย มันกลับสยายปีกบินไปยังอิสระเหมือนปลาในน้ำ!
แม้ในใจจะตกตะลึง แต่เฉินซีก็ยังหยิบยันต์ศัสตรา และเตรียมตัวเข้าต่อสู้
แกว้ก!
เสียงร้องแสบแก้วหูดังก้อง จากนั้นปักษาวายุทมิฬก็บินผ่านฟ้าพุ่งเข้ามาหาพร้อมกับเปลวเพลิงศักดิ์สิทธิ์ที่ลุกโชติช่วงอยู่ทั่วร่าง กลิ่นอายดุดันยิ่งพุ่งสูงขึ้น
ตู้ม!
มันสะบัดปีกเพียงเล็กน้อย ก็เกิดพายุเพลิงทมิฬซัดออกมาจนทั่วทุกสารทิศเต็มไปด้วยเพลิง พร้อมกับการโจมตีที่ซัดเข้าใส่เฉินซี
มันน่ากลัวอย่างยิ่ง แค่การโจมตีของมันเพียงอย่างเดียวก็ไม่น้อยหน้าไปกว่าจักรพรรดิสามดาราแล้ว สามารถเผาให้วอดได้ทั้งโลกาก็มิปาน!
ฟึบ!
ร่างเฉินซีแวบหายไป เขาใช้วิชาศักดิ์สิทธิ์คุนเผิง ทำให้ร่างคล้ายกับเป็นสายฟ้าสีม่วงเหลือบทอง โคจรพลังจนถึงขีดสุด แล้วหลบไปด้านข้าง
ตู้ม!
น่ากลัวยิ่ง!
เฉินซีตกตะลึง ทำให้เขายิ่งระมัดระวังมากกว่าเดิม
เมื่อโจมตีพลาด ปักษาวายุทมิฬก็กรีดร้องเสียงยาว กลิ่นอายดุดันยิ่งดุร้ายยิ่งขึ้น พร้อมกับเปล่งเปลวเพลิงศักดิ์สิทธิ์ออกมา
เพลิงศักดิ์สิทธิ์มีแรงแผดเผาสูงส่ง ดุดันรุนแรง พัดพาเอากลิ่นอายความตายมาด้วย
ตึง!
จังหวะนั้นก็ได้ยินเสียงกลองดังสนั่นขึ้น มันดังก้องไปทั่วบริเวณ ส่งกระแสเสียงที่มองไม่เห็นกวาดออกไปรอบข้าง
กลองตะบันเทพ!
อาเหลียงลงมือแล้ว!
ทันใดนั้น เฉินซีก็เห็นว่าร่างปักษาวายุชะงักค้างไปกลางอากาศเหมือนกับถูกกระชากวิญญาณ
ฟึบ!
เฉินซีจึงฉวยจังหวะนี้ซัดปราณกระบี่ออกไป มันสำแดงออกมาเป็นสีม่วงเหลือบทอง มีพลานุภาพสูงส่งดังมหาราชัน
ปักษาวายุทมิฬที่ชะงักค้างอยู่กลางอากาศไม่ได้หลบ ศีรษะจึงถูกสะบั้นด้วยปราณกระบี่สายนี้ เกิดรอยแยกมิติขึ้นบนร่างของมัน
ฟึบ! ฟึบ! ฟึบ!
จากนั้น อสูรตัวสีแดงประหลาดจำนวนมาก ขนาดเท่าคนแคระ มีหนวดแปดหนวด ก็พุ่งออกมาจากหัวของปักษาวายุ รวมกันเป็นฝูงใหญ่ ปลดปล่อยกลิ่นอายดุร้ายออกมา
เป็นสัตว์ประหลาดจริง ๆ ด้วย!
ตอนนี้ เฉินซีมั่นใจแล้วว่าอสูรประหลาดพวกนี้ก็เหมือนต่อรากษสโลหิต เป็นสิ่งมีชีวิตที่ถือกำเนิดขึ้นในแดนรวนเรลืมเลือน
ตึง! ตึง! ตึง! ตึง!
กลองตะบันเทพยังคงดังขึ้นไม่ขาดสาย คลื่นเสียงพัดพาเอาอักขระยันต์ลึกลับกวาดออกมาดั่งคลื่นน้ำ
พริบตานั้น ก็คล้ายกับว่าห้วงนภาสั่นสะท้านไปพร้อมกับท่วงทำนองกลอง!
เมื่อเป็นเช่นนี้ อสูรประหลาดที่ออกมาจากร่างปักษาวายุก็ร่างแข็งค้าง ชะงักอยู่กลางอากาศประหนึ่งหุ่นเชิด
“เผา!” อาเหลียงใช้ไม้เท้าศักดิ์สิทธิ์แห่งการเผาผลาญปล่อยเพลิงขาวศักดิ์สิทธิ์บริสุทธิ์ออกมาโอบล้อมร่างของปักษาวายุทมิฬและพื้นที่โดยรอบเอาไว้
ครืน!
ทันใดนั้น ปักษาวายุทมิฬก็ร่างติดเพลิง แต่เฉินซีกับอาเหลียงก็ต้องตกใจเมื่ออสูรแคระกลับไม่ไหม้ไปกับเพลิงที่โอบร่างพวกมันไว้!
ถึงขั้นที่พริบตาเดียวพวกมันก็ได้สติ ส่งเสียงหึ่งออกมา หนีพ้นจากเพลิงศักดิ์สิทธิ์ไปได้ และพุ่งเข้าใส่เฉินซีอย่างบ้าคลั่ง!
“แย่แล้ว เจ้านี่แกร่งเกินไป ขนาดอำนาจไม้เท้าศักดิ์สิทธิ์แห่งการเผาผลาญยังต้านไม่อยู่เลย!” สีหน้าอาเหลียงพลันเปลี่ยนผัน นับตั้งแต่เข้าแดนรวนเรลืมเลือนมา พวกนางก็เจอสิ่งมีชีวิตแปลกประหลาดมามากมายหลายอย่าง
แต่นี่เป็นครั้งแรกที่นางเห็นอะไรแบบนี้
“ให้ข้าจัดการเอง!”
เคร้ง!
ยันต์ศัสตราส่งเสียงร้องออกมา ร่างเฉินซีก็พุ่งออกไปแล้ว
ฆ่า! ฆ่า! ฆ่า!