บทที่ 2005 ลูกหลานของตระกูลเฉิน

………………..

โลกภูมิเก้าวิญญาณถูกสร้างขึ้นภายในต้นกำเนิดแห่งความโกลาหล ดังนั้นจึงมีความศักดิ์สิทธิ์เป็นพิเศษ ทั้งยังงดงาม และไม่เหมือนสิ่งใดที่โลกภายนอกจะสามารถเปรียบเทียบได้ มันเหมือนกับบางสิ่งที่เหนือกว่าความมหัศจรรย์ของธรรมชาติด้วยซ้ำ

ตระกูลเฉินอาศัยอยู่ที่นี่ และหลังจากที่ผ่านกาลเวลามานานนับไม่ถ้วน ทรัพยากรและกองกำลังก็เหนือล้ำเกินกว่าจะจินตนาการได้เช่นกัน

ตระกูลของพวกเขาเจริญรุ่งเรืองภายใต้การนำของเฉินหลิงคง และเฉินซีมองเห็นทิวเขาที่ทอดยาว ทะเลสาบอันกว้างใหญ่มากมาย สัตว์ร้ายทั้งบนบกและบนท้องฟ้า สมุนไพรศักดิ์สิทธิ์ ภูมิทัศน์ที่งดงาม และฉากที่ยิ่งใหญ่ทุกรูปแบบตลอดทาง

อาคารโบราณเรียงรายเป็นทิวแถวอยู่ทั่วภูมิประเทศอันกว้างใหญ่ไพศาล และดูเหมือนพวกมันจะทอดยาวออกไปอย่างไม่มีที่สิ้นสุด มันเป็นฉากที่งดงามมาก

อย่างไรก็ตาม ตอนนี้เฉินซีไม่มีอารมณ์ที่จะชื่นชมสิ่งเหล่านี้ เขาครุ่นคิดเพียงเรื่องเดียวอยู่ตลอดเวลา

นักโทษเฉินหลิงจวินหรือ?

ท่านพ่อเคยก่ออาชญากรรมอะไรเมื่อหลายปีก่อน?

เฉินซีไม่สามารถเข้าใจได้ กระนั้นการสนทนาก่อนหน้านี้ทำให้เขาสามารถยืนยันได้ว่า ทั้งบิดาและมารดาถูกจำคุกอยู่ในตระกูลเฉินจริง ๆ!

ในทางกลับกัน จากท่าทีของเฉินหลิงคง เห็นได้ชัดว่าเขาคาดเดาตัวตนของเฉินซีได้อย่างคร่าว ๆ แต่เขากลับเป็นแสร้งไม่รู้ นี่จึงเป็นเรื่องที่ค่อนข้างชวนคิด

“ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น ข้าก็จะพาท่านพ่อท่านแม่กลับมาให้ได้!”

เฉินซีพึมพำในใจ ในขณะที่ปณิธานของเขามั่นคงอย่างยิ่ง

นับตั้งแต่เริ่มบ่มเพาะ ความปรารถนาสูงสุดของเขาคือการตามหาบิดามารดา และออกเดินทางผ่านโลกแห่งการบ่มเพาะมานับไม่ถ้วนเพื่อที่จะบรรลุความปรารถนานี้ จากสถานที่เล็ก ๆ เช่นเมืองหมอกสน เขาได้เอาชนะอุปสรรคทั้งหมดที่อยู่ตรงหน้า บุกตะลุยไปทั่วทั้งแดนใต้ และผงาดขึ้นในราชวงศ์ซ่ง

เอาชนะสมรภูมิบรรพกาลเพื่อก้าวสู่แดนภวังค์ทมิฬอันยิ่งใหญ่และงดงาม หลังจากนั้น เขาก็ขึ้นสู่ภพเซียนจากแดนภวังค์ทมิฬ ก่อนจะเข้าสู่แดนเทพโบราณ….

ตลอดเส้นทาง เขาต้องเผชิญกับการต่อสู้นองเลือดและความคับข้องใจมากมาย ทั้งยังต้องเผชิญกับทัณฑ์สวรรค์นับไม่ถ้วน ความพยายามและความทุ่มเททั้งหมดนี้ เพียงเพื่อที่จะได้กลับมาเจอบิดามารดาอีกครั้งไม่ใช่หรือ?

บัดนี้ ความปรารถนานี้อยู่ไม่ไกลเกินเอื้อมแล้ว ดังนั้นเฉินซีจะไม่พลาดโอกาสที่เขาแสวงหามานานแน่นอน!

…

หนึ่งถ้วยชาต่อมา เฉินหลิงคงซึ่งเป็นนำทางอยู่ข้างหน้าก็หยุดกะทันหัน จากนั้นก็ชี้นิ้วไปที่ระยะไกล แล้วกล่าวด้วยรอยยิ้มว่า “สหายเต๋า โปรดดูนั้น พิธีเซ่นไหว้บรรพบุรุษของตระกูลข้า ซึ่งจัดทุก ๆ หมื่นปี จะจัดขึ้นที่นั่นในอีกสิบห้าวันนับจากนี้”

เฉินซีตื่นจากการครุ่นคิดอันลึกซึ้งทันที จากนั้นก็แหงนหน้ามองดู เขาเห็นยอดเขาสูงตระหง่านห้าลูก ซึ่งตั้งตระหง่านอยู่ไกลออกไปมาก

ยอดเขาทั้งห้านั้นตั้งรวมกันเป็นรูปห้าเหลี่ยมของธาตุทั้งห้า และถูกปกคลุมไปด้วยรัศมีอันศักดิ์สิทธิ์ หากใครมองลงมาจากท้องฟ้า ก็จะเห็นว่ามันก่อตัวเป็นวงกลม เหมือนกับวงกลมของไท่จี๋

ในขณะนี้ ยอดเขาทั้งห้านี้ได้ร่วมกันปกป้องแท่นบวงสรวงที่สูงตระหง่านและโบราณซึ่งตั้งอยู่ตรงกลาง ครอบคลุมพื้นที่หกสิบลี้ สูงตระหง่านเสียดฟ้า และแผ่กลิ่นอายโบราณออกมา

นอกจากนั้น เปลวไฟวิญญาณธรรมชาติสีขาวที่เจิดจ้าอย่างยิ่ง กำลังลุกไหม้อยู่ตรงกลางแท่นบวงสรวง ประกายไฟพวยพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้า ส่องสว่างไปทั่วโลกด้วยความสว่างไสวอันกว้างใหญ่ และมันก็ดูศักดิ์สิทธิ์อย่างยิ่ง

แม้จากระยะไกล ใคร ๆ ก็สามารถได้ยินเสียงดังกึกก้องของเต๋าที่ฟังดูเหมือนเสียงธรรมชาติ ซึ่งแผ่ออกมาจากแท่นบ่วงสรวง มันเป็นท่วงทำนองที่กระจ่างแจ้ง ซึ่งก้องกังวานไปทั่วฟ้าดิน

มันเป็นแท่นบวงสรวงของตระกูลเฉินสำหรับการเซ่นไหว้ มันถูกสร้างขึ้นโดยบรรพบุรุษของตระกูลเฉิน และเปี่ยมไปด้วยอำนาจอันทรงพลังของเสามังกร มันแสดงถึงศักดิ์ศรีและประวัติศาสตร์ของตระกูลเฉิน

โดยปกติแล้ว แท่นบวงสรวงเป็นเหมือนพื้นที่ต้องห้าม แม้แต่คนในตระกูลเฉินก็ถูกห้ามไม่ให้เข้าใกล้โดยเด็ดขาด

“เรามาถูกเวลาพอดี ควรคว้าโอกาสนี้ในการชื่นชมความรุ่งโรจน์ที่ไม่มีใครเทียบได้ของตระกูลเฉิน” อู๋เซวี่ยฉานยิ้มพลางกล่าวอย่างเฉยเมย

ถังเสียนนั่นไม่ยอมรับหรือเห็นด้วยกับเรื่องนี้ สีหน้าเย็นชาเช่นเคย

เฉินหลิงคงหัวเราะร่า “ตระกูลเฉินของข้ารู้สึกเป็นเกียรติอย่างยิ่ง ที่นายใหญ่และสหายเต๋าถังเสียนมาชมพิธีนี้”

เขาหยุดครู่หนึ่ง จากนั้นก็จ้องมองไปที่เฉินซีโดยไม่รู้ตัว ก่อนที่เขาจะยิ้มพลางกล่าวกับอู๋เซวี่ยฉาน “ใช่แล้ว บางทีนายใหญ่อาจไม่ทราบเรื่องนี้ แต่ตระกูลเฉินของข้ากำลังเลือกผู้สืบทอดตำแหน่งผู้นำตระกูลในช่วงพิธีเซ่นไหว้บรรพบุรุษ ในเวลานั้น นายใหญ่สามารถช่วยตรวจสอบเด็กน้อยเหล่านั้นในระหว่างการคัดเลือกได้ มันคงจะดีอย่างยิ่งถ้าผู้สืบทอดคนต่อไป สามารถได้รับความเอ็นดูจากนายใหญ่”

อู๋เซวี่ยฉานยิ้มแล้วโบกมือ “ท่านถ่อมตนเกินไปแล้ว”

อย่างไรก็ตาม เฉินหลิงคงก็ถอนหายใจ “อนิจจา อันที่จริง เนื่องจากพี่ชายของข้าจากไปโดยไม่กล่าวอะไรสักคำ ตระกูลจึงประสบกับเหตุการณ์ที่ไม่คาดคิดติดต่อกัน มันทำให้ตำแหน่งของผู้นำตระกูลว่างเปล่า และเรายังไม่สามารถเลือกผู้นำที่แท้จริงได้ หากไม่เป็นเช่นนั้น ตระกูลเฉินของข้าก็คงไม่ตกต่ำลงทีละน้อย….”

อู๋เซวี่ยฉานพยักหน้าและกล่าวว่า “นั่นค่อนข้างแย่จริง ๆ”

เฉินหลิงคงหัวเราะและไม่ได้กล่าวอะไรต่อ นำกลุ่มและบินไปข้างหน้า

…

ไม่นานนัก พวกเขาก็มาถึงห้องโถงใหญ่ที่เก่าแก่ โอ่อ่า และหรูหรา

หลังจากที่ทุกคนนั่งลงแล้ว สาวใช้แสนสวยก็ยกสุราชั้นดีและอาหารเลิศรสมากมาย พวกนางรินชาให้กับอู๋เซวี่ยฉาน ถังเสียน และเฉินซีเช่นกัน พวกนางดูสุภาพมาก

สิ่งนี้แสดงให้เห็นอย่างชัดเจนว่า เฉินหลิงคงให้ความสำคัญอย่างยิ่งกับการมาของอู๋เซวี่ยฉานและถังเสียน และไม่กล้าล่วงเกินใด ๆ

ความคิดเห็น