บทที่ 2041 อันตรายยากหลีกหนี

………………..

บางทีครั้งนี้ข้าคงแย่แล้วจริง ๆ

แต่การตัดสินผลลัพธ์ได้ มิเพียงพอให้เฉินซีรู้สึกสิ้นหวัง เหตุผลนั้นง่ายมาก สรุปสั้น ๆ ได้เพียง ไม่ยินยอม!

มีจ้าวเอกภพเก้าดาราสี่คนแล้วอย่างไร?

มีมหาเทพเต๋าเกินธรรมดาเพิ่มมาอีกคนแล้วเช่นไร?

ข้าจะทิ้งความหวัง ไม่สู้จนลมหายใจสุดท้ายได้อย่างไร?

ฆ่า!

ขณะนั้น ร่างเนื้อ วิญญาณ และเอกภพในกายของเฉินซีดูประหนึ่งถูกเพลิงผลาญ รัศมีศักดิ์สิทธิ์ม่วงทองเรืองรองทั่วท้องนภาพร่างพราว

หนึ่งเสียงคำรนแผดชัดจากยันต์ศัสตราอันดำสนิทราบเรียบ ประหนึ่งเสียงตะโกนอันเปี่ยมความปรารถนาดื่มเลือดศัตรู

ฆ่า!

ยามการโจมตีจากพวกหลิงเวยมาถึงตรงหน้า ยันต์ศัสตราของเฉินซีก็เลื่อนลั่นฟาดฟัน ประหนึ่งมังกรร้ายอันสั่งสมกำลังรอมาเนิ่นนาน!

เปรี้ยง!

ปราณกระบี่อันเจิดจรัสแผดผลาญวูบไหวผ่านเวหา ทำให้ท้องนภาพร่างพราวเลื่อนลั่นรุนแรง เสียงระเบิดทำลายล้างกึกก้องเยี่ยงกระแสพายุซัดสาดตามหลังปราณกระบี่นั้นไปตลอดทาง

ฤทธาหนึ่งโจมตี สะท้านทั่วทิศทั่วหล้า!

ฤทธาไร้คู่เปรียบนี้ดูเป็นเช่นลำนำอภินิหารอันขับขานตราบกาล คำว่ายิ่งใหญ่ไร้ขอบเขตไม่เพียงพอบรรยาย!

เพียงพริบตา การโจมตีของสองฝ่ายก็ปะทะกัน ส่งเสียงกระทบเลื่อนลั่นสนั่นโสต รัศมีศักดิ์สิทธิ์เรืองโรจน์เช่นศิลาหลอมทั่วท้องนภาพร่างพราวแดนนี้

หากกล่าวว่าท้องนภาพร่างพราวเทียบได้กับม้วนกระดาษ การโจมตีนี้ก็เหมือนลายพู่กันหนาหนัก ชัดเจน หนาแน่น ชวนสะพรึง!

ชั่วขณะนั้น รัศมีล้านลี้ทั่วทิศล้วนถูกการปะทะนี้ทลายหาย แปรเปลี่ยนเป็นบริเวณอันโกลาหล

พรวด!

พร้อมกันนั้น เฉินซีรู้สึกดั่งถูกค้อนยักษ์ฟาดใส่ ร่างสูงใหญ่เซถลาไปเบื้องหลัง นอกจากนั้น ใบหน้ายังซีดขาว อดกระอักเลือดแดงเข้มออกมามิได้

จะให้ทำเช่นไร เขาเผชิญหน้าจ้าวเอกภพเก้าดาราอยู่ถึงสี่คน จึงชัดเจนว่าอำนาจต่อสู้ของพวกเขาน่ากลัวเพียงไร

เฉินซีถือได้แล้วว่าตะลึงหล้าไร้ใดเทียบที่ทำได้เช่นนี้ด้วยการบ่มเพาะเป็นจ้าวเอกภพห้าดารา ระเบิดสังหารเทวะ และการบ่มเพาะขอบเขตจักรพรรดิกระบี่ขั้นห้า!

เหตุเช่นนี้ก็ทำให้พวกหลิงเวยประหลาดใจเช่นกัน มิคาดคิดเลยว่าเจ้าหนูนี่จะกล้าแกร่งจนหยุดการโจมตีได้ซึ่งหน้า

สิ่งนี้ทำให้พวกเขารู้สึกอับอายอย่างบอกไม่ถูก เพราะแม้พวกเขาจะร่วมมือ กระทั่งมีมหาเทพเต๋าผู้หนึ่งคอยหนุนหลัง ยังไม่อาจฆ่าจ้าวเอกภพห้าดาราผู้หนึ่งได้ในคราวเดียว หากข่าวนี้แพร่ออกไป คงทำให้ทั่วโลกหล้าหัวเราะเย้ยเป็นแน่

“ใช้ความสามารถแท้จริงของพวกเจ้า อย่าทำให้ข้าผิดหวัง!” เสียงแหบต่ำไร้อารมณ์ของซูถัวแว่วมา

วาทะเหล่านี้ลำพังก็แสบร้อนราวเพลิงคลอกหน้า ทำให้ดวงตาของพวกเขาเรืองโรจน์ด้วยเพลิงโทสะ!

“ฆ่า!” ทั้งสี่คำรามลั่น ราวสี่จอมทัพแห่งท้องนภาอันถือครองวิชาเลิศล้ำ ใช้สมบัติอันยิ่งใหญ่ กระตุ้นความสามารถสูงสุดของตน

“ฆ่า!” พร้อมกันนั้น เฉินซีก็แผดเสียงจากไกล ๆ จู่โจมอย่างดุเดือดเข้ามาเช่นกัน

เส้นผมของเขายุ่งเหยิง ใบหน้าซีดขาว มุมปากกระทั่งมีโลหิตหยาดหยด บาดเจ็บค่อนข้างหนักจากการปะทะหนก่อน

แต่ขณะนี้ เขากลับดูไม่รับรู้ถึงมันเลย พุ่งจู่โจมอีกครั้ง จิตต่อสู้ผลาญเผาทั่วกาย ดูประหนึ่งจักรพรรดิกระบี่อันไม่เคยยอมแพ้

ยอมตายดีกว่าก้มหัว!

ครืน!

ดุจท้องนภาพร่างพราวถูกระเบิดจากกัน ไม่อาจรับฤทธาจากศึกระดับนี้ได้ ปกคลุมไปด้วยสัญญาณความพินาศสิ้นลักษณ์

ท้ายที่สุด เสียงเลื่อนลั่นสนั่นโลกาก็กึกก้อง ท้องนภาพร่างพราวใกล้เคียงถูกทำลายไม่เหลือดี

ขณะที่เฉินซีถูกไล่ล่าไปยังท้องนภาพร่างพราวอีกจุดหนึ่ง ยังคงตกอยู่ในอันตรายร้ายแรง มิได้เปลี่ยนสถานการณ์แต่อย่างใด

เขากระทั่งบาดเจ็บ กระอักเลือดเพิ่มเติมในช่วงกาลนี้ โลหิตแดงสดย้อมร่าง ประกอบกับเส้นผมขาวโพลนแล้ว ดูน่าสะพรึงกลัวเป็นอย่างยิ่ง

แต่ถึงกระนั้น เฉินซีก็ยังยืดตัวตรงองอาจไม่คดคู้ สายตายังคงเยือกเย็นลึกล้ำเช่นหุบเหวโบราณอันเกินคาดคะเน

“ฆ่า!” เขาจู่โจมอีกครั้ง ไร้ลังเลหรือเปลี่ยนสีหน้า ดูไร้ความกลัวต่อมรณา ไม่ก็ลืมมันไปแล้ว!

ทั้งหมดนี้ทำให้พวกหลิงเวยรู้สึกตะลึงอึ้ง ไม่อาจเชื่อตาตนได้ อีกฝ่ายเป็นแค่จ้าวเอกภพห้าดาราคนหนึ่งแท้ ๆ! เหตุใดจึงดิ้นรนรับมือเราได้จนบัดนี้?

หากมิได้มาเห็นกับสองตาตน พวกเขาคงไม่กล้าเชื่อลงด้วยซ้ำว่าในโลกหล้ามีคนท้าทายสวรรค์เช่นนี้อยู่ เพราะมันทำลายทุกครรลอง ไม่อาจเข้าใจได้เลย

“ฮึ!” เสียงที่ซูถัวแค่นออกมาอย่างเย็นชาไม่พอใจดังขึ้นจากส่วนลึกของท้องนภา “พวกเจ้าอยากให้ข้าลงมือเองหรือไร?”

ทันทีที่วาทะถูกกล่าว สีหน้าของพวกเขาก็พลันยากมอง กัดฟันกรอดทวีอำนาจกดดันยิ่งขึ้นอีก

ยามนี้ พวกเขาทุ่มกำลังสุดตัว!

สี่จ้าวเอกภพเก้าดาราผนึกกำลังจู่โจม จึงเป็นที่ชัดเจนว่าภาพเช่นนี้น่ากลัวเพียงไร เพียงพริบตา เฉินซีก็ถูกฟาดกระเด็นเช่นอุกกาบาต เสียงกรอบแกรบดังลั่นจากกระดูกทั่วกาย ประหนึ่งมิอาจทานทนภาระ เจียนแหลกสลายเต็มที

โดยเพราะพลังชีวิตของเฉินซีซึ่งดูเจียนสิ้นระเบียบสุดทน!

ความคิดเห็น