ตอนที่ 2083
บทที่ 2083 สงคราม
October 21, 2026
บทที่ 2083 สงคราม
………………..
บทที่ 2083 สงคราม
หนึ่งกลุ่มดาวลอยค้างแสนไกล รูปร่างดูคล้ายใบกล้วย เต็มไปด้วยมวลดาราพร่างพราว
จากเส้นทางที่เย่เจ๋อแจ้งเขา กลุ่มดาวนี้มีชื่อว่าวายุทมิฬ เป็นเส้นทางเดียวอันนำสู่เอกภพฤกษ์นิลกาฬ
หากเขาต้องการไปให้ถึงเอกภพจักรวรรดิโดยเร็วที่สุด เขาก็ต้องเข้าสู่เอกภพฤกษ์นิลกาฬ จึงเป็นที่ชัดเจนว่าเขาต้องผ่านกลุ่มดาววายุทมิฬเพื่อไปยังเอกภพฤกษ์นิลกาฬ
ในอดีต กลุ่มดาววายุทมิฬพลุกพล่านรุ่งเรืองยิ่ง มีสรรพชีวิตมากมายรวมตัว ทว่าปัจจุบันมันกลายเป็นสมรภูมิไปแล้ว!
หนึ่งสงครามคุกรุ่นไปทั่วกลุ่มดาววายุทมิฬ!
ครืน!
สมบัติศักดิ์สิทธิ์มากมายพุ่งชนกันดุจอุกกาบาตดาวตก
สุดยอดวิชาสารพันถูกปล่อยใช้ ดุจตะวันแหลกระเบิดเลื่อนลั่นไปทั่วกลุ่มดาววายุทมิฬ
นอกจากนั้น ผู้บ่มเพาะยังโถมทะยานกู่ก้อง เกิดเป็นกลุ่มเงามืดหนาแน่นเข้าโรมรันกับศัตรู สาดพายุโลหิตดุจพิรุณโปรย
เป็นสงครามอันใหญ่โตเกินธรรมดา!
โหดร้ายละเลงเลือด!
ทั้งสองฝ่ายล้วนเป็นเทพผู้เรืองฤทธาล่มสวรรค์ถล่มแดน!
ดุจสองกองทัพรบพุ่งพัวพัน โลหิตสาดซัด ผู้คนล้มตาย
ทั่วทั้งกลุ่มดาวถูกพวกเขาเปลี่ยนเป็นสมรภูมิ ใช้ฤทธายิ่งใหญ่ก่อพายุโลหิตถมสรวง!
ฆ่า!
สุญตาล่มสลาย หมู่ดาวแหลกกระจาย คลื่นวายุร้ายแรงพัดกระโชกทั่วทิศ ทำให้โลกหล้าหม่นรัศมี
ฆ่า!
ซากศพร่วงโรยจากฟ้าท่ามกลางโลหิตพร่างพรมและเสียงกรีดร้องระงม ชั่วขณะนี้ สรรพชีวิตต่างเหมือนมด ชีวิตมิได้อยู่ในมือตนอีกต่อไป
ฆ่า!
นี่คือสงคราม! สงครามระหว่างทวยเทพ!
หนึ่งกลุ่มดาวกว้างใหญ่กลายเป็นสมรภูมิ ภาพทั่วทิศดุจขุมนรกสีเลือด ชั่วขณะนี้ ชีวิตราวไม่มีค่า!
…
เฉินซีเคยประสบศึกสารพัดมาในอดีต เผชิญเหตุละเลงเลือดเกินนับหน แต่นี่ก็ยังเป็นครั้งแรกที่เขาได้ประสบศึกวงกว้างเพียงนี้
ในหนึ่งกลุ่มดาวมีดวงดาวมากมายที่ผู้บ่มเพาะอยู่บ่มเพาะได้ มีสำนักมากมายและสรรพชีวิตเติบโตทุกโลกภูมิ
แต่ยามนี้ กลุ่มดาวที่ว่ากลับกลายเป็นสมรภูมิ ด้วยเหตุนี้ ชีวิตผู้บริสุทธิ์เกินนับถ้วนจึงถูกลากเข้าสู่การต่อสู้ เหลือเพียงสัมภเวสีเหยื่อสงคราม!
ในอดีต สงครามระดับนี้ไม่เคยเกิดในแดนเทพโบราณมาก่อน เพราะหากมันเกิดขึ้น สรรพชีวิตก็จะดับสูญ ไร้ผู้ใดรับอาญาของการสร้างโทสะไม่พอใจจากสาธารณชนได้ไหว
แต่ขณะนี้ มันกลับเกิดขึ้นต่อหน้าต่อตาเขา!
แดนเทพโบราณเริ่มตกสู่ความโกลาหลแล้วจริง ๆ… เฉินซีพึมพำในใจขณะรู้สึกทั้งเศร้าหมองและเดือดดาลอย่างบอกไม่ถูก อึดอัดประหนึ่งบางสิ่งค้างจุกในอก
เฉินซีมิใช่ผู้เมตตาสงสารในชะตาสรรพชีวิต แต่เมื่อเขามาเห็นภาพอันไร้เมตตา คิดไปว่าสรรพชีวิตมากมายต้องตกตายท่ามกลางความวิตกสิ้นหวังเช่นนี้ เขาก็ยังรู้สึกไม่สบายใจอย่างยิ่ง
นี่มันความผิดผู้ใดแน่?
เหตุใดสงครามใหญ่โตเช่นนี้จึงเกิดขึ้น?
“เห็นหรือไม่? นี่แหละสงคราม ความไม่สงบเริ่มปรากฏขึ้นในแดนเทพโบราณตั้งแต่สองสามปีก่อน มิได้สงบเงียบเช่นอดีตกาลแล้ว นอกจากนั้น… ยังไม่มีผู้ใดสามารถพอหยุดเรื่องทั้งหมดนี้ด้วย บางทีอีกไม่นาน ทั่วโลกหล้าก็คงถูกเพลิงสงครามและการทำลายล้างแผดผลาญ นำความทุกข์ทรมานสู่สรรพวิญญาณ!” เย่เจ๋อรำพึงเปี่ยมอารมณ์
เขาหาสังเกตไม่ว่าสีหน้าของเฉินซีเปลี่ยนเป็นเรียบเฉย นอกจากนั้น ม่านตาอันดูเหมือนหุบเหวทมิฬเรืองรองด้วยประกายเย็นเยียบ
เช้ง!
หนึ่งกระบี่ขับคำรน
ร่างของเย่เจ๋อสะท้าน หันมามองและพบทันทีว่าเฉินซีทะยานสู่เวหาเฉียบพลัน ทั่วร่างเรืองรัศมีศักดิ์สิทธิ์ม่วงทองอันจรัสเรืองสุดขั้ว
เรือนผมยาวของเขาส่ายสะบัด ในมือถือยันต์ศัสตราเรียบง่ายสีดำสนิท ทั่วร่างพลุ่งพล่านด้วยปราณม่วงทอง นอกจากนั้น ร่างสูงใหญ่ยังเปี่ยมบรรยากาศยิ่งใหญ่ทรงพลัง
“เจ้า….” เย่เจ๋อกำลังจะเปิดปาก แต่ก็เห็นปราณกระบี่อันหนาแน่นเกินธรรมดาพลุ่งพล่านออกจากกระบี่ของเฉินซี!
วูบ!
ปราณกระบี่เรืองรองไร้ขอบเขต มันไม่ได้เร็วนัก แต่กลับให้บรรยากาศยิ่งใหญ่ทรงพลัง สรรพสิ่งครั่นคร้ามในหทัย
ฤทธาการโจมตีนี้เปรียบประหนึ่งแสงสว่างอันวูบไหวผ่าความมืด ทะยานผ่านหมู่ดาว ขยี้สุญตาที่ผ่านข้าม เรืองฤทธายิ่งใหญ่ ฟาดฟันลงใส่กลุ่มดาววายุทมิฬจากไกลโพ้น
ครืน!
ฟ้าดินเลื่อนลั่นสนั่นทั่ว ปราณกระบี่อันน่าสะพรึงกลัวทะยานสู่แสนไกล ทำให้ผู้บ่มเพาะทั่วท้องนภาพร่างพราวสะดุ้งโหยง!
ทันใดนั้น ผู้บ่มเพาะมากมายซึ่งกำลังต่อสู้กันอย่างดุเดือดทั่วกลุ่มดาววายุทมิฬก็ขนลุกซู่ หยุดทุกการกระทำแล้วรีบเงยหน้าขึ้น
หลังจากนั้น พวกเขาก็เห็นปราณกระบี่ไร้ขอบเขตสายหนึ่งผ่าท้องนภา ฟาดฟันลงจากเบื้องบน!