บทที่ 2085 ลืมพวกเรา

บทที่ 2085 ลืมพวกเรา

………………..

บทที่ 2085 ลืมพวกเรา

เขาเทพพยากรณ์ดูเหมือนจะคึกคักเป็นพิเศษในวันนี้

หลังจากที่เหล่าศิษย์พี่ของเขามารวมตัวกันที่นี่ คนอื่น ๆ ก็รีบเร่งมาอย่างต่อเนื่อง และพวกเขาก็เรียกเฉินซีว่า อาจารย์อา หรือศิษย์น้องเล็ก

เห็นได้ชัดว่าพวกเขาเป็นศิษย์จากบรรพบุรุษผู้ก่อตั้งคนที่สาม ซึ่งเป็นสายของเหวินเต้าเจิน

เดิมที เฉินซีคิดว่าเนื่องจากความไม่สงบได้แผ่ขยายไปทั่วแดนเทพโบราณ ดังนั้นเขาเทพพยากรณ์คงไม่อาจหลีกเลี่ยงจากการถูกพัดพาเข้าสู่วังวนความวุ่นวายได้ และเหล่าศิษย์พี่น้องในนิกายก็คงจะถูกส่งออกไปโลกภายนอกเป็นส่วนใหญ่ แต่ไหนเลยจะคาดคิดว่าเขาจะพบกับเหตุการณ์ที่คึกคักเช่นนี้เมื่อกลับมา

มันเกิดอะไรขึ้น?

เฉินซีรู้สึกสับสนเล็กน้อยในใจ รายละเอียดที่เห็นได้ชัดเจนที่สุดสำหรับเขาก็คือ อู๋เซวี่ยฉานและถังเสียนไม่ได้อยู่ในหมู่คนเหล่านี้

พวกเขา…หายไปไหนกัน?

…

ช่วงเวลาอันตื่นเต้นและยินดีนั้นหายไปอย่างรวดเร็ว หลังจากที่พวกเขายืนยันว่าเฉินซีกลับมายังนิกายอย่างปลอดภัยแล้ว ในไม่ช้า บรรดาศิษย์ของเขาเทพพยากรณ์ทั้งหมดก็แยกย้ายกันไปอย่างต่อเนื่อง

หลียางนำเฉินซีไปยังโถงบนยอดเขา

“ศิษย์พี่ใหญ่อยู่ที่ไหนหรือ?” เฉินซีอดไม่ได้ที่จะถามคำถามนี้ในระหว่างเดิน

“พวกเขากำลังต่อสู้กับนิกายอำนาจเทวะ” หลียางกล่าวอย่างเป็นกันเอง “ข้าคิดว่าเจ้าคงค้นพบในระหว่างทางกลับมาที่นี่ ดินแดนเทพโบราณทั้งหมดถูกปกคลุมไปด้วยความไม่สงบและความโกลาหล เนื่องจากภัยพิบัตินี้แพร่กระจายออกไปกว้างไกล แม้แต่เขาเทพพยากรณ์ของเราก็ไม่สามารถหลีกเลี่ยงการถูกพัดเข้าสู่วังวนได้”

นางหยุดครู่หนึ่งแล้วกล่าวต่อ “ภายใต้สถานการณ์เช่นนี้ ศิษย์พี่ใหญ่และศิษย์พี่ถังเสียนถูกท่านบรรพชนผู้ก่อตั้งตี้ซุนและเหวินเต้าเจินเรียกตัวมาเมื่อไม่กี่ปีก่อน และพวกเขาเริ่มต่อต้านแผนการของนิกายอำนาจเทวะ”

เฉินซีขมวดคิ้ว “เหตุใดเรื่องทั้งหมดนี้จึงเกิดขึ้น?”

หลียางหยุดเคลื่อนไหว นางมองขึ้นไปบนท้องฟ้าโดยเอามือไพล่หลัง แล้วนางก็กล่าวหลังจากผ่านไปครู่หนึ่ง “ความวุ่นวายครั้งนี้ไม่ได้ถูกสร้างขึ้นโดยมนุษย์ มันคือเต๋าแห่งสวรรค์!”

“เต๋าแห่งสวรรค์?” เฉินซีตกใจมาก

“ใช่แล้ว” ใบหน้าที่กระจ่างและงดงามของหลียางเต็มไปด้วยสีหน้าเคร่งขรึมเล็กน้อย “ไม่กี่ปีที่ผ่านมา พลังเต๋าแห่งสวรรค์ทั่วทั้งแดนเทพโบราณได้รับการเปลี่ยนแปลงที่น่าตกใจ และมันไม่สงบสุขเหมือนเมื่อก่อนอีกต่อไป ถึงขนาดที่มีกลิ่นอายที่รุนแรง และบางครั้งก็ส่งภัยพิบัติอันน่าสะพรึงกลัวลงมา

“ในช่วงเวลาสั้น ๆ ไม่กี่ปี ผู้บ่มเพาะอย่างน้อยหลายหมื่นคนต้องทุกข์ทรมานจากความโกรธเกรี้ยวของสวรรค์โดยไม่คาดคิด เมื่อพวกเขาบุกทะลวงขอบเขต และเสียชีวิต ณ จุดนั้น ยิ่งไปกว่านั้น ภัยพิบัติได้ปะทุขึ้นในจักรวาลนับร้อยทั่วดินแดนเทพโบราณ และพวกมันก็ถูกทำลายไปจนหมดสิ้น

“นี่เป็นการเปลี่ยนแปลงที่น่าตกใจในสถานการณ์ที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน!”

เมื่อกล่าวมาถึงตรงนี่ ดวงตาที่เต็มไปด้วยดวงดาวของหลียางก็เต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็น “ท่านบรรพชนผู้ก่อตั้งตี้ซุนและเหวินเต้าเจินได้อนุมานการเปลี่ยนแปลงที่ไม่คาดคิดนี้ไว้แล้ว”

เฉินซีอดไม่ได้ที่จะถาม “อันใดหรือ?”

“ภัยพิบัติที่ลึกลับที่สุดตลอดประวัติศาสตร์ของแดนเทพโบราณกำลังจะปะทุ!” หลียางกล่าวทีละคำ และเสียงของนางก็เต็มไปด้วยความหนักใจ

ภัยพิบัติ? ภัยพิบัติที่ลึกลับที่สุด? ปะทุเต็มที่?

เฉินซีอดไม่ได้ที่จะรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อยและสับสน “อะไรทำให้เกิดภัยพิบัตินี้กันแน่?”

“ข้าก็ไม่รู้” หลียางส่ายหน้าพลางกล่าวต่อว่า “แดนเทพโบราณยังคงสงบอย่างสมบูรณ์เมื่อสองสามปีก่อน แต่ตอนนี้มันถูกปกคลุมไปด้วยภัยพิบัติ มันเป็นเรื่องน่าสงสัยจริง ๆ”

เมื่อได้ยินสิ่งนี้ เฉินซีก็นึกถึงการคาดเดาที่เขามีที่เหมืองเทวะครามล้ำ เขานึกถึงความเป็นปฏิปักษ์ระหว่างสวรรค์กำเนิดบรรพ์และแดนนภาผนึกเทพ เขาคิดถึงแก่นโลกต้นกำเนิดที่อยู่ภายในตัวเขา….

บางทีทั้งหมดนี้ อาจเกี่ยวข้องกับการเข้าสู่โลกต้นกำเนิดของข้าจริง ๆ เหรอ?

เฉินซีตกตะลึง และมึนงงไปชั่วขณะ

“ศิษย์น้องเล็ก?” หลียางอดไม่ได้ที่จะมองดูเขาด้วยความสงสัย เมื่อเห็นเขานิ่งเงียบไปนาน

“โอ้ ข้าสบายดี” ทันใดนั้น เฉินซีก็ฟื้นคืนสติจากความคิดที่ซับซ้อนในใจของตน

“มันเป็นเพียงการเปลี่ยนแปลงที่ไม่คาดคิดในโลก ไม่ต้องไปสนใจมันมากนัก” หลียางยิ้มอย่างอบอุ่น “แต่นิกายอำนาจเทวะได้อาศัยความวุ่นวายนี้เพื่อสร้างปัญหา และมันยังยื่นเขี้ยวเล็บมายังเขาเทพพยากรณ์ของเรา ตำหนักเต๋าหนี่หวา สำนักเต๋า และมหาอำนาจอื่น ๆ อย่างไรก็ตาม เรามีท่านบรรพชนผู้ก่อตั้งตี้ซุนและเหวินเต้าเจิน ดังนั้นเขาเทพพยากรณ์ของเราจึงไม่ได้รับผลกระทบจากความวุ่นวายนี้ในระยะสั้น”

“แต่แล้วในอนาคตล่ะ?” เฉินซีไม่สามารถยับยั้งตัวเองจากการกล่าวได้ “นิกายอำนาจเทวะเป็นสุนัขรับใช้ของเต๋าแห่งสวรรค์ ตอนนี้การเปลี่ยนแปลงที่ไม่คาดคิดเกิดขึ้นในเต๋าแห่งสวรรค์แล้ว มันย่อมเป็นประโยชน์ต่อทุกสิ่งที่นิกายอำนาจเทวะทำอย่างแน่นอน หากปล่อยให้ความวุ่นวายนี้ดำเนินต่อไป ผลที่ตามมาก็ไม่สามารถจินตนาการได้”

หลียางตกตะลึง นางจ้องมองที่เฉินซีเป็นเวลานาน ก่อนที่นางจะยิ้มแล้วทอดถอนใจ “ศิษย์น้องเล็ก เจ้าเปลี่ยนไปแล้วจริง ๆ เจ้าไม่เคยคำนึงถึงเรื่องแบบนี้มาก่อนเลย”

เฉินซีอดไม่ได้ที่จะหัวเราะ ในขณะที่อารมณ์ความรู้สึกพองโตอยู่ในใจ เมื่อหลายปีก่อน เขาไม่รู้อะไรเกี่ยวกับเต๋าแห่งสวรรค์ หรือการเปลี่ยนแปลงที่ไม่คาดคิดในนั้น

แต่ตอนนี้เขาเป็นจ้าวเอกภพแปดดารา เขาได้เข้าไปในประตูแห่งวันโลกาวินาศ เดินทางไปยังแดนมารดากำเนิดบรรพ์ และสำรวจโลกต้นกำเนิด เป็นเพราะเขามีประสบการณ์มากเกินไป จุดยืนที่เขามองสิ่งต่าง ๆ จึงเปลี่ยนไป