บทที่ 209 เจตนาร้ายที่พรั่งพรู

ฟุ่บ! ฟุ่บ! ฟุ่บ!

ทุกหนแห่งที่ระเบียนแดนมรณะเคลื่อนผ่านไป เหล่าสัตว์อสูรจากธาตุทั้งห้าล้วนแตกสลายไปราวกับกระดาษเก่าที่แห้งกรอบ พวกมันถูกลบล้างและหายไป

ในการต่อสู้ที่เหมือนกับการเข่นฆ่าอยู่ฝ่ายเดียวนี้ ส่งผลให้ฝูงสัตว์อสูรที่มากมายเหมือนคลื่นในมหาสมุทรค่อย ๆ เบาบางลง ในขณะที่ร่างของเฉินซีพร้อมกับระเบียนแดนมรณะกลับค่อย ๆ ปรากฏขึ้นสู่สายตาของทุกคนอย่างชัดเจน

ในยามนี้ ไม่มีผู้ใดให้ความสนใจกับการตายของพี่น้องเถิงแม้แต่น้อย สายตาของพวกเขาต่างจับจ้องอยู่ที่ระเบียนแดนมรณะในมือของชายหนุ่มอย่างแน่วแน่ จากนั้นสายตาของพวกเขาก็ลุกโชนไปด้วยความละโมบ

สมบัติวิเศษ!

สมบัติวิเศษที่ไม่มีใครเทียบได้!

สมบัติวิเศษที่มีสติปัญญาแต่ยังไม่ถูกปราบ!

มันคือ… สมบัติอมตะ?

มีเพียงสมบัติอมตะเท่านั้นที่จะครอบครองพลังที่น่าสะพรึงกลัวและสติปัญญาเช่นนั้นได้ ถูกไหม?

“ท่านผู้นำตระกูลถันไถ เด็กน้อยขอบเขตเคหาทองคำผู้นี้มีนามว่ากระไรกัน? ปูมหลังของเขาเป็นมาอย่างไรหรือ?” ตอนนี้หวงฝู่ฉงหมิงเริ่มตรวจสอบเฉินซีใหม่อีกครั้ง

เพราะจู่ ๆ เขาก็สังเกตเห็นว่าสิ่งมีชีวิตเล็ก ๆ ที่เป็นเหมือนมดปลวกในสายตาของเขาผู้นี้ กลับมีความลับมากมายที่คนอื่นอยากได้ อาทิ ทักษะขัดเกลาร่างกายที่กลืนแก่นแท้ของธาตุทั้งห้าได้ หรืออย่างสมบัติวิเศษลึกลับที่เขากำลังกำไว้ในมือแน่น…

แต่ไม่ว่ามันจะเป็นทักษะขัดเกลาร่างกายหรือสมบัติวิเศษลึกลับ ทั้งคู่ก็ไม่ใช่สิ่งที่คนธรรมดาจะสามารถครอบครอง และไม่ใช่สิ่งที่คนธรรมดาคู่ควรจะครอบครองมัน แล้วเขาได้มันมาได้อย่างไร?

ทันทีที่หวงฝู่ฉงหมิงกล่าวขึ้น หลินโม่เซวียนกับเซียวหลิงเอ๋อร์ที่ยืนอยู่ไม่ใกล้ไม่ไกลก็เงี่ยหูฟังอย่างเงียบ ๆ ทั้งคู่ต่างก็ถูกกระตุ้นด้วยทักษะขัดเกลาร่างกายหรือสมบัติวิเศษลึกลับให้อยากรู้อยากเห็นเกี่ยวกับภูมิหลังของเฉินซีเช่นกัน

“เขามีนามว่าเฉินเค่อ มาจากเมืองทะเลสาบมังกร ครั้งหนึ่งเขาเคยช่วยบุตรสาวของข้าเอาไว้ และสำหรับภูมิหลังของเขา ข้าเองก็ไม่แน่ใจเช่นกัน” ถันไถหงลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนที่จะค่อย ๆ กล่าวตอบ

เฉินเค่อ?

หวงฝู่ฉงหมิง หลินโม่เซวียนและเซียวหลิงเอ๋อร์ต่างหันมองหน้ากันอย่างไม่ได้นัดหมาย พวกเขาล้วนไม่มีใครเคยได้ยินชื่อนี้ สิ่งนี้ไม่จำเป็นต้องกล่าว เพราะในบรรดาทั้งพวกเขาแล้ว หนึ่งมาจากตำหนักจ้าวปัญญาและเป็นสมาชิกของราชวงศ์ที่มีสถานะที่น่านับถือ ส่วนสองคนด้านข้าง หนึ่งก็เป็นคนจากนิกายสวรรค์ปฐพีที่น่าเกรงขาม อีกคนก็มาจากนิกายเตากลั่นเซียนนพเก้าของที่ราบตอนกลาง ยิ่งไปกว่านั้น พวกเขาทั้งคู่ยังเป็นศิษย์สายหลักที่อยู่ในขอบเขตแกนทองคำหยินหยาง ในแง่ของสถานะและตัวตนแล้วพวกเขาไม่ได้ด้อยไปกว่าหวงฝู่ฉงหมิงเลย

คนรุ่นเยาว์ทั้งสามที่ครอบครองพรสวรรค์อันโดดเด่นเช่นนี้ จะเคยได้ยินชื่อคนธรรมดาจากเมืองทะเลสาบมังกรของดินแดนทางตอนใต้ได้อย่างไร? แน่นอนว่ามันเป็นไปไม่ได้ที่พวกเขาจำชายหนุ่มได้ นั่นเพราะเฉินซีใช้ชื่อปลอม…

“เป็นเช่นนั้นเอง ดูเหมือนว่าเฉินเค่อผู้นี้ก็เป็นเพียงแค่ตัวตนโชคดีที่ไม่มีค่าให้พูดถึง แต่อย่างนี้ก็ดี เราจะได้ไม่ต้องกังวลว่าจะไปขัดใจใครที่ไม่ควรเข้าภายหลัง เมื่อเราถามถึงทักษะขัดเกลาร่างกายกับสมบัติวิเศษลึกลับนั้น ทุกท่านยินดีที่จะมีส่วนร่วมและลงมือไปด้วยกันหรือไม่?” หวงฝู่ฉงหมิงกวาดสายตามองคนอื่น ๆ และพูดอย่างไม่เร่งรีบ

ความหมายในคำพูดของเขาเผยความคิดออกมาอย่างชัดเจน เห็นได้ว่าหวงฝู่ฉงหมิงต้องการที่จะฉกชิงทักษะขัดเกลาร่างกายของเฉินซีกับระเบียนแดนมรณะมาด้วยวิธีที่ไร้ยางอาย หยิ่งยโสและเอาแต่ใจ แต่กลับไม่มีใครรู้สึกว่าไม่เหมาะสม

โลกของการบ่มเพาะก็เป็นเช่นนี้ สมจริงและโหดร้าย ไม่ว่าจะเป็นนิกายที่ยกย่องตนเองว่ามีชื่อเสียงและเที่ยงธรรม หรือเป็นสมาชิกของนิกายปีศาจที่โหดเหี้ยมและเจ้าเล่ห์ เพียงเพื่อให้ได้ผลประโยชน์และสิ่งที่พวกเขาต้องการ วิธีการที่พวกเขาใช้ก็ล้วนไม่มีอะไรแตกต่างกัน พวกเขาพึ่งพากำปั้นและภูมิหลังเท่านั้น ทว่าไม่ว่าจะในที่ลับหรือที่แจ้งโดยเนื้อแท้แล้วมันก็ไม่ต่างกันอยู่ดี

ความคิดเห็น