บทที่ 2098 แหล่งกำเนิดแห่งบาปเต๋า

………………..

สุดสายตาเต็มไปด้วยหิมะขาว เฉินหลิงจวินกับจั่วชิวเสวี่ยนั่งเคียงคู่กันอยู่ใต้ต้นไม้โบราณต้นใหญ่ บนโต๊ะตรงหน้ามีถ้วยชาอยู่สามถ้วย กลิ่นหอมอ่อน ๆ ยังโชยออกมาจากชาที่กรุ่นไอร้อน

เฉินซีนั่งอยู่อีกฝั่งโต๊ะ กำลังคุยเรื่องที่ผ่านมาตลอดหลายปีไม่มีท่าทางเหนื่อยล้า ถึงจะอธิบายสั้น ๆ แต่เฉินหลิงจวินกับจั่วชิวเสวี่ยก็ยังตั้งใจฟัง

เฉินหลิงจวินถอนหายใจเมื่อเฉินซีเล่าจบ “เต๋าสวรรค์เกิดความเปลี่ยนผันเกินคาด เป็นความวิบัติที่ไม่เคยมีมาก่อน ปรากฏการณ์เช่นนี้ กระทั่งเทพก็เหมือนหญ้าที่ถูกถอนรากถอนโคนได้ทุกเมื่อ”

จั่วชิวเสวี่ยตวัดสายตามอง “เป็นอะไรของเจ้า? เวลาเช่นนี้ยังมานั่งถอนหายใจอะไรอีก?”

เฉินหลิงจวินได้ยินแล้วก็หัวเราะ จากนั้นก็เอ่ยเรื่องสำคัญขึ้นมา “ได้ยินมาจากเฉินไท่ชงว่าศึกผู้พิทักษ์วิถีครั้งนี้คงไม่เหมือนแต่ก่อน ตระกูลใหญ่ทั้งห้าร่วมมือกับนิกายอำนาจเทวะเพื่อต่อสู้กับเจ้า พวกนั้นคงได้หาทางกำจัดเจ้าบนภูเขาผนึกเทพแน่”

เฉินหลิงจวินยังพูดไม่ทันจบ จั่วชิวเสวี่ยก็เอ่ยขึ้นด้วยเสียงกังวล “หากเป็นเช่นนั้นไม่เข้าร่วมได้หรือไม่?”

เฉินหลิงจวินเม้มปากนิ่ง พลางส่งสายตามองเฉินซี

เฉินซียิ้มกล่าว “ข้าตัดสินใจแล้ว คงถอยกลับไม่ได้อีก”

จั่วชิวเสวี่ยอดเป็นห่วงไม่ได้ แต่สุดท้ายนางก็ไม่ได้พูดอะไรอีก ลูกชายนางโตแล้ว มีความตั้งใจมีสิ่งที่อยากทำเป็นของตนเอง นางจึงไม่อยากยุ่งอะไรมาก แต่พอได้ยินว่าศึกผู้พิทักษ์วิถีจะอันตรายเช่นนั้น นางในฐานะมารดาก็อดเป็นกังวลไม่ได้

เฉินหลิงจวินคิดอยู่นานก่อนเอ่ยขึ้น “จริง ๆ แล้วสถานการณ์อาจจะไม่ได้เลวร้ายขนาดนั้น ศึกผู้พิทักษ์วิถีไม่ได้มีไว้ให้ตระกูลผู้พิทักษ์เต๋าศักดิ์สิทธิ์ทั้งหลายฆ่ากันเองสักหน่อย”

เฉินซีมีสีหน้าจริงจังขึ้นทันที เขารู้ว่าสิ่งที่เฉินหลิงจวินจะพูดต่อไปคงจะเป็นเรื่องสำคัญยามเขาเข้าร่วมศึกผู้พิทักษ์วิถีเป็นแน่

“ศึกผู้พิทักษ์วิถีคือการต่อสู้เพื่อปกป้องบัญชาเต๋าสวรรค์ ทุกคนต่างคิดว่าเต๋าสวรรค์นั้นแกร่งกล้าหาใครเทียม แต่มีเพียงไม่กี่คนที่รู้ว่ายังมีพลังพิเศษบางอย่างที่สามารถทำร้ายและเป็นอันตรายต่อบัญชาเต๋าสวรรค์ได้” เฉินหลิงจวินเอ่ยขึ้นช้า ๆ ยามหวนนึกถึงความทรงจำ “ดังนั้นจุดประสงค์หลักของศึกผู้พิทักษ์วิถีคือการช่วยบัญชาเต๋าสวรรค์ทำลายพลังพิเศษเหล่านั้นต่างหาก”

“ยอดฝีมือจากห้าตระกูลและนิกายอำนาจเทวะเอง หากเข้าร่วมศึกผู้พิทักษ์วิถีก็คงต้องทำเช่นนั้นเหมือนกัน”

ได้ยินถึงจุดนี้ เฉินซีจึงถามขึ้น “ท่านพ่อ พลังพิเศษเหล่านั้นคืออะไรกันแน่?”

“มันก็เป็นบัญชาเต๋าสวรรค์เช่นกัน” เฉินหลิงจวินยกยิ้มมุมปาก “แต่พลังพิเศษเหล่านั้นเกิดขึ้นมาจากความโสมมของบัญชาเต๋าสวรรค์”

“โลกเราเต็มไปด้วยความขุ่นมัวและความกระจ่าง ทุกอย่างแบ่งแยกเป็นหยินหยาง ดังนั้นบัญชาเต๋าสวรรค์ก็ไม่ได้สมบูรณ์แบบหรือสูงส่งอย่างที่ใครคิดเช่นกัน”

“หรือก็คือ เต๋าสวรรค์ก็คือกฎและบัญชารูปแบบหนึ่ง แต่ก็ถูกแยกเป็นดีชั่วเช่นกัน”

“พลังพิเศษเหล่านั้นเป็นตัวแทนของด้าน ‘ชั่วร้าย’ ของบัญชาเต๋าสวรรค์ เกิดขึ้นมาจากแหล่งกำเนิดแห่งบาปเต๋าบนภูเขาผนึกเทพ!

“อธิบายโดยง่ายคือ แหล่งกำเนิดแห่งบาปเต๋าเป็นด้านชั่วของเต๋าสวรรค์ มีพลังบัญชาชั่วช้าไหลเวียนอยู่”

“พวกนอกรีตถูกเรียกว่าผู้รุกรานเต๋า แน่นอนว่าตระกูลผู้พิทักษ์เต๋าศักดิ์สิทธิ์เรียกพวกเขาแบบนั้น แต่พวกเขาเรียกตนเองว่าเทพบุตรแห่งสวรรค์ ทายาทแห่งสวรรค์ที่ฟ้าสรรค์สร้างขึ้นอย่างนั้นหรือ? ไม่น่าขันไปหน่อยหรือไร?”

พูดถึงตรงนี้ ก็ปรากฏรอยยิ้มขึ้นที่มุมปากเฉินหลิงจวิน แต่มันกลับเป็นรอยยิ้มเยาะเย้ย

เฉินซียิ้มไม่ออก เพราะรู้สึกตกตะลึงกับสิ่งที่ได้ยิน

จากข้อมูลที่เฉินหลิงจวินว่ามา เขาสามารถแยกสองฝั่งของมันจากภายในใจได้โดยสมบูรณ์แล้ว

ฝั่งหนึ่งคือตระกูลผู้พิทักษ์เต๋าศักดิ์สิทธิ์ที่อาศัยอยู่ในแดนมารดากำเนิดบรรพ์ มีพลังอยู่ในกายตั้งแต่กำเนิด คอยปกป้องบัญชาเต๋าสวรรค์เป็นหน้าที่หลัก

ส่วนอีกฝั่งคือผู้รุกรานเต๋าที่เรียกตนเองว่าเทพบุตรแห่งสวรรค์ พวกนี้อาศัยอยู่ในแหล่งกำเนิดแห่งบาปเต๋า เป็นตัวแทนความมืด ความชั่วร้าย และความโสมมของเต๋าสวรรค์

ทั้งสองฝั่งถือกำเนิดขึ้นมายามบัญชาเต๋าสวรรค์กำเนิดเกิดขึ้น ต่อสู้กันมาดั่งน้ำกับไฟ นับแต่อดีตก็สู้กันมาไม่รู้เท่าไหร่แล้ว

ถึงตอนนี้ การต่อสู้ของทั้งสองจึงกลายเป็น ‘ศึกผู้พิทักษ์วิถี’ ที่จะมีทุกหมื่นปี

เฉินซีแปลกใจอยู่บ้าง เพราะกลุ่มผู้รุกรานเต๋านั้นดูสูสีกับตระกูลผู้พิทักษ์เต๋าศักดิ์สิทธิ์เลย ซึ่งนับเป็นเรื่องน่าประหลาดใจ

ทั้งสองฝ่ายมาจากบัญชาเต๋าสวรรค์เดียวกัน เป็นเหมือนด้านดำและด้านขาวที่อยู่คู่กัน หรือนี่คือร่างที่แท้จริงของนภาผนึกเทพ?

…

เฉินหลิงจวินชะงักไปเล็กน้อยก่อนอธิบายต่อ “อธิบายให้รวบรัดคือ สุดท้ายแล้วจุดประสงค์ของศึกผู้พิทักษ์วิถีก็คือการกำจัดผู้รุกรานเต๋า ดังนั้นหากเจ้าใช้จุดนี้ให้เป็นประโยชน์ก็อาจเปลี่ยนสถานการณ์ได้”

เฉินซีอึ้งไป จากนั้นก็พยักหน้าแล้วจมสู่ห้วงความคิด

ความคิดเห็น