บทที่ 2118 พลังลิขิต

บทที่ 2118 พลังลิขิต

………………..

บทที่ 2118 พลังลิขิต

หากไม่ได้มาที่นี่ด้วยตัวเอง ย่อมไม่สามารถจินตนาการถึงความยิ่งใหญ่และความโหดร้ายจากการต่อสู้แห่งทวยเทพได้

โลหิตและเปลวเพลิงเชื่อมโยงกันอยู่ภายใน ความเป็นความตายก่อเกิด ความโกรธและความเกลียดชังไร้ที่สิ้นสุดถูกระบายออกมา

สงครามคือการสังหาร ไม่มีที่ว่างสำหรับความลังเลหรือความเห็นใจ

ฆ่า!

ฟ้าดินคล้ายกับกำลังสั่นไหวและคร่ำครวญ สมบัติศักดิ์สิทธิ์วูบไหวไปมาพร้อมแสงเจิดจ้าหลากสีสันขณะส่งเสียงคำรามไปมา โดยพลังวิเศษทั้งหลายกำลังไหลหลั่งออกมาทุกทิศทางประหนึ่งคลื่น คำว่าแดนชำระโลหิตไม่มากพอจะบรรยายฉากการต่อสู้ของทวยเทพอันโหดเหี้ยมนี้

ฆ่า!

กองทัพจากผู้รุกรานเต๋าประหนึ่งควันไฟที่พวยพุ่งขณะเคลื่อนไปตามที่ราบสูงสังหาร แล้วเสียงการต่อสู้ก็ดังระงมไปทั่ว

มีผู้เยี่ยมยุทธ์ร้อยกว่าคนจากตระกูลผู้พิทักษ์เต๋าศักดิ์สิทธิ์ พวกเขาคล้ายไม่มีค่าอะไรในสมรภูมิอันกว้างใหญ่

แต่หากมองอย่างละเอียดก็จะพบว่าแต่ละคนครอบครองพลังไร้ใครเทียบที่สามารถกำราบผู้อื่นและเข้าร่วมการต่อสู้กับกองทัพศัตรูอันเกรี้ยวกราดได้ พลังศักดิ์สิทธิ์ของพวกเขาล้นหลามนัก

ยิ่งเวลาผ่านไป กองทัพของผู้รุกรานเต๋าก็ยิ่งเคลื่อนมาจากทุกทิศทางเพื่อเข้าร่วมการต่อสู้ในที่ราบสูงสังหาร

ในทำนองเดียวกัน ผู้เข้าร่วมจากตระกูลผู้พิทักษ์เต๋าศักดิ์สิทธิ์ผู้เคลื่อนไปสู่พื้นที่ต่างกันในแนวหน้าที่หนึ่งก็ถูกสังหารคนแล้วคนเล่าเช่นกัน

มันไม่ใช่เรื่องแปลกที่คนอย่างเฉินซีจะถูกล้อมโจมตีจากทุกทิศทางทันทีที่มาถึงสมรภูมิ

ฆ่า!

หลังจากสังหารกลุ่มอสูรหน้าศิลา เฉินซีก็กลายเป็นเงาเปิดฉากสังหารอันโหดเหี้ยมและเด็ดขาดที่สุด

ศัตรูมีจำนวนมากเกินไป จนเฉินซีจะแยกฝ่ายได้กระจายไปทั่วที่ราบสูงสังหารนี้

หมายความว่าเฉินซียังไม่ทราบว่าพื้นที่ไหนที่มีสงครามครั้งใหญ่

แต่สถานการณ์อันตรายเกินกว่าที่เฉินซีจะคิดอะไรอีก ทันทีที่ร่างของเขาปรากฏก็ดึงดูดความสนใจของผู้รุกรานเต๋าในพื้นที่นี้ก่อนจะเปิดฉากโจมตี

พรวด! พรวด! พรวด!

กระบี่เต๋าวิบัติซึ่งเป็นสีแดงราวกับโลหิตและร้อนแรงดุจเปลวเพลิงยังคงฟาดฟันออกไป ทุกครั้งที่มันลงมือจะทำให้เกิดละอองโลหิตสีแดงงดงาม

หลังจากนั้น ศพแล้วศพเล่าก็ล้มลงกับพื้นขณะกลายเป็นกระดูกและโลหิตที่ไม่มีใครสนใจ ก่อนจะหลับใหลอยู่บนสมรภูมิอันโหดเหี้ยมนี้ไปตลอดกาล

ฆ่า!

ในตอนนี้ ทั่วร่างของเฉินซีเต็มไปด้วยแสงศักดิ์สิทธิ์สีทองม่วง โดยผิวหนังทุกส่วนพลุ่งพล่านด้วยแสงเจิดจ้าจนดูจับต้องได้ เขาแต่งกายด้วยชุดชั้นสูง เส้นผมสีดำหนายาวปลิวไสว แล้วสิ่งที่พลุ่งพล่านในดวงตาสีดำเข้มคือจิตสังหารอันเย็นเยือก

กระบี่เต๋าวิบัติในฝ่ามือยังคงส่งเสียงร้องราวกับกำลังเริงร่าที่จะได้สูบกินโลหิต ทำให้เฉินซีเผยกลิ่นอายเหยียดหยันและกระหายเลือด

ฆ่า!

ภายใต้พละกำลังของขอบเขตจ้าวเอกภพเก้าดาราของเฉินซีซึ่งไปถึงขั้นสมบูรณ์ ส่งผลให้ศัตรูทั้งหลายที่เข้ามาประหนึ่งคลื่นล้มลงกับพื้นจนถึงแก่ความตายทันที

เขายังคงพุ่งไปข้างหน้าประหนึ่งสว่านโลหิตที่ไร้เทียมทานไร้ใครเทียบ

นี่คือการบดขยี้อย่างแท้จริง!

ไม่ว่าจะเป็นจ้าวเอกภพเก้าดาราคนใดก็อาจจะต้องเลือกฝ่าออกไปเมื่อเผชิญหน้ากับสถานการณ์การต่อสู้ที่อันตรายเช่นนั้น

เฉินซีก็ไม่ใช่ข้อยกเว้นเช่นกัน แต่วิธีการฝ่าออกไปกลับเรียบง่ายยิ่ง เขาใช้พลังต่อสู้สุดหยั่งเพื่อเปิดทางที่เต็มไปด้วยศพและโลหิต!

ครืนนน!

สายฝนโลหิตกระหน่ำ

กองซากศพสูงเทียมฟ้า

เสียงตะโกนและเสียงกรีดร้องประสานประหนึ่งบทเพลงโศกนาฏกรรมที่กำลังบอกเล่าถึงความโหดเหี้ยมของการต่อสู้ระหว่างทวยเทพ

นี่คือที่ราบสูงสังหาร สมรภูมิซึ่งอยู่ในใจกลางของแนวหน้าที่หนึ่ง ตั้งแต่อดีตกาลจนถึงปัจจุบัน ศพของทวยเทพนับไม่ถ้วนต่างล่วงลับขณะวิญญาณวีรชนก็ถูกฝังที่นี่

ปฐพี ท้องนภา และแม้กระทั่งอากาศก็ถูกปกคลุมด้วยโลหิตและความปั่นป่วน!

…

ในเวลาหนึ่งก้านธูป เฉินซีก็เดินทางไปได้สามพันลี้!

แม้กระทั่งเฉินซีก็ไม่สามารถประเมินจำนวนศัตรูที่ถูกสังหารระหว่างทางได้ โดยสถานที่ที่สำเร็จการต่อสู้ถูกบันทึกไว้บนตราคำสั่งยังคงวูบไหวอย่างคลุ้มคลั่ง พร้อมกับจุดแสงหลากสีสันก็ปรากฏ

เฉินซีไม่สนเกี่ยวกับแต้มศึก แต่เขาต้องยอมรับว่าการต่อสู้บนที่ราบสูงสังหารทำให้ได้รับแต้มศึกอย่างง่ายดาย ขอเพียงพลังต่อสู้แข็งแกร่งพอ เช่นนั้นแต้มศึกก็จะยิ่งเพิ่มพูน

ตรงกันข้าม หากประสิทธิภาพการต่อสู้ไม่เพียงพอ แต้มศึกก็จะตกอยู่ในมือของศัตรูแทน

สิ่งเดียวที่ทำให้เฉินซีคิ้วขมวดก็คือเขาไม่เผชิญหน้ากับคู่ต่อสู้ในขอบเขตจ้าวเอกภพเก้าดาราระหว่างทาง แม้กองทัพของผู้รุกรานเต๋าจะมีจำนวนมาก แต่ในความเห็นของเขา มันเป็นเพียงกลุ่มทหารปลายแถวที่ไม่สามารถถูกสังหารได้

ไม่สงสัยเลยว่าเฉินซีถึงคิดเช่นนั้น ด้วยระดับพลังต่อสู้ในตอนนี้ จึงไม่ใช่เรื่องยากที่จะจัดการกับสิ่งมีชีวิตที่ต่ำกว่าขอบเขตจ้าวเอกภพเก้าดารา ไม่ว่าจะมีจำนวนมากแค่ไหนก็เป็นการยากที่จะทำการโจมตีครั้งใหญ่ได้

ไม่ช้า เฉินซีก็ไม่สนใจเรื่องนี้อีกต่อไป ในสมรภูมิอันตรายเช่นนี้ ไม่มีที่ว่างสำหรับการไขว้เขว