บทที่ 2126 ความเคารพ

บทที่ 2126 ความเคารพ

………………..

บทที่ 2126 ความเคารพ

ภายในตำหนัก

บุรุษและสตรีคนนั้นนั่งขัดสมาธิอยู่ในตำหนัก โดยมีโต๊ะวางคั้นอยู่ระหว่างพวกเขา และมีแผ่นหยกวางอยู่บนโต๊ะ

ข้อมูลทุกอย่างที่เกี่ยวข้องกับเหตุการณ์ต่าง ๆ ที่เกิดขึ้นทั่วทั้งบริเวณค่ายในวันนี้ได้ถูกบันทึกไว้ในนั้น

บุรุษคนนั้นสวมเสื้อคลุมสีดำ มีผมยาวสีม่วงพาดบ่า มีใบหน้าที่หล่อเหลาและห่างเหิน เย็นชา และไม่แยแสเหมือนน้ำแข็งหมื่นปี

สตรีที่นั่งตรงข้ามเขาสวมชุดหลากสี ใบหน้าของนางเปล่งประกาย มีเสน่ห์ ประดับด้วยยิ้มแสนหวาน และมีดวงตาที่พราวเสน่ห์คู่หนึ่ง เรือนร่างของนางมีส่วนเว้าโค้งในตำแหน่งที่เหมาะสม ทำให้นางมีเสน่ห์เย้ายวนที่ไม่มีใครเทียบได้

“เจ้าแปลกใจมากเหรอ?” สตรีคนนั้นปิดปากของนางและหัวเราะเบา ๆ ขณะที่จ้องมองไปที่บุรุษชุดดำที่ยังคงเงียบอยู่

“ไม่” บุรุษชุดดำกล่าวโดยไม่มีอารมณ์ใด ๆ “ข้ารู้จักเฉินซีดีกว่าใคร ๆ ดังนั้นข้าจึงทราบอย่างชัดเจนว่าการกระทำดังกล่าวเป็นเรื่องปกติสำหรับเขา”

สตรีคนนั้นยิ้มพลางถามว่า “โอ้? ถ้าอย่างนั้นบอกข้าทีว่าเขาแข็งแกร่งปานใด”

บุรุษชุดดำเงียบไปพักใหญ่ ก่อนจะกล่าวว่า “เจ้าจะเข้าใจ เมื่อเจ้าต้องทุกข์ทรมานจากความตายด้วยน้ำมือเขา”

“เมื่อเจ้ากล่าวเช่นนั้นแล้ว ข้าก็รู้สึกอยากลองดูสักครั้ง” สตรีคนนั้นดูเหมือนจะครุ่นคิด

บุรุษชุดดำกล่าวอย่างเฉยเมย “หากเจ้าคิดว่าเจ้าทำได้ เพียงเพราะเจ้าสามารถควบคุมพลังส่วนหนึ่งของบัญชาเต๋าสวรรค์ได้ ก็เชิญเจ้าลองดูได้ตามสบาย”

สตรีคนนั้นผงะ และในที่สุดสีหน้าของนางก็ดูจริงจังเล็กน้อย “ดูเหมือนเจ้าจะไม่ถูกครอบงำด้วยการแก้แค้น”

บุรุษชุดดำกล่าวอย่างเย็นชา “เจ้าไม่จำเป็นต้องตรวจสอบข้าหรอก ข้าจะไม่ทำอะไรบุ่มบ่าม จนกว่าข้าจะเข้าใจพลังฝีมือที่แท้จริงของเขา”

นางชื่นชม “นั่นเป็นสิ่งที่ควรจะทำ ท่านประมุขบอกว่า แม้แต่เขาก็ไม่สามารถช่วยเจ้าได้ หากเจ้าตายอีกครั้ง”

ดวงตาของบุรุษคนนั้นหรี่ลงอย่างยากจะมองเห็น ขณะที่กล่าว “ข้าจะไม่ยอมตายง่าย ๆ จนกว่าข้าจะฆ่าเฉินซีได้”

สตรีคนนั้นสลายรอยยิ้มที่มุมปาก “แล้วเจ้าตั้งใจจะทำอะไรตอนนี้? รอ?”

เขาพยักหน้า “รอ”

นางกล่าวว่า “จนถึงเมื่อใด?”

บุรุษคนนั้นเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเหลือบมองนาง และจ้องมองด้วยสีหน้าแปลก ๆ “อันที่จริง เจ้าควรมีความปรารถนาที่จะฆ่าเขามากกว่าข้า”

สตรีคนนั้นเผยรอยยิ้มอันแสนหวานและมีเสน่ห์ออกมา “เจ้าคิดผิดแล้ว แม้แต่ตัวข้าก็ไม่รู้ว่าจะต้องการอะไร เมื่อชะตาของเขาได้ถูกลิขิตไว้แล้ว”

บุรุษชุดดำถอนสายตากลับ และกล่าวอย่างไม่แยแส “เจ้าจะเข้าใจว่าแท้จริงแล้วเจ้าต้องการสิ่งใด เมื่อเจ้าตัดสินใจต่อสู้กับเฉินซีจริง ๆ บางทีคนอื่นอาจจะไม่สามารถเดาที่มาของเจ้าได้ แต่มันไม่อาจรอดพ้นสายตาข้าได้”

นางกะพริบตาพลางยกยิ้ม “แซ่ของข้าคือ เต๋า และชื่อของข้าคืออู๋ซวง ข้าไม่เคยปิดบังเจ้า”

ทันใดนั้นนัยน์ตาของบุรุษคนนั้นก็หรี่ลง ในขณะที่ใบหน้าของเขาแสดงให้เห็นการเปลี่ยนแปลงที่ไม่ค่อยเกิดขึ้น ผ่านไปพักใหญ่ก่อนที่เขาจะกล่าว “แซ่นั้น…สวรรค์มอบให้แก่เจ้า เป็นการดีที่สุดที่เจ้าจะไม่ลืมมัน”

ทันทีที่เขากล่าวจบ บุรุษชุดดำก็ลุกขึ้นและเดินไปที่สระศักดิ์สิทธิ์โกลาหล

สตรีในชุดหลากสีตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนที่นางจะคลี่ยิ้ม “เหลิ่งซิงหุน แม้ว่าท่านประมุขจะมอบชีวิตคืนให้แก่เจ้า แต่ท้ายที่สุดสวรรค์ก็มอบให้เจ้า ทางที่ดีอย่าลืมมันด้วย!”

…

ตำหนักขนาดมหึมานั้นว่างเปล่าโดยสิ้นเชิงและไม่มีการตกแต่งใด ๆ มีสระศักดิ์สิทธิ์โกลาหลเพียงแห่งเดียวที่อยู่ตรงกลาง

สระนั้นไม่ใหญ่มาก พลังโกลาหลพลุ่งพล่านอยู่ข้างใน มันเป็นพลังโกลาหลที่บริสุทธิ์ที่สุดด้วยซ้ำ ดังนั้น มันไม่เพียงแต่เป็นประโยชน์ต่อการบ่มเพาะ แต่ยังให้ผลที่น่าตกใจต่อการฟื้นตัวของอาการบาดเจ็บอีกด้วย

หลังจากที่เดินเข้าไปในตำหนัก เฉินซีก็ตรงไปที่สระศักดิ์สิทธิ์โกลาหล และเขาก็สังเกตมันเป็นเวลานาน ก่อนที่เขาจะถอนสายตากลับ “นับจากนี้พักฟื้นที่นี่”

จินอวิ๋นเซิงตกตะลึงเมื่อได้ยินสิ่งนี้ เขาจะจินตนาการได้อย่างไรว่า เขาจะได้ครอบครองโชคลาภนี้จริง ๆ ดังนั้นเขาจึงอดรู้สึกไม่เชื่อเล็กน้อย

เขาได้รับบาดเจ็บสาหัส และเฉินซีคงไม่พาเขาออกจากสนามรบแล้วกลับไปยังที่ตั้งค่าย อย่างไรก็ตาม เขาก็ตระหนักชัดเจนว่าสมบัติอันล้ำค่าและไม่มีใครเทียบได้อย่างสระศักดิ์สิทธิ์โกลาหลนั้น เป็นสิ่งล้ำค่าสำหรับจ้าวเอกภพเก้าดารา

เพราะการบ่มเพาะภายในนั้น จะทำให้มีโอกาสที่จะบรรลุความเข้าใจถึงความลึกซึ้งของลิขิตที่มาจากส่วนลึกของความโกลาหล!

อย่างไรก็ตาม ดูเหมือนว่าเฉินซีจะไม่สนใจเรื่องนี้ และหยิบยื่นโอกาสดังกล่าวให้เขา สิ่งนี้ทำให้จินอวิ๋นเซิงตกตะลึงและสะเทือนใจ

เฉินซีไม่แม้แต่จะรอให้จินอวิ๋นเซิงตอบ ก่อนที่ร่างของเขาจะเคลื่อนผ่านสระศักดิ์สิทธิ์โกลาหล ไปยังส่วนลึกของตำหนัก

มีบันไดหินอยู่ที่ส่วนลึก และทอดตรงขึ้นไปถึงยอดตำหนัก

ในเวลาไม่นาน ร่างของเฉินซีก็เคลื่อนตัวไปตามบันไดและหายไป

จินอวิ๋นเซิงถอนหายใจ “คงจะดีมาก ถ้าเขาไม่ใช่ผู้ช่วงชิง”

หลังจากนั้น เขาก็หยุดคิดถึงเรื่องนี้ และเดินไปยังสระศักดิ์สิทธิ์โกลาหล ใช้เวลาอย่างเต็มที่เพื่อฟื้นตัวจากอาการบาดเจ็บ

บันไดโบราณมีตะไคร่น้ำกระดำกระด่างตลอดทางขึ้น เมื่อเขาเริ่มเดินขึ้นบันได เฉินซีพบว่ามีหลายสิ่งถูกจารึกไว้บนกำแพงหินด้านข้าง มีทั้งคำ แผนภาพ และแม้แต่รอยดาบและกระบี่ทิ้งไว้ ทั้งหมดล้วนมีกลิ่นอายเก่าแก่ และถูกทิ้งไว้จนนานจนเกินนับ

เฉินซีประเมินคร่าว ๆ ว่าพวกมันถูกทิ้งไว้โดยผู้เยี่ยมยุทธ์ในอดีตที่เข้าร่วมในศึกผู้พิทักษ์วิถี ซึ่งมีความเข้าใจมากมายเกี่ยวกับมหาเต๋า ความรู้ในการต่อสู้ และคำที่บรรยายถึงอารมณ์ต่าง ๆ อันได้แก่ ความโศกเศร้า ความเดือดดาล ความขุ่นเคือง ความคับข้องใจ และความทุกข์ยาก

การต่อต้านเต๋าเป็นเส้นทางสู่ความตาย!