บทที่ 215 แหล่งน้ำธรรมชาติ

ส่วนลึกของห้วงทะเลทรายมรณะ เป็นดั่งอีกโลกหนึ่งที่ยังไม่มีผู้ใดเคยย่างกรายเข้าไป มันลึกลับ อันตราย และกว้างใหญ่ไพศาลอย่างไร้ขอบเขต ทำให้ไม่มีผู้ใดรู้ถึงขนาดที่แท้จริงของมันได้อย่างชัดเจน

แหล่งน้ำธรรมชาตินั้นมีอยู่ในทะเลทรายทุกหนทุกแห่ง แต่แหล่งน้ำธรรมชาติที่อยู่ตรงเบื้องหน้าเขาเป็นเหมือนป่าโบราณที่เต็มไปด้วยดินสีดำที่อุดมสมบูรณ์และต้นไม้ใหญ่ที่สูงตระหง่านไปยังท้องฟ้า เถาวัลย์หนาเหมือนถังไม้ ซึ่งเลื้อยพันรอบยอดไม้เสมือนงูเหลือมจำนวนมากที่เกาะก่ายอยู่ตามต้นไม้

ซึ่งมันแตกต่างจากป่าทั่วไปโดยสิ้นเชิง พืชที่เจริญเติบโตอยู่ที่นี่ ส่วนใหญ่มีลักษณะเป็นสีน้ำตาลอมเทาและมีรูปร่างคล้ายร่ม ซึ่งดูเหมือนกับเห็ดขนาดใหญ่ที่บานอย่างเต็มที่ มีใบไม้เพียงไม่กี่ใบกระจายอยู่บนต้นไม้เท่านั้น นอกจากนี้ พวกมันก็เปล่งแสงอันอ่อนโยนออกมาปกคลุมโดยรอบ

สภาพอากาศในสถานที่นี้ค่อนข้างชื้นและร้อนอบอ้าว แหล่งน้ำธรรมชาตินี้ถูกปกคลุมด้วยหมอกหนาทึบ และหมอกพิษหลากสีสัน ซึ่งอันตรายถึงชีวิตก็ปรากฏให้เห็นภายในความงามของพวกมัน

หากขุดดินสีดำบนพื้นและทลายชั้นหินที่หนาถึงยี่สิบสี่ชุ่นให้แตกออก ก็จะพบแร่ธาตุที่อุดมสมบูรณ์ต่าง ๆ เช่น ผลึกหมึก, ศิลาเงินม่วง, เหล็กกล้าสุริยัน ผลึกคลื่นมรกต, ทองคำสายรุ้ง และสมบัติอื่น ๆ อีกมากมายที่หาได้ยากในโลกภายนอก ทั้งหมดนี้เป็นวัสดุที่ยอดเยี่ยมสำหรับการขัดเกลากระบี่บินและสมบัติวิเศษ นอกจากนี้ พวกมันยังสามารถช่วยในการบ่มเพาะได้อีกด้วย

แต่แหล่งน้ำธรรมชาติแห่งนี้ดูราวกับว่ามันถูกแยกออกจากโลก และแทบไม่มีร่องรอยของมนุษย์ปรากฏอยู่ภายในนั้นเลยสักนิด ยิ่งไปกว่านั้น ภายในป่ารบทึบที่เติบโตด้วยพืชแปลก ๆ นี้ กลับมีสัตว์มีพิษและสัตว์อสูรนานาชนิดพเนจรไปมา นอกจากนี้ ยังเต็มไปด้วยหมอกพิษและอากาศที่ปนเปื้อน หากมีใครหลงเข้าไปภายในป่านี้ คนผู้นั้นจะต้องตายโดยไม่เหลือแม้แต่ซากศพหรือกระดูกไว้เลยสักท่อน

ตูม!

อย่างไรก็ตาม ในวันนี้กลับมีคนทำลายความเงียบสงบของป่าแห่งนี้ เนื่องจากร่างสีดำร่วงหล่นมาจากท้องฟ้าและตกลงบนผืนดินสีดำที่ชื้นแฉะ อ่อนนุ่มโดยตรง จึงทำให้กองดินปลิวว่อนไปทุกทิศทาง

คนผู้นี้อยู่ในสภาพที่ไม่น่าดูเป็นอย่างยิ่ง เขานอนแผ่หลาอยู่ที่นั่นโดยไม่เคลื่อนไหวแม้แต่น้อย เขามีใบหน้าหล่อเหลาที่มีโครงร่างที่มั่นคง แต่ในขณะนี้ สีหน้าของเขากัยขาวซีดราวกับแผ่นกระดาษ และดวงตาของเขาก็ปิดสนิทโดยสิ้นเชิง

ชู่ว!

ทันใดนั้น คนตัวเล็กในชุดสีขาวที่มีความสูงเพียงสี่ชุ่น บินออกมาและมองไปรอบ ๆ จากนั้นจึงค่อยจ้องมองไปยังชายหนุ่มบนพื้นดินหลังจากที่เขาสังเกตเห็นว่าไม่มีอันตรายใด ๆ อยู่ในรอบข้าง ด้วยการตรวจสอบเพียงเล็กน้อย เขาก็พบว่าชายหนุ่มคนนี้ไม่ได้ตกอยู่ในอันตรายและมีเพียงลมปราณปั่นป่วนเล็กน้อย ดังนั้นเขาจึงถอนหายใจด้วยความโล่งอก

ผลข้างเคียงจากการใช้ร่างกายของเจ้าควบคุมเจตจำนงของตัวตนที่ยิ่งใหญ่นั้นยอดเยี่ยมมาก ว่ากันว่าผู้บ่มเพาะที่มีร่างกายค่อนข้างอ่อนแออาจทำให้จิตวิญญาณของพวกเขาได้รับบาดเจ็บอย่างหนักและ รากฐานแห่งเต๋าได้รับความเสียหาย โชคดีที่การบ่มเพาะทักษะแปรสภาพร่างกายของเฉินซี นั้นแข็งแกร่งเป็นอย่างมาก ดังนั้น เขาน่าจะฟื้นตื่นขึ้นมาหลังผ่านไปช่วงเวลาหนึ่ง หลิงไป๋ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนที่จะนั่งขัดสมาธิที่เบื้องหน้าของเฉินซี และสายตาของเขากวาดไปรอบ ๆ อย่างระแวดระวังในขณะที่เขาคอยคุ้มกันให้กับเฉินซี

สภาพของเฉินซีนั้นย่ำแย่มาก ชั่วขณะหนึ่ง ร่างกายของเขาเย็นเฉียบไปถึงกระดูก ราวกับว่าเขาตกลงไปในบ่อน้ำแข็งที่แสนเยือกเย็น แต่ครู่ต่อมา อุณหภูมิในร่างของเขากับร้อนแรงดั่งอยู่ในเตาหลอม ทำให้สติของเขาแตกกระเจิงและสับสนอลหม่าน

เขารู้สึกว่าตัวเองกำลังเดินอยู่ท่ามกลางทะเลดอกไม้สีแดงเข้มเหมือนเลือด และโลกรอบ ๆ ก็เป็นสีแดงเข้มเช่นกัน ดอกปารามิตาจำนวนมากที่แสดงถึงความหายนะ การพลัดพราก และความงดงาม ดูเหมือนจะส่งเสียงคร่ำครวญอย่างพร้อมเพรียงและปรารถนาที่จะดึงดูดดวงวิญญาณของเขา

“ดอกไม้ผลิบานและร่วงโรยเป็นวัฏจักรหมุนวนไป แต่ใบและดอกกลับไม่เคยได้บรรจบกัน เมื่อสิ่งหนึ่งนำมาซึ่งจุดจบของอีกสิ่ง เช่นเดียวกับคู่รักที่ข้ามดวงดาวและนำทางดวงวิญญาณข้ามไปยังยมโลกที่อยู่อีกฝาก นี่คือ เส้นทางที่สว่างไสวด้วยเปลวไฟแห่งปารมิตา เพื่อชักนำวิญญาณของสรรพสัตว์ในสวรรค์และพิภพให้สงบลง ยมโลกจะรักษาเส้นทางทั้งหกของการเวียนว่ายตายเกิด…” ร่องรอยของการรู้แจ้งได่ก่อขึ้นในใจของเฉินซี ทันใดนั้น เขาสัมผัสได้ถึงความคิดมากมายที่หลั่งไหลเข้าสู่ห้วงสำนึกของเขา และความรู้มากมายเกี่ยวกับเต๋ารู้แจ้งแห่งปารามิตาก็หยั่งรากลึกอยู่ในหัวใจของเขา…

กาลเวลาได้หมุนเวียนไปอย่างไม่หยุดหย่อน เฉินซีได้เริ่มเคลื่อนไหวภายในทะเลแห่งดอกปารมิตาที่เป็นดั่งเปลวไฟ และทุกแห่งหนที่เขาก้าวผ่านไป ดอกไม้จำนวนมากมายจะแกว่งไกวไปมาราวกับว่าพวกมันกำลังแสดงความเคารพต่อจักรพรรดิสูงสุดอย่างจริงใจ

ความคิดเห็น