บทที่ 2178 ความเสียใจในเงาของความรุ่งโรจน์

บทที่ 2178 ความเสียใจในเงาของความรุ่งโรจน์

………………..

บทที่ 2178 ความเสียใจในเงาของความรุ่งโรจน์

เฉินไท่ชงตะลึง “เจ้าจะไปเดี๋ยวนี้เลยหรือ?”

เฉินซีพยักหน้า “เดี๋ยวนี้แหละ”

การจากไปกะทันหันของอู๋เซวี่ยฉานทำให้เขารู้สึกเป็นกังวล เกิดเค้าความกระสับกระส่าย

เฉินไท่ชงดูอ้ำอึ้งเหมือนมีบางสิ่งจะกล่าวถาม แต่สุดท้ายก็ยั้งตนเองไว้

เฉินซีกล่าวว่า “ศึกผู้พิทักษ์วิถีจบแล้ว จากนี้ไปไม่น่ามีผู้ใดกล้าล่วงเกินตระกูลเฉินอีก”

หัวใจของเฉินไท่ชงสะท้าน เค้าความตื่นเต้นปรากฏบนใบหน้า เขาอยากจะตบบ่าเฉินซีสักครั้ง แต่หัวใจก็สะท้านอย่างอดมิได้ยามสบสายตาเฉินซี สัมผัสแรงกดดันและความกลัวได้อย่างเกินบรรยาย

เฉินไท่ชงอดตกใจมิได้ ก่อนจะเผลอตัวพยักหน้า “ได้ ข้าจะพาเจ้าไปพบพวกเขา”

ปฏิกิริยาเช่นนี้นับว่าธรรมดา แม้เขาจะทราบว่าข้ารับใช้เต๋าทั้งสิบสามน่าจะถูกเฉินซีสังหารสิ้น เขาก็มิได้ประจักษ์มันกับตา จึงอดรู้สึกไม่แน่ใจนิดหน่อยมิได้

แต่ยามนี้ เมื่อสบสายตาเฉินซีแล้วเกิดแรงกดดันและความกลัวขึ้นมา เฉินไท่ชงก็แน่ใจเต็มที่

นอกจากความตกใจล้นพ้น เฉินไท่ชงก็หามีความเศร้าหมองกับความตายของสิบสามข้ารับใช้เต๋าไม่ แม้จะกล่าวกันว่าตระกูลผู้พิทักษ์เต๋าศักดิ์สิทธิ์มีหน้าที่พิทักษ์เต๋าสวรรค์ ยืนข้างเดียวกับสิบสามข้ารับใช้เต๋าก็ตาม

เพราะมันคือความสัมพันธ์ในนามเท่านั้น พวกเขาถือมิได้ว่าผูกพันใด ๆ ต่อกัน จึงไร้ความรู้สึกต่ออีกฝ่าย

สิ่งเดียวที่เฉินไท่ชงคิดไม่ออกคือ เฉินซีทำได้อย่างไร

…

หิมะโปรยปราย ย้อมโลกหล้าขาวโพลน

เฉินหลิงจวินและจั่วชิวเสวี่ยจ้องมองหิมะรอบข้างปลิดปลิวอย่างเงียบเชียบ

ทั้งสองไม่ได้เสวนากันมาสองสามวันแล้ว ต่างฝ่ายล้วนอัดแน่นด้วยความคิดในใจ พวกเขาพูดทุกสิ่งที่สมควรออกไปหมดแล้ว ขณะที่ความกังวลถ่วงลงสู่ก้นบึ้งหัวใจ ยามนี้พวกเขาก็เหลือเพียง… ต้องรอคอย

“หือ? นั่นซีเอ๋อร์หรือ?” แพขนตาของจั่วชิวเสวี่ยสะท้าน เบิกตาออกกว้าง สังเกตเห็นเงาร่างสีดำจางท่ามกลางหิมะโปรยปรายได้

“เจ้าพูดเช่นนี้มาร้อยสามรอบแล้ว” เฉินหลิงจวินกล่าวยานคาง ไม่แม้แต่จะเงยหน้า “ทำใจเย็น ๆ เถิด ซีเอ๋อร์ไม่ได้อ่อนแอเช่นเจ้าคิด”

หลายวันที่รอคอย จั่วชิวเสวี่ยมักคาดเดาเช่นนี้บ่อยครั้ง คิดเสมอว่าเฉินซีจะมาพาพวกตนไปด้วย

เฉินหลิงจวินฟังจนชาชิน แต่เขาตระหนักดีว่าทั้งหมดนี้เป็นเพราะจั่วชิวเสวี่ยห่วงหาและกังวลเกินไป

จากคำพูดของจั่วชิวเสวี่ย มารดาสักคนจะเป็นห่วงบุตรตนนั้นเรื่องธรรมดามาก! ยิ่งกว่านั้น นางกระทั่งปรามาสเฉินหลิงจวินว่าเป็นบิดาไม่เอาไหน โอดครวญว่าในอดีตเหตุใดนางจึงตาบอด เลือกคนไร้ประโยชน์เช่นนี้มาเป็นสามีกัน

ต่อหน้าเหตุการณ์ทั้งหมดนี้ เฉินหลิงจวินทำเพียงไหวไหล่อย่างจนใจ ต่อหน้าเสียงบ่นของศรีภรรยา เขาจะพูดอะไรได้?

“เจ้าดูนั่น! เร็วเข้า! ซีเอ๋อร์! ซีเอ๋อร์มาแล้วจริง ๆ!” ทันใดนั้น แขนของเฉินหลิงจวินก็ถูกจั่วชิวเสวี่ยออกแรงหยิกเจ็บแปลบ สีหน้าของนางตื่นเต้นยินดี

“โอ้ ไหนข้าดูหน่อย” เฉินหลิงจวินหันกลับมา แล้วม่านตาก็หดตัวทันทีเมื่อเห็นร่างสูงใหญ่ปรากฏไกล ๆ ท่ามกลางหิมะ ก่อนจะผุดลุกแผดหัวเราะลั่นทันที “ดูนั่นสิ! สมแล้วที่เป็นบุตรข้า มีหรือเขาจะไม่กลับมา?”

เสียงหัวเราะเบิกบานของเขากึกก้องทั่วโลกา ทำให้คลื่นหิมะมากมายกระจายไกล

“ฮึ! เจ้าดูตื่นเต้นหนักกว่าข้าอีก” จั่วชิวเสวี่ยลุกขึ้นค้อนเฉินหลิงจวินพลางกล่าวอย่างเหยียดหยาม

“ฮ่า ๆ!” เฉินหลิงจวินทำเพียงหัวเราะลั่น ชัดเจนว่าเขาตื่นเต้นสุดขีด

“ท่านพ่อ ท่านแม่ ข้ามาพาพวกท่านไปด้วยแล้ว” เฉินซีแย้มยิ้มพลางมองเหตุทั้งหมดจากไกล ๆ สายตามองความตื่นเต้นยินดีของบุพการี แล้วหัวใจก็มีความอบอุ่นฉีดพล่านอย่างที่มิได้สัมผัสมานาน

…

วันนี้เฉินซีพาบุพการีกับหมิงก็ออกจากตระกูลเฉิน มุ่งหน้ากลับแดนเทพโบราณ

พวกเขาเพิ่งจากไปทันไร คนอีกกลุ่มก็มายังตระกูลเฉิน ปรากฏว่าพวกเขาคือบุคคลสำคัญจากตระกูลผู้พิทักษ์เต๋าศักดิ์สิทธิ์ต่าง ๆ ทั้งหลาย บางผู้เป็นกระทั่งผู้นำตระกูลเหล่านั้น

นอกจากนั้น หากพินิจดี ๆ แล้ว ก็สังเกตเห็นได้ไม่ยากว่าห้าตระกูลระดับสูงก็รวมอยู่ในนั้น….

ขณะนั้น เวรยามเฝ้าประตูเข้าโลกภูมิเก้าวิญญาณตกตะลึงจังงัง สีหน้าแปรเปลี่ยนอย่างมหันต์ คิดไปว่าศัตรูบุกมาถล่มตระกูลพวกตนเสียแล้ว

แต่ปรากฏว่าบุคคลยิ่งใหญ่จากตระกูลต่าง ๆ นั้นเป็นมิตรอย่างยิ่ง

เวรยามตระกูลเฉินมิเคยคาดถึงการปฏิบัติด้วยเช่นนี้ พวกเขาจึงลุกลี้ลุกลนทำตัวไม่ถูกจากความเป็นมิตรอันเกินคาด และหลังสอบถามทราบรายละเอียด พวกเขาจึงพบว่าคนใหญ่คนโตทั้งหลายเหล่านี้ แท้จริงมาเพื่อ ‘ขอขมา’!

ยิ่งกว่านั้น พวกเขายังนำสมบัติล้ำค่ามาด้วยมหาศาล!