บทที่ 2187 แผนการของจ้าวนิกายอำนาจเทวะ

………………..

เฉินซียืนอยู่ที่นั่นอย่างเงียบ ๆ

เหมือนรูปปั้น

ราวไร้วิญญาณ

ศิษย์คนอื่น ๆ ของเขาเทพพยากรณ์มีสีหน้างุนงง และพูดไม่ออก หัวใจของพวกเขาเต็มไปด้วยความขุ่นเคือง ความสับสน ความไร้พลัง

เหตุการณ์ที่ไม่คาดคิดที่เกิดขึ้นในวันนี้ มันให้ความรู้สึกเหมือนท้องฟ้าได้ถล่มใส่ ยากที่จะยอมรับ

แม้เฉินซีจะมาทันเวลา และบดขยี้เจตจำนงของจ้าวนิกายอำนาจเทวะอย่างอหังการ แต่ก็ไม่อาจช่วยชีวิตศิษย์พี่ใหญ่ได้….

ศิษย์พี่ใหญ่จากไปแล้วจริงหรือ? พวกเขาต่างมึนงง

ท้องฟ้าที่เต็มไปด้วยดวงดาวพร่างพราว ดาวดารานับพันล้านดวงโคจรผ่านอวกาศอันกว้างใหญ่ไร้ขอบเขต บรรยากาศบนภูเขาแห่งนี้มีเพียงเสียงลมหวีดหวิวที่ดังก้องไปทั่วบริเวณโดยรอบ

หลังจากผ่านไปชั่วระยะเวลาหนึ่ง หลียางก็เม้มริมฝีปากซีดเซียว ดูลังเลอยู่นาน ก่อนที่นางจะตัดสินใจบางอย่าง นางถามอย่างลังเล “ศิษย์น้องเล็ก ศิษย์พี่ใหญ่เขา….”

นางเริ่มกล่าวแต่ไม่รู้จะจบมันอย่างไร

ไม่ใช่เหตุผลอื่นใด เพราะนางกลัวจะรับคำตอบไม่ได้ จิตใจของนางต้องบอบช้ำอีกครั้ง

เฉินซีหันกลับมาและจ้องมองไปที่ใบหน้าที่งดงามแต่กลับซีดเซียวของศิษย์พี่หญิง เขามองเห็นความกังวลและความหวาดกลัวฉายชัดในดวงตา หัวใจของเขาก็ปวดแปลบ

ทั้งหมดนี้จะเกิดขึ้นหรือไม่ หากข้ามาถึงเร็วกว่านี้?

เฉินซีหายใจเข้าลึก ๆ และพยายามอย่างหนักเพื่อสงบสติอารมณ์ เขาทราบดีว่าเขาเทพพยากรณ์เพิ่งประสบกับเหตุการณ์ที่น่าตกใจและไม่คาดคิด นิกายของพวกเขาเกือบจะถูกทำลาย ในขณะที่ศิษย์คนอื่น ๆ กำลังหวาดกลัว

โดยเฉพาะสิ่งที่เกิดขึ้นกับอู๋เซวี่ยฉาน มันทำให้เหล่าศิษย์ของเขาเทพพยากรณ์สูญเสียที่พึ่งในใจไป

เขาไม่สามารถนิ่งเฉยได้!

เฉินซีสงบสติอารมณ์อย่างสมบูรณ์ จากนั้นเหลือบมองทุกคนแล้วกล่าวว่า “ไม่จำเป็นต้องกังวล ดวงวิญญาณของศิษย์พี่ใหญ่ยังคงอยู่ที่นี่ ดังนั้นสักวันหนึ่ง ข้าจะพาเขากลับมาอย่างแน่นอน!”

ศิษย์คนอื่น ๆ ทั้งหมดต่างตกตะลึง และหัวใจของพวกเขาก็สงบลงเล็กน้อย ขณะที่พวกเขาจ้องมองไปที่ความมุ่งมั่นบนใบหน้าอันหล่อเหลาของเฉินซี

เฉินซีกล่าวต่อ “ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ฝากเขาเทพพยากรณ์ไว้กับข้า ใครก็ตามที่คิดรุกราน มันจะต้องผ่านข้าไปก่อน!”

หัวใจของคนอื่น ๆ สั่นไหว และพวกเขาก็รู้สึกสะเทือนใจเล็กน้อย

เฉินซีสูดหายใจเข้าลึก จากนั้นเขาก็มองไปยังท้องฟ้าที่เต็มไปด้วยดวงดาวไกล ๆ พลางกล่าวอย่างสงบ “ข้ารับประกันว่าโศกนาฏกรรมนี้จะไม่เกิดขึ้นกับเขาเทพพยากรณ์ของเราอีก!”

ขณะที่กล่าว เขาก็นั่งขัดสมาธิบนก้อนหินหน้ากระท่อม แล้วเขาก็หลับตาลง “ท่านอาจารย์ลุง โปรดพาพวกเขาไปจากที่นี่”

เพียงสิ้นคำ ร่างของตี้ซุนและเหวินเต้าเจินก็ปรากฏตัว

“ศิษย์น้องเล็ก….” หลียางตั้งใจจะกล่าวบางอย่าง แต่ตี้ซุนส่ายศีรษะ “ปล่อยให้เขาอยู่คนเดียวสักพัก”

หลียางเม้มริมฝีปาก จากนั้นนางก็ถอนหายใจเบา ๆ

ตี้ซุนและเหวินเต้าเจินพาศิษย์ทั้งหมดของเขาเทพพยากรณ์ เจิ้นหลิวชิง เหล่าไป๋ อาเหลียง และเยี่ยเหยียนออกจากแดนเร้นลับทันที

หินมีรอยด่างตามกาลเวลา มันถูกเรียกว่าศิลาอดีตชาติ และเป็นสมบัติอันล้ำค่าที่จักรพรรดิยมโลกองค์ที่สามฝากฝังไว้กับฝูซี

ศิลาอดีตชาติ ไม่ใช่แก่นแท้ของการสร้างวัฏจักรของการเวียนว่ายตายเกิด แต่มันเป็นสิ่งสำคัญที่สามารถทำให้วัฏจักรของการเวียนว่ายตายเกิดสมบูรณ์ได้

เช่นเดียวกับที่จ้าวนิกายอำนาจเทวะได้กล่าวไว้ก่อนหน้านี้ มีเพียงครอบครองศิลาอดีตชาติเท่านั้น จึงจะสามารถควบคุมวัฏจักรอันเป็นนิรันดร์ของสังสารวัฏได้อย่างแท้จริง

ทว่าตอนนี้ หินในตำนานและวัตถุลึกลับซึ่งวางอยู่ที่นี่มานานนับไม่ถ้วนกลับอยู่ใต้เฉินซี

มันไม่ได้ถูกยึดครองโดยจ้าวนิกายอำนาจเทวะ

หลียางและคนอื่น ๆ ก็ไม่ได้ถูกจ้าวนิกายอำนาจเทวะจับกุมเช่นกัน

ดูเหมือนว่าแผนของจ้าวนิกายอำนาจเทวะจะไม่ประสบความสำเร็จ

อย่างไรก็ตาม มีเพียงเฉินซีเท่านั้นที่ทราบชัดเจนว่านี่เป็นเพียงจุดเริ่มต้น และสมรภูมิที่แท้จริงได้ถูกกำหนดไว้แล้ว มันคือมาตุภูมิหมื่นวิถี!

สถานที่ลึกลับที่อาศัยอยู่ในดินแดนลึกลับของสามภพ!

สามวันต่อมา

เฉินซีลืมตาขึ้น แววตาฟื้นคืนความสงบ ทั้งยังบริสุทธิ์ เยือกเย็น และเฉยเมย ยิ่งไปกว่านั้น ยังมีความรู้สึก ‘นิ่ง’ เป็นพิเศษเมื่อเปรียบเทียบกับในอดีต

ความคิดเห็น