บทที่ 219 กลิ่นหอมอันสดชื่นและกลมกล่อม

พลังทำลายล้างที่เสมือนกับการโจมตีอย่างเต็มกำลังของผู้บ่มเพาะขอบเขตเซียนปฐพีนั้น มาจากการสำแดงพลังของยันต์หยกเซียนปฐพีนี้ มันสามารถทำให้จักรวาลสั่นสะท้าน อวกาศแตกกระจายเป็นเสี่ยง ๆ และบดขยี้ผู้บ่มเพาะทุกคนที่มีฐานการบ่มเพาะต่ำกว่าขอบเขตเซียนปฐพี

“เจ้าคิดหนีหรือ?” เงาร่างที่สวมเสื้อคลุมสีดำหรูหราตะโกนออกมาด้วยน้ำเสียงที่เย็นชาและไม่แยแส จากนั้นมือของมันก็ประสานเข้าหากันเล็กน้อยราวกับว่าเขากำลังถือลูกบอล และแรงดูดที่ไม่มีสิ่งใดเทียบได้ถาโถมออกไป ทำให้บรรดาต้นไม้และหินก้อนใหญ่บนพื้นไม่สามารถต้านทานจากการถูกดูดขึ้นไปยังอากาศ เฉินซีสังเกตเห็นว่าพื้นดินในบริเวณรอบ ๆ เขาถูกดูดขึ้นไปและแตกออกจากกันก่อนที่จะลอยขึ้นสู่มือเงาร่างนั้น

ภายใต้พลังของฝ่ามือคู่นี้ที่ดึงดูดทุกสิ่งภายในโลก ประกายแสงสีเลือดจำนวนนับไม่ถ้วนที่พุ่งออกไปอย่างรวดเร็วไปยังทุกทิศทุกทาง กลับถูกแรงดูดที่ไร้รูปร่างคว้าจับไว้ในทันที ไม่ว่าพวกเขาจะดิ้นรนอย่างไร ก็ไร้ประโยชน์ และค่อย ๆ ถูกลากดึงเข้าหามือขนาดใหญ่แทน

ปัง

ฝ่ามือของร่างที่สวมชุดสีดำค่อย ๆ ดิ่งลงไปขณะที่มันฟาดออกไป จังหวะของการเปลี่ยนแปลงระหว่างการดูดและการฟาดสอดคล้องกันอย่างยอดเยี่ยม ทำให้แสงสีเลือดจำนวนนับไม่ถ้วนเหล่านั้น ดูเหมือนกับพวกมันกำลังเคลื่อนตัวไปปะทะกับมือขนาดใหญ่

“คิดที่จะทำลายล้างข้าอย่างหมดจดหรือ? ฝันไปเถอะ!” เมื่อเผชิญหน้ากับสิ่งที่เกิดขึ้น หนึ่งในแสงสีเลือดจำนวนนับไม่ถ้วนดวงหนึ่งก็ระเบิดออกไปอย่างโครมครามอีกครั้ง และมันก็พยายามดิ้นรนให้พ้นจากแรงดูดนี้อย่างหวุดหวิดก่อนที่จะทะยานออกไป

และทิศทางที่มันบินออกไปนั้น มุ่งตรงไปยังเฉินซี!

ก่อนที่เฉินซีจะทันได้ตอบสนอง แสงสีเลือดนี้ได้เปลี่ยนร่างเป็นฟ่านอวิ๋นหลานที่ปกปิดใบหน้าในชุดคลุมสีดำอย่างรวดเร็ว นางยกมือขึ้นเพื่อยกเฉินซีซึ่งนอนอยู่บนพื้นขึ้น ก่อนที่จะถีบปลายเท้าของนางไปยังพื้น และสมบัติวิเศษวงล้อโลหิตก็พุ่งเข้ามาใต้เท้าของนาง ก่อนที่จะบินอย่างรวดเร็วไปยังส่วนลึกของป่า ความเร็วของนางรวดเร็วจนเกินขอบเขตของความเร็วเสียงไปแล้ว

ครืน!

เมื่อ ฟ่านอวิ๋นหลานทำสิ่งนี้เสร็จ ฝ่ามือของเงาร่างในชุดคลุมสีดำที่หรูหรา ได้กดลงบนพื้นอย่างรุนแรง จนทำให้เกิดหลุมขนาดมหึมาซึ่งขยายออกไปถึงหนึ่งร้อยยี่สิบจั้งบนพื้นทันที หลุมนั้นไร้ก้นบึ้งราวกับว่ามันเป็นเหวที่ก่อตัวขึ้นเองตามธรรมชาติ และมันก็น่าสะพรึงกลัวเป็นอย่างยิ่ง

“ชิงซิ่วอี้เจ้ากล้าทำร้ายข้าจริง ๆ! ฝากไว้ก่อนเถอะ แล้วสักวันข้าจะฆ่าเจ้าอย่างแน่นอน!” เสียงของ ฟ่านอวิ๋นหลานลอยออกมาจากส่วนลึกอันไกลโพ้นของป่าทึบ และมันเผยให้เห็นถึงความเกลียดชังอย่างลึกล้ำ

ชิงซิ่วอี้ขมวดคิ้วขณะที่มองไปที่ส่วนลึกของป่า แม้แต่ยันต์หยกเซียนปฐพีก็ยังไม่สามารถปลิดชีวิตของหญิงสาวผู้ชั่วร้ายคนนี้ได้ และมันทำให้นางรู้สึกประหลาดใจ

แต่ร่องรอยของความประหลาดใจกลับส่องประกายเพียงแวบเดียวก่อนที่มันจะหายไป นางไม่แม้แต่จะเหลือบมองภาพในชุดสีดำหรูหรากลางเวหาที่ค่อย ๆ อ่อนแรงลง จนกระทั่งหายไป เพราะใช้พลังงานจนหมดสิ้น และปลายเท้าของนางแตะพื้นก่อนที่ร่างของนางจะพุ่งเข้าสู่ส่วนลึกของป่าเหมือนสายฟ้าแลบ

ในใจของชิงซิ่วอี้นั้น การใช้ยันต์หยกเซียนปฐพีนั้นไม่มีอะไรให้น่าเสียดาย และมันสมควรแล้วตราบใดที่ฟ่านอวิ๋นหลานบาดเจ็บสาหัส ดังนั้นนางจึงต้องไล่ตามพวกเขา เพื่อที่จะสามารถฆ่าฟ่านอวิ๋นหลานได้อย่างง่ายดาย

แต่สิ่งสำคัญที่สุดคือเฉินซียังอยู่ในเงื้อมมือของฟ่านอวิ๋นหลาน และนางจะไม่ยอมให้ใครมาฉวยโอกาสจากเหยื่อของนางอย่างแน่นอน ตราบใดที่นางสามารถฆ่าฟ่านอวิ๋นหลาน และแย่งชิงสมบัติต่าง ๆ ที่อยู่ในความครอบครองของเฉินซี มูลค่าที่จะได้รับกลับมานั้น ก็จะมากมายมหาศมากจนเกินกว่ามูลค่าของยันต์หยกเซียนปฐพีเพียงแผ่นเดียว ดังนั้นนางจึงสามารถแยกแยะเรื่องนี้ได้อย่างชัดเจน

ชู่ว!

ในเวลาไม่นาน ร่างของนางก็หายลับเข้าไปภายในส่วนลึกของป่าแล้ว

…

ความคิดเห็น