บทที่ 2190 อาจารย์ลุงจี้อวี๋

………………..

วูบ!

จิตสำนึกของเฉินซีทะยานผ่านมิติอันกว้างไกล ผ่านชั้นแดนโลกาวินาศมาถึงหนึ่งสถานที่อันไพศาลไร้ขอบเขต

สถานที่แห่งนี้เต็มไปด้วยบัญชาเต๋าสวรรค์กระจ่างเรือง ดูราวโซ่ศักดิ์สิทธิ์บัญชาทอตัวทบไปมาไม่จบสิ้น เผยบรรยากาศยิ่งยงอันเป็นของเต๋าสวรรค์เท่านั้น

เฉินซีตระหนักชัดว่าพลังเต๋าสวรรค์อันปกคลุมสามภพเป็นอำนาจของนภาผนึกเทพ

หากเขาคิดเข้าสู่สามภพ ก็ต้องเลี่ยงกำแพงอันก่อจากโซ่ศักดิ์สิทธิ์บัญชา เพราะหากถูกพวกมันตรวจพบ เขาจะเผชิญทัณฑ์สวรรค์ทันที

ทัณฑ์สวรรค์เช่นนี้หาธรรมดาไม่ กระทั่งมหาเทพเต๋ายังตกตายได้ทันที เขาไม่มีโอกาสรอดชีวิตใด ๆ

นี่คือเหตุผลหลักที่ตลอดกาลนานมา เหตุใดยอดฝีมือจากแดนเทพโบราณ จึงมีน้อยนักจึงได้เข้าสู่สามภพ

แต่เห็นได้ชัดว่ากำแพงอันตรายซึ่งเต็มไปด้วยบัญชาเต๋าสวรรค์เช่นนี้หาได้อันตรายนักหนาสำหรับเฉินซีไม่

วูบ!

ยามจิตสำนึกของเขาชี้สู่จุดหนึ่งในสามภพ เฉินซีก็สาวเท้าออกมาจากแดนโลกาวินาศ ปรากฏกายยังจุดประสานของบัญชาเต๋าสวรรค์

สองเท้าก้าวเดิน สองมือไพล่หลัง ดูไร้เจตนาเลี่ยงบัญชาเต๋าสวรรค์แต่อย่างใด

ปรากฏว่าโซ่ศักดิ์สิทธิ์บัญชาอันกระจ่างเรืองเหล่านั้นกลับไม่อาจสังเกตเห็นการมีอยู่ของเฉินซี และปล่อยเขาผ่านไปโดยไร้การระแคะระคาย

ตัวตนเกินธรรมดาซึ่งบรรลุเค้าปริศนาแห่งมหาวิถีย่อมสามารถใช้เคล็ดวิชาเคลื่อนกายผ่านบัญชาเต๋าสวรรค์อันไร้ขอบเขตได้ แต่การทำเช่นนั้นเป็นอันตรายยิ่งสำหรับพวกเขา ผิดพลาดเพียงน้อยอาจชักนำหายนะมาสู่ตน พวกเขาจึงไม่กล้าเลินเล่อแม้แต่น้อย

แต่เฉินซีไม่เหมือนกัน เขาทำราวเดินเล่นในสวนหลังบ้าน สุขุมสงบเงียบ มิก่อให้เกิดคลื่นกระเพื่อมในบัญชาเต๋าสวรรค์แม้เพียงเสี้ยว หากผู้บ่มเพาะอื่นใดมาประจักษ์ภาพเช่นนี้ เกรงว่าคงผงะพูดไม่ออกกันเป็นแน่

ท้ายที่สุด การที่เฉินซีทำได้เช่นนี้ก็เพราะเขาประจักษ์ปริศนาแห่งมหาวิถี ที่สำคัญเหนือใดคือ เขามีอำนาจของแผนภาพวารีหลากอันสมบูรณ์!

…

ไม่นานนัก หนึ่งโลกหล้าอันกว้างไกลก็คลี่ตัวออกดุจผืนผ้าใบในมโนสำนึกของเฉินซี

สี่พันเก้าร้อยทวีปดุจดาราแต่งแต้มทั่วภพเซียน ดูเจิดจรัสพร่างพราว

มันถูกโอบล้อมด้วยปราณเซียน กลิ่นอายแห่งอารยธรรมวิถีเซียนหลากหลั่ง ระบบการบ่มเพาะอันเป็นเอกลักษณ์ของวิถีเซียนสร้างประวัติศาสตร์อันเป็นเอกลักษณ์เฉพาะของภพเซียน

ขอบเขตราชันเซียนเป็นเหมือนราชันแห่งภพเซียน สัญจรโลกหล้าอย่างยิ่งยง เลิศล้ำเกินผู้ใด ปกครองโลกหล้าด้วยอำนาจไร้ขอบเขต

ภพเซียนนั้นเป็นเช่นเมืองสวรรค์อันยิ่งยงตราบกาลสำหรับผู้บ่มเพาะทั้งหลายที่อยู่ใต้อารักขาของบัญชาเต๋าสวรรค์สามภพ

เฉินซีอดเหม่อไปเล็กน้อยมิได้ และภาพประสบการณ์ตลอดเวลาที่เขาบ่มเพาะในภพเซียนก็ไหลเลื่อนเป็นฉาก ๆ ในมโนสำนึก

สี่ทวีปเซียนอันยิ่งใหญ่

เมืองเซียนสัประยุทธ์

สำนักศึกษาจักรพรรดิเต๋า

ราชันเซียนรัตติกาล เหมิงซิงเหอ อาซิ่ว หัวเจี้ยนคง ชิวเสวียนซู เซวียนหยวนพัวจวิน โจวจื่อหลี….

นามของบุคคลและสถานที่อันคุ้นเคยถักทอปรากฏตามความทรงจำเหล่านั้น ทำให้สายตาของเฉินซีเผยเค้าความรู้สึกอันลึกล้ำ

ผ่านไปนานปี พวกเขายังอยู่ดีหรือไม่?

เฉินซีใจลอยอยู่เนิ่นนาน ก่อนจะสูดหายใจลึก ๆ แล้วสายตาก็คืนสู่ความกระจ่างเยือกเย็น นอกจากนั้น ร่างของเขายังเปลี่ยนเป็นลำแสงอันเรืองรองเช่นภาพฝัน หายวับไปจากบัญชาเต๋าสวรรค์อย่างเงียบเชียบ

…

ภพเซียน

เมืองเซียนสัประยุทธ์

หนึ่งร่างสูงใหญ่พลันปรากฏจากมิติอันกว้างไกล ห่างจากเมืองเซียนสัประยุทธ์หลายพันลี้

เฉินซียืนเงียบกับที่ สายตามองไปที่เมืองโบราณอันยิ่งใหญ่จากไกล ๆ

มันยังคงรุ่งเรืองพลุกพล่านเช่นกาลก่อน ผู้บ่มเพาะมากมายหลั่งไหลเข้าออกตลอดเวลา

สำนักศึกษาจักรพรรดิเต๋าตั้งอยู่ไกลในตัวเมืองชั้นใน ทำให้มันดูเป็นเงาตะคุ่ม เต็มไปด้วยบรรยากาศยิ่งยงสูงส่ง

เฉินซีจำได้ราง ๆ ว่ายามเขาบรรลุสู่ขอบเขตเทวารู้แจ้งโลกา มุ่งหน้าสู่แดนโลกาวินาศ กำลังของนิกายอำนาจเทวะทั่วภพเซียน ยมโลก และภพมนุษย์ถูกถอนรากถอนโคน ขณะที่พายุละเลงเลือดโหมกระหน่ำทำให้นิกายอำนาจเทวะต้องเก็บตัวเงียบ

ทว่ากระทั่งเขายังคาดไม่ถึงว่าไม่กี่ปีผ่านไป ภพเซียนอันเสียหายสาหัสมิเพียงฟื้นความสงบรุ่งเรือง ยังโรจน์รุ่งเฟื่องฟูกว่ากาลก่อนมาก

บรรยากาศความเจริญและบรรยากาศสงบสุขทั่วนครทำให้เฉินซีอดรู้สึกปลาบปลื้มมิได้ เขารู้ว่านี่ต้องเป็นเพราะสำนักศึกษาจักรพรรดิเต๋าแน่นอน

เพราะถึงอย่างไร สำนักศึกษาจักรพรรดิเต๋าก็กลายเป็นผู้นำเพียงหนึ่งเดียวของภพเซียนหลังจากนิกายอำนาจเทวะถูกทำลาย ยิ่งใหญ่เกินสั่นคลอนในโลกหล้า

ในเมื่อมันอยู่ในการบริหารของยอดฝีมือมากมายของสำนักศึกษาจักรพรรดิเต๋า ไร้การคุกคามจากนิกายอำนาจเทวะอีกต่อไป ความสงบสุขในภพเซียนจึงยิ่งเฟื่องฟูตามเวลา

แต่เฉินซีตระหนักชัดมาก ว่าขณะที่ภพเซียนยามนี้ดูรุ่งเรืองสงบสุข กำลังของนิกายอำนาจเทวะจะหวนกลับมาแน่นอน ตราบใดที่เจ้านิกายอำนาจเทวะยังมีชีวิตอยู่

ความคิดเห็น