บทที่ 2193 สังหารอาจารย์

บทที่ 2193 สังหารอาจารย์

………………..

บทที่ 2193 สังหารอาจารย์

ภาพเบื้องหน้าของเขาวูบไหว จากนั้นเฉินซีก็มาถึงท้องฟ้าที่เต็มไปด้วยดวงดาว

ดาวจำนวนนับไม่ถ้วนโคจรอย่างต่อเนื่องเป็นวัฏจักรตามวิถีต่าง ๆ ทางเดินเป็นเหมือนเครื่องหมายของมหาเต๋า บ้างก็ยาว บ้างก็สั้น บ้างก็คดเคี้ยว บ้างก็ตรงดุจหอก บ้างก็วนเป็นวงกลม ดูเหมือนวิถีอันลึกซึ้งของอักขระยันต์ต่าง ๆ

เฉินซีรู้สึกเหมือนว่าเขาสามารถมองเห็นมือที่มองไม่เห็น ซึ่งใช้โลกเป็นกระดาษยันต์อักขระ มีดวงดาวมากมายเป็นพู่กันยันต์อักขระ และใช้เคล็ดวิชารังสรรค์ยันต์อักขระที่เหนือจินตนาการเพื่อแสดงให้เห็นถึงความลึกซึ้งของมหาเต๋าอย่างเต็มที่ มันลึกซึ้งจนเกินบรรยาย

เหตุดังกล่าวคุ้นเคยกับเฉินซีมาก

มันคุ้นเคยจนถึงจุดที่เขารู้สึกเหมือนได้ย้อนกลับไปสมัยที่เขายังเด็กอยู่

ในเวลานั้น เขาเป็นตัวซวยที่ผู้คนทั่วทั้งเมืองหมอกสนเยาะเย้ย และแม้ว่าเขาจะบ่มเพาะอย่างอุตสาหะ แต่การบ่มเพาะของเขาก็ไม่สามารถทะลวงผ่านได้เลย

เหตุการณ์ทั้งหมดดำเนินไปจนกระทั่งคืนหนึ่งที่เงียบสงบ เมื่อเขาสังเกตเห็นจี้หยกที่อยู่ในแม่กุญแจอายุยืนที่เขาครอบครอง และเขาก็เข้าไปในเคหาลึกลับ

ในขณะนั้น มันเหมือนกับว่าพลังที่มองไม่เห็นได้นำมาซึ่งการเปลี่ยนแปลงในโชคชะตาของเขา ซึ่งได้เปิดประตูสู่โลกแห่งความฝันและไม่เป็นจริงให้กับเฉินซี

เขาเห็นภาพดาวจำนวนนับไม่ถ้วนที่ปกคลุมท้องฟ้าเป็นครั้งแรกหลังประตูนั้น และเขาก็เห็นเทวรูปของฝูซีที่นั่นเช่นกัน

เมื่อคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้ตอนนี้ เขาก็ตระหนักว่าจริง ๆ แล้วเขาได้กลายเป็นศิษย์ของเขาเทพพยากรณ์ และเป็นศิษย์ของฝูซีตั้งแต่นั้นมา

ฝูซี!

ชื่อนี้ปรากฏนับครั้งไม่ถ้วนตลอดชีวิตของเฉินซี

ตั้งแต่เขายังเด็กจนบัดนี้

ตั้งแต่เมืองหมอกสน ดินแดนทางใต้ ราชวงศ์ซ่ง สมรภูมิบรรพกาล แดนภวังค์ทมิฬ ภพเซียน แดนเทพโบราณ และมาตุภูมิหมื่นวิถีในขณะนี้

สิ่งที่น่าหัวเราะก็คือ แม้จนถึงขณะนี้ เขาจะบรรลุขอบเขตมหาเทพเต๋า หลอมรวมเข้ากับแผนภาพวารีหลากที่สมบูรณ์ และเมื่อเห็นความลับของมหาวิถี เฉินซีก็ไม่เคยพบกับฝูซีเลย!

พวกเขาเป็นอาจารย์และศิษย์ แต่กลับไม่เคยพบกันเลย ดังนั้นความสัมพันธ์ดังกล่าวจึงเป็นเรื่องที่เหลือเชื่อจริง ๆ

อย่างไรก็ตาม เฉินซีตระหนักดีว่าอาจารย์ฝูซีของเขา มีผลกระทบอย่างลึกซึ้งต่อชีวิตของเขา อันที่จริงฝูซีมักจะอยู่ข้างหลังเขาตลอดชีวิตและเส้นทางการบ่มเพาะของเขา

ฝูซี อู๋เซวี่ยฉาน หลีหยาง จี้อวี๋ ตี้ซุน เหวินเต้าเจิน…. พวกเขาทั้งหมดเป็นคนของเขาเทพพยากรณ์ และดูเหมือนพวกเขาเป็นตัวแทนของฝูซี ซึ่งทุกคนต่างก็มี ‘ตราประทับ’ ที่ฝูซีทิ้งไว้เบื้องหลัง

แม้แต่เคล็ดวิชาที่เฉินซีบ่มเพาะ ยันต์เทวะที่เขาครอบครอง…. ทั้งหมดล้วนมีร่องรอยของฝูซีอยู่

พวกเขาไม่เคยพบกันเลย แต่ฝูซีกลับอยู่ทุกหนทุกแห่ง

เมื่อมองย้อนกลับไปในตอนนี้ เฉินซีก็ตระหนักชัดว่าอาจารย์ฝูซี ได้กลายเป็นสิ่งที่คอยค้ำจุนจิตใจของเขาไปจนสุดขั้วหัวใจ

เป็นเคหาของฝูซีที่เขาได้รับมรดก และทำให้เขาได้รับเคล็ดวิชาทุกประเภท

มันเป็นรูปแบบหนึ่งของอิทธิพลที่ไร้สุ้มเสียงโดยสิ้นเชิงและไม่อาจรับรู้ถึงมันได้ แต่มันได้เปลี่ยนชีวิตของเฉินซีอย่างมากมาย

มันเหมือนกับวัฏจักรของเหตุและผลในตอนนี้

เนื่องจากทุกสิ่งที่ฝูซีทำเพื่อเขา แม้ว่าเขาจะตระหนักดีว่ามาตุภูมิหมื่นวิถีนั้นอันตราย แต่เฉินซีก็ยังคงเดินทางมาที่นี่อย่างเด็ดเดี่ยว เพราะเขาต้องการช่วยเหลืออาจารย์ของเขาที่ไม่เคยพบมาก่อน

นี่คือผลกระทบ

เฉินซีรู้แจ้งทุกอย่างแล้ว ดังนั้นแม้เขาจะรู้ว่านิกายอำนาจเทวะได้วางกับดักนี้ และรู้ว่ามันอันตรายอย่างยิ่ง เฉินซีก็ยังเลือกที่จะเข้าไป

เฉินซีตระหนักดีว่าจ้าวนิกายอำนาจเทวะได้ทำสิ่งนี้ เพราะเขาต้องการใช้สิ่งนี้เพื่อสั่นคลอนและทำลายดวงจิตแห่งเต๋าของเขา!

ความภักดีและอารมณ์ คือช่องโหว่ที่อ่อนแอที่สุดในดวงจิตแห่งเต๋าของเขา

บัดนี้จ้าวนิกายอำนาจเทวะได้จองจำขังฝูซีและคนอื่น ๆ ไว้ที่นี่ ซึ่งชะตากรรมของพวกเขาก็หลุดพ้นจากการควบคุมของพวกเขาเมื่อนานมาแล้ว เช่นเดียวกับที่จ้าวนิกายอำนาจเทวะกล่าวไว้ ผลลัพธ์จะเหมือนเดิมไม่ว่าเฉินซีจะช่วยเหลือพวกเขาหรือไม่ก็ตาม

เนื่องจากฝูซีถูกจองจำ จึงเป็นไปไม่ได้ที่เฉินซีจะนิ่งเฉย เพราะมันจะทำให้ดวงจิตแห่งเต๋าของเขาไม่มั่นคงอย่างแน่นอน

หากฝูซีถูกฆ่า ก็เป็นไปไม่ได้ที่เฉินซีจะไม่ได้รับผลกระทบใด ๆ และเขาก็จะต้องทนทุกข์ทรมานกับดวงจิตแห่งเต๋าของเขาเช่นกัน

ดังนั้นไม่ว่าเฉินซีจะพยายามช่วยฝูซีหรือไม่ก็ตาม ก็ไม่ได้สร้างความแตกต่างให้กับจ้าวนิกายอำนาจเทวะมากนัก มันเหมือนกับทางตัน ทั้งยังเป็นสิ่งที่มุ่งเป้าไปที่ความภักดีและอารมณ์ของเฉินซี!

…

“ไฉนถึงยังมา ทั้งที่รู้ว่าไม่ควร” เสียงถอนหายใจดังก้องและสะท้อนผ่านดวงดาวจำนวนนับไม่ถ้วน

สายตาของเฉินซีเพ่งไปที่ท้องฟ้าที่เต็มไปด้วยดวงดาวในระยะไกล เขาเห็นชายชราผู้เรียบง่ายสวมชุดผ้าฝ้ายนั่งขัดสมาธิเหนือดวงดาว ผมสีขาวของเขาห้อยลงมาด้านหลังอย่างหลวม ๆ ในขณะที่เขานั่งเหนือดวงดาวและมองลงมาจากด้านบน ก็แผ่กลิ่นอายอันกว้างใหญ่และลึกลับอย่างอธิบายไม่ได้

ฝูซี!

เมื่อนานมาแล้ว เฉินซีมักใช้เทวรูปของฝูซีมาเพื่อทำให้จิตใจของเขาสงบลง แล้วเขาจะจำคนที่เขาเห็นแต่ไกลในฐานะอาจารย์ของเขา ซึ่งเขาไม่เคยพบมาก่อนได้อย่างไร

ในขณะนี้ ฝูซีนั่งขัดสมาธิอยู่ที่นั่น ขณะที่ดวงดาวจำนวนนับไม่ถ้วนโคจรอยู่รอบ ๆ ตัวเขา เขาทรงพลังและเคร่งขรึม สายตาที่เขาจ้องมองไปที่เฉินซีก็เผยให้เห็นถึงอารมณ์ที่ซับซ้อน ซึ่งรวมถึงความรู้สึกสูญเสียและความพึงพอใจ

อีกฝ่ายคือฝูซีจริง ๆ!

เฉินซีแน่ใจว่ามันไม่ใช่ ‘ตราประทับ’ หรือเจตจำนง และมันคือร่างกายที่แท้จริงของฝูซี!

เพียงชั่วพริบตาเดียว ความตื่นเต้นที่อธิบายไม่ได้ก็ทะลักเข้าสู่หัวใจของเขา และทำให้ดวงตาของเฉินซีดูลึกซึ้งแต่ก็สุกใส

“ศิษย์เฉินซี คารวะท่านอาจารย์!” ขณะที่กล่าว เฉินซีก็โค้งคำนับด้วยสีหน้าเคร่งขรึมและจริงจัง! เขาคุกเข่าสามครั้งและโค้งคำนับเก้าครั้ง!