บทที่ 242 พันธมิตรเพื่อยึดสมบัติ

สมบัติล้ำค่าที่ไม่มีสิ่งใดเทียบได้ถูกซุกซ่อนอยู่ภายในแท่นบวงสรวงที่สูงถึงร้อยยี่สิบจั้ง แต่ในขณะนี้ กลับไม่มีผู้ใดกล้ารุกไปข้างหน้า เนื่องจากสัตว์ศักดิ์สิทธิ์ซวนหนีนั้นน่าสะพรึงเกินไป ความแข็งแกร่งอันยิ่งใหญ่และดุร้ายของมันเทียบเท่าได้กับผู้บ่มเพาะขอบเขตเซียนปฐพี ดังนั้นจึงไม่มีผู้ใดกล้าคิดล้อเล่นกับชีวิตของตนเองอย่างโง่เขลา

แต่ถ้าจะให้พวกเขาทิ้งโชคโอกาสนี้โดยไม่ทำสิ่งใด พวกเขาก็คงรู้สึกไม่เต็มใจเช่นกัน ชั่วขณะหนึ่งทุกคนจึงเริ่มปรึกษาหารือกันว่าจะจัดการกับซวนหนีอย่างไรดี

“เหตุใดพวกเราไม่ทำให้เจ้าสัตว์ร้ายตัวนี้สับสนด้วยการปิดล้อมเสียเลยเล่า? และหลังจากนั้นเราค่อยช่วงชิงสมบัติล้ำค่าเหล่านั้นด้วยความสามารถของตัวเองเสียเลย ทุกท่านคิดว่าอย่างไร?” อันเชี่ยนอวี้แห่งนิกายกระบี่สะบั้นนภากล่าวออกมาด้วยเสียงที่ชัดเจน และเสียงของเขาก็กระจายไปทั่ว

ทุกคนที่อยู่ตรงนั้นรู้สึกสั่นไหวอย่างมากเมื่อได้ยินประโยคของเขา การรวมเป็นน้ำหนึ่งใจเดียวกันย่อมเป็นประโยชน์ต่อทุกคน แต่ถ้าหากแตกแยกกันกลางคันมันจะส่งผลร้ายอย่างยิ่งยวด ซึ่งทุกคนล้วนเข้าใจหลักการนี้ หากพวกเขาสามารถรวมพลังกันรับมือกับซวนหนีตนนี้ได้ โอกาสที่จะยึดสมบัติล้ำค่าได้สำเร็จนั้นจะเพิ่มขึ้นอย่างมาก

“องค์ชายหวงฝู่ คนผู้นี้ดูเหมือนจะดึงดูดความสนใจทั้งหมดไปจากเจ้าแล้ว?” หลิวเฟิ่งฉือชำเลืองมองไปยังอันเชี่ยนอวี้ และหัวเราะออกมาเบา ๆ ขณะที่เขาส่งเสียงผ่านกระแสปราณไปหาหวงฝู่ฉงหมิง

“ฮึ่ม! ปล่อยให้เขาได้เฉิดฉายไปเถอะ เราแค่ต้องจับตาดูเจ้าเด็กบัดซบคนนี้ สมบัติอมตะทั้งสามชิ้นที่อยู่ในความครอบครองของมันไม่ได้ด้อยไปกว่าสมบัติล้ำค่าชิ้นนั้นอย่างแน่นอน” หวงฝู่ฉงหมิงหัวเราะอย่างเย็นชา

หลิวเฟิ่งฉือพยักหน้าเห็นด้วยและไม่ได้กล่าวอะไรออกมาอีก

“ศิษย์พี่อันกล่าวได้ถูกต้องแล้ว เรามีเวลาในการชิงสมบัติล้ำค่านั้นเพียงหนึ่งเค่อ และหลังจากเวลาผ่านไปแล้วที่แห่งนี้จะหายไปตลอดกาล ซึ่งจะหมายความว่าพวกเราทุกคนจะพลาดโชคโอกาสไปอย่างไม่อาจกลับตัว ดังนั้นเหตุใดเราจึงไม่รวมกำลังกันเพื่อสังหารศัตรูเสียล่ะ? นี่เป็นทางเลือกที่ดีที่สุดเท่าที่จะมีในตอนนี้แล้ว” หวังเต้าซวี่แห่งนิกายแสงจรัสกล่าวสนับสนุน

“นี่…” เมื่อทุกคนเห็นว่าแม้แต่หวังเต้าซวี่ก็ก้าวออกมาพูดสนับสนุน ความลังเลใจในแววตาของทุกคนก็ค่อย ๆ ลดลง และบางคนถึงกับแสดงความกระตือรือร้นออกมา

“ข้าก็เห็นด้วยกับวิธีนี้เหมือนกัน” เจิ้นหลิวชิงคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนที่จะกล่าว

“ข้าถูเฟิงก็เห็นด้วยเช่นกัน ข้าเคยกล่าวไว้เมื่อนานมาแล้วว่าชีวิตและความตายล้วนผูกพันกันด้วยโชคชะตา และโชคลาภมักมาจากความอันตราย หากเราไม่เสี่ยงดูสักตั้ง แล้วเราจะได้สมบัติอันล้ำค่ามาได้อย่างไร?”

“ใช่แล้ว ข้าก็คิดเช่นเดียวกัน หากเรากลับไปมือเปล่ามันก็ดูเหมือนเราไร้ประโยชน์กันเกินไป!”

“เอาล่ะ มาทำตามสิ่งที่สหายเต๋าอันกล่าวกันเถอะ!”

“บัดซบ! ข้าไม่มีอะไรจะเสียแล้ว!”

เมื่อพวกเขาเห็นเจิ้นหลิวชิงตกลงที่จะเข้าร่วมมือสังหารซวนหนี ผู้คนที่เหลือก็ไม่อาจนั่งนิ่งได้อีกต่อไป และพวกเขาก็กล่าวเยินยอก่อนที่จะเข้าร่วมกลุ่มของอันเชี่ยนอวี้

ในช่วงเวลาเพียงไม่กี่อึดใจ ผู้บ่มเพาะคนอื่น ๆ ทั้งหมดนอกเหนือจากกลุ่มของหวงฝู่ฉงหมิงและเฉินซี ผู้บ่มเพาะคนอื่น ๆ ต่างถูกรวบรวมโดยอันเชี่ยนอวี้ หวังเต้าซวี่ และเจิ้นหลิวชิง เพื่อสร้างกลุ่มใหม่ที่มีผู้แข็งแกร่งนับร้อยคนซึ่งเป็นที่น่าจับตามอง

แม้แต่เยว่ฉีที่ถูกมองว่าเป็นม้ามืดก็เข้าร่วมกลุ่มเช่นกัน

อันเชี่ยนอวี้อดไม่ได้ที่จะรู้สึกพึงพอใจอยู่ในใจ เขากล่าวแค่ไม่กี่คำแต่ผลลัพธ์กลับเกินคาด แต่เขายังคงสงวนท่าทีเอาไว้ ทว่าต่อมาสายตาของเขาก็จ้องไปยังกลุ่มของหวงฝู่ฉงหมิงและกล่าวคำด้วยเสียงทุ้มต่ำ “องค์ชายหวงฝู่ ทุกคนต่างก็เห็นด้วยแล้ว ท่านคิดว่าอย่างไรหรือ?”

เมื่อเห็นว่าเป็นเช่นนี้และโดยเฉพาะเมื่ออันเชี่ยนอวี้กลายเป็นผู้นำของทุกคน ไม่ว่าหวงฝู่ฉงหมิงจะสงบนิ่งเพียงใด ใบหน้าของเขาก็หมองคล้ำลงอย่างช่วยไม่ได้ ถ้าไม่ใช่เพราะสมบัติที่อยู่ในความครอบครองของเฉินซี ผู้นำในตอนนี้ควรจะเป็นเขาหวงฝู่ฉงหมิง คนเช่นอันเชี่ยนอวี้จะมีโอกาสสั่งเขาได้อย่างไร?

“ข้า…” หวงฝู่ฉงหมิงครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะเอ่ยอย่างตะกุกตะกัก

ทว่าก่อนที่เขาจะทันได้กล่าวปฏิเสธ อันเชี่ยนอวี้ก็หัวเราะเสียงดัง ขณะที่เขากล่าวกับคนที่อยู่ข้างหลังเขา “ทุกคนคิดว่าองค์ชายหวงฝู่ควรเข้าร่วมกับเราหรือไม่?”

เห็นได้ชัดว่าอันเชี่ยนอวี้ต้องการใช้ความตั้งใจของทุกคนเพื่อบังคับให้หวงฝู่ฉงหมิงเข้าร่วมกลุ่มของเขา ซึ่งนี่ก็คือการแสวงประโยชน์จากสิ่งที่เรียกว่าประชามติ

“แน่นอน! องค์ชายหวงฝู่โปรดเข้าร่วมด้วยพ่ะย่ะค่ะ!”

“ด้วยการมีพวกท่านมาเข้าร่วม โอกาสที่พวกเราทุกคนจะสามารถครอบครองสมบัติล้ำค่าได้ก็จะเพิ่มขึ้นอย่างมหาศาล ดังนั้นเหตุใดถึงไม่เข้าร่วมล่ะพ่ะย่ะค่ะ?”

“เข้าร่วมเถิดพ่ะย่ะค่ะ พวกเราทุกคนต่างก็คาดหวังในความเลิศล้ำขององค์ชายและคนของท่านเป็นอย่างมากนะพ่ะย่ะค่ะ”

ทุกคนไม่ได้รู้สึกว่าตนเองถูกอันเชี่ยนอวี้หลอกใช้เลยแม้แต่น้อย ขณะที่พวกเขากำลังกล่าวพร้อมกันเพื่อเชื้อเชิญหวงฝู่ฉงหมิงและคนอื่น ๆ ด้วยความกระตือรือร้นอย่างสุดขีด ซึ่งอันที่จริงคนเหล่านี้ก็ไม่ได้โง่และต่างก็รู้ดีว่าหากหวงฝู่ฉงหมิงและคนอื่น ๆ ที่เหลือเข้าร่วมกลุ่ม โอกาสในการครอบครองสมบัติก็จะเพิ่มขึ้นอย่างมากโดยไม่ต้องสงสัย สำหรับผู้ที่ดำรงตำแหน่งผู้นำนั้น มันก็เป็นเพียงชั่วคราวเท่านั้น พวกเขาไม่ได้มีพันธะทางสายเลือดต่อกันหรือไม่ได้สาบานตนกันเป็นพี่น้อง ดังนั้น จะมีผู้ใดต้องสนใจต่อเรื่องว่าใครเป็นผู้นำหรือใครเป็นผู้ตาม?

ภายนอกหวงฝู่ฉงหมิงขมวดคิ้วราวกับกำลังครุ่นคิดอยู่ แต่ภายในเขากลับอัดแน่นไปด้วยโทสะและไม่ต้องการสิ่งใดมากไปกว่าการฉีกไอ้สารเลวอันเชี่ยนอวี้เป็นชิ้น ๆ ‘ต้องการให้ข้าเข้าร่วมกลุ่มของอันเชี่ยนอวี้ หรือ? ฝันไปเถอะ! ถ้าข้าทำเช่นนั้นจริง ๆ มันจะไม่เป็นการพิสูจน์ทางอ้อมว่าข้าหวงฝู่ฉงหมิงไร้น้ำยายิ่งกว่าไอ้สารเลวนี่หรอกหรือ?’

เฉินซีแสยะยิ้มเมื่อเขาเห็นฉากนี้ เพราะเขารู้ดีว่าโอกาสได้มาถึงแล้ว

“ข้าเห็นด้วยกับทุกคนที่จะรวมพลังกันเพื่อสังหารสัตว์ร้ายตัวนั้น แต่ข้าสงสัยว่าสหายเต๋าอันเต็มใจที่จะยอมรับข้าหรือไม่?” เฉินซีกล่าวออกมาทันที

ความคิดเห็น