บทที่ 261 จักรพรรดิแดนมรณะ

ตามที่หลิงไป๋กล่าวไว้ แก่นแท้ของเคียวแห่งการสังหารนั้นเป็นวัตถุดิบหลักที่ล้ำค่า ซึ่งสามารถใช้ในการขัดเกลาศัตราอมตะได้ และมันมีเต๋ารู้แจ้งแห่งการสังหารกักเก็บอยู่ภายใน ดังนั้นหากผู้บ่มเพาะทั่วไปอาศัยพลังที่บรรจุอยู่ในเคียวแห่งการสังหาร คนผู้นั้นก็จะสามารถสร้างเขตแดนเต๋าแห่งการสังหาร ซึ่งให้ผลลัพธ์ที่น่าอัศจรรย์เป็นอย่างมาก

เช่นเดียวกับ เมื่อครั้งที่หลิงไป๋ต่อสู้กับหวงฝู่ฉงหมิงและผู้บ่มเพาะคนอื่น ๆ เขาได้หยิบยืมพลังของเคียวแห่งการสังหารเพื่อที่จะสร้างเขตแดนเต๋าแห่งการสังหาร ดังนั้นเขาจึงสามารถสกัดหวงฝู่ฉงหมิงและผู้บ่มเพาะคนอื่นอยู่ได้ช่วงระยะหนึ่งและประวิงเวลาให้แก่เฉินซีได้

ตามการคาดการณ์ของเฉินซี เนื่องจากยันต์ศัสตราที่เขาต้องการขัดเกลานั้น ได้รับการกล่าวขานว่ามีการเติบโตที่ไร้ขอบเขต ดังนั้นการเลือกแก่นแท้ศัสตราจะต้องใช้วัสดุสร้างที่ยอดเยี่ยมที่สุด และเคียวแห่งการสังหารก็ครอบครองคุณสมบัตินี้อย่างไม่ต้องสงสัย

ทว่าเขายังคงต้องการความคิดเห็นของจี้อวี๋อยู่ดี

“เคียวแห่งการสังหารหรือ?”

จี้อวี๋ตกตะลึงเล็กน้อย จากนั้นจึงขอเคียวแห่งการสังหารจากมือของเฉินซี หลังจากที่เขาตรวจสอบมันเพียงชั่วครู่ ดวงตาของเขาก็ส่องประกายไปด้วยความประหลาดใจ พร้อมกับกล่าวออกมาด้วยความตื่นเต้นว่า “มันคือวัสดุสำหรับขัดเกลาศัตราอมตะ ยิ่งไปกว่านั้น ยังเป็นประเภทที่ยอดเยี่ยมที่สุด สิ่งนี้ได้บรรจุเต๋ารู้แจ้งแห่งการสังหาร อีกทั้งยังสามารถปลดปล่อยเต๋ารู้แจ้งแห่งการสังหารที่บริสุทธิ์เป็นอย่างยิ่ง ราวกับมันกำเนิดขึ้นมาจากแก่นแท้ของสวรรค์และโลก ซึ่งเห็นได้ชัดว่ามันเป็นสมบัติอันหาค่ามิได้ของสวรรค์และโลก ทำให้มันเป็นสิ่งที่พบเจอได้ยากและต้องพึ่งโชคชะตานำพาเท่านั้น ว่าแต่เจ้าไปได้มันมาจากที่ใดหรือ?”

เฉินซีอธิบายถึงที่มาของเคียวแห่งการสังหาร ก่อนจะยกมือขึ้นแล้วยักไหล่และกล่าวว่า “ข้าก็อยากรู้ที่มาของมันเช่นกัน แต่โชคไม่ดีที่ หานกู่เยว่เจ้าของเดิมของมันได้ถูกข้าฆ่าตายไปแล้ว และข้าเกรงว่าคงจะไม่อาจหาเบาะแสใด ๆ เกี่ยวกับมันได้อีก”

จี้อวี๋หัวเราะเยาะขณะกล่าวว่า “ข้าไม่ยักรู้ว่าเจ้าจะเริ่มฆ่าคนและยึดสมบัติเช่นกัน”

เฉินซีรู้สึกละอายใจ แต่เขากลับกล่าวด้วยสีหน้าจริงจังว่า “สมบัติแห่งสวรรค์และโลกนั้นจะได้รับมาก็ต่อเมื่อโชคชะตากำหนด ไม่ต้องกล่าวถึงการที่หานกู่เยว่ต้องการฆ่าข้า ดังนั้นข้าจึงควรตอบโต้มิใช่หรือ”

จี้อวี๋ยิ้มและไม่ได้กล่าวสิ่งใดออกมาอีก จากนั้นเขาก็ตรวจสอบเคียวแห่งการสังหารอีกครั้ง ก่อนจะเอ่ยถามในทันที “เจ้าเข้าใจเต๋ารู้แจ้งแห่งการสังหารแล้วหรือไม่”

เฉินซีส่ายศีรษะ

“ด้วยการใช้เต๋ารู้แจ้งแห่งการสังหารเป็นแก่นแท้ศัสตรา รวมเข้ากับยันต์เทวะทั้งห้า ที่แต่ละชนิดจะทำหน้าที่ควบคุมในพื้นที่เดียวกัน พลังของยันต์ศัสตราที่ขัดเกลาจากพวกมันนั้นถือได้ว่ายอดเยี่ยม แต่ ความแข็งแกร่งของเจ้าในปัจจุบันยังไม่สามารถสร้างวัตถุอมตะเช่นนี้ได้ ความประมาทเลินเล่อเพียงเล็กน้อยอาจทำให้เต๋ารู้แจ้งแห่งการสังหารรั่วไหลออกมา และจะทำให้เจ้าต้องสูญเสียมันไป แต่ก็แล้วไปเถอะ ข้าจะช่วยเจ้าเอง” ขณะที่เขากล่าว แสงศักดิ์สิทธิ์สีทองที่มีลวดลายของเมฆก็ปรากฏขึ้นที่มือขวาของจี้อวี๋ และอักขระยันต์ก็พรั่งพรูออกมาและสั่นไหวภายในขณะที่คลื่นเสียงสวดมนต์ของนักพรตเต๋าดังก้องออกมา เมื่อมองมันจากระยะไกล ก็ดูเหมือนกับเป็นเทพเจ้าที่อยู่ในก้อนเมฆ กำลังยื่นมือขนาดใหญ่ที่มีอักขระเต๋านับไม่ถ้วนออกมา และพื้นผิวของเคียวแห่งการสังหารก็ถูกปกคลุมด้วยแสงศักดิ์สิทธิ์สีทองที่ลุกโชนและแผดเผาในทันที

ดวงตาของเฉินซีหรี่ลงอย่างกะทันหัน และเขาเห็นได้ชัดเจนว่า เคียวแห่งการสังหารเริ่มที่จะละลายและกลายเป็นหยดน้ำสีดำสนิทจำนวนมากที่ไร้ตำหนิราวกับไข่มุกสีดำอันล้ำค่า

“จงควบแน่น!” จี้อวี๋ยกมือขวาขึ้นและคว้าไปยังความว่างเปล่าที่อยู่เบื้องหน้าของเขา จากนั้นหยดน้ำสีดำเหล่านั้นก็รวมกันเป็นเกลียวเชือกก่อนจะเคลื่อนไปทีละเส้นเพื่อดึงแก่นแท้ศัสตราออกมา

แก่นแท้ศัสตรานี้ยาวราวสี่ฉื่อ มันมีสีดำสนิทเหมือนน้ำหมึก สันดาบเหมือนภูเขา ใบมีดเหมือนปีกจักจั่น และด้ามจับเหมือนพระจันทร์เสี้ยว รูปลักษณ์ของแก่นแท้ศัสตราได้เผยให้เห็นถึงลักษณะที่เรียบง่ายและเก่าแก่

โอม!

นิ้วของจี้อวี๋สะบัดบนตัวกระบี่เบา ๆ ทำให้เกิดเสียงที่ชัดเจนและไพเราะดังก้องออกมาจากตัวกระบี่ จากนั้นพลังแห่งการเข่นฆ่าที่รุนแรงและบริสุทธิ์ก็พุ่งออกมาจากตัวกระบี่ กลายเป็นตัวอักขระ ‘杀’ จำนวนมากที่ล่องลอยอย่างไม่หยุดหย่อนอยู่รอบแก่นแท้ศัสตรา อีกทั้งยังทำให้บริเวณโดยรอบถูกเฉือนออกจนแตกเป็นเสี่ยง ๆ ราวกับผืนดินที่แตกระแหง

‘เพียงแค่กลิ่นอายที่ปล่อยออกมา ก็สามารถทำลายผืนดินให้แตกเป็นเสี่ยง ๆ ถ้ามันได้รับการขัดเกลาให้เป็นยันต์ศัสตราแล้ว มันจะทรงพลังถึงขั้นใด?’ ในเวลาเดียวกันกับที่เฉินซีตกตะลึงกับพลังของแก่นแท้ศัสตรา เขาก็อดไม่ได้ที่จะตกตะลึงกับความสามารถของจี้อวี๋ เนื่องจากเพียงแค่จี้อวี๋เหยียดมือของเขา ก็สามารถหลอมเคียวแห่งการสังหารที่เป็นศัตราอมตะให้กลายเป็นแก่นแท้ศัสตราอย่างง่ายดายราวกับปาฏิหารย์!

“เอาล่ะ แก่นแท้ศัสตราเสร็จสมบูรณ์แล้ว จงใช้เวลาให้คุ้มค่าที่สุดและเริ่มจารึกยันต์เทวะลงไป” จี้อวี๋สั่งเบา ๆ ขณะที่เขายกมือขึ้นเพื่อโยนแก่นแท้ศัสตราให้แก่เฉินซี จากนั้นเขาก็หันหลังกลับและตั้งใจที่จะจากไป

“ผู้อาวุโสจี้อวี๋โปรดรอสักครู่ ข้ายังมีเรื่องที่จะถามอีก” เฉินซีพลันนึกถึงบางสิ่งและรีบหยิบเจดีย์บำเพ็ญทุกข์ ระเบียนแดนมรณะ และพู่กันพิพากษามารออกมา หลังจากนั้น เขาก็โคจรอักขระจ้าววิญญาณของเขาเพื่อทำให้ไม้ศักดิ์สิทธิ์นิรนาม อัญมณีเพลิงนิรนาม มุกวารีนิรนาม และแร่โลหะนิรนามลอยออกมา

สมบัติเหล่านี้อาจถือได้ว่าเป็นสิ่งมหัศจรรย์ที่จะได้มาก็ต่อเมื่อชะตากำหนดเท่านั้น แต่เมื่ออยู่ในความครอบครองของเฉินซี พวกมันกลับกลายเป็นไข่มุกเม็ดงามที่ถูกซ่อนไว้ เพราะเขาไม่รู้ที่มาที่ไปของสมบัติเหล่านี้อย่างแท้จริง

ยกตัวอย่างเช่น เดิมทีเจดีย์บำเพ็ญทุกข์นั้นเป็นศัตราอมตะ แต่ในขณะนี้ มันได้รับความเสียหายอย่างรุนแรง และดวงจิตของมันก็ได้สูญเสียไป ดังนั้นเฉินซีจึงต้องการที่จะซ่อมแซมมัน ทว่าเขากลับไม่รู้ว่าจะต้องทำเช่นไร

นอกจากนี้ ระเบียนแดนมรณะและพู่กันพิพากษามารกลับลึกลับยิ่งกว่า ยิ่งไปกว่านั้น พวกมันยังปฏิเสธการควบคุมของเฉินซี และเมื่อใดก็ตามที่พวกมันมีโอกาส ดูเหมือนว่าพวกมันต้องการที่จะหลบหนี ซึ่งทำให้เฉินซีเดือดดาลเป็นอย่างมาก

ในทางกลับกัน ไม้ศักดิ์สิทธิ์นิรนาม อัญมณีเพลิงนิรนาม มุกวารีนิรนาม และแร่โลหะนิรนามเหล่านั้นก็เป็นเช่นเดียวกัน เพราะเฉินซียังคงไม่เข้าใจวิธีการใช้งานและต้นกำเนิดที่แท้จริงจนกระทั่งวันนี้